Momlife

Op pad met je kind: wat neem je mee?

Heb je luiers, extra kleding, hydrofielen, snoetenpoetsers, wat te eten, een flesje water en luierzakjes? Dan ben je ready to go.

Ik kan me het moment dat ik voor het eerst echt op pad ging met mijn baby nog zo goed herinneren. Ticho was nog geen twee weken oud en ik was wel klaar met dat binnen zitten of kleine stukjes wandelen. Ik besloot onze zooi te pakken en naar Loods 5 te rijden voor een rondje snuffelen. Mijn eigen spullen had ik zo verzameld. Gewoon mijn tas, portemonnee, sleutels, telefoon, Labello, borstel en een flesje water. Maar de spullen voor mijn baby, dát was een dagtaak an sich. Ik moest meenemen:

De Maxi Cosi om ‘m veilig te vervoeren. Het onderstel van de kinderwagen inclusief adapters om de Maxi Cosi erop te kunnen bevestigen. Een flesje koud water. Een thermosfles warm water. Een poedertoren met exact afgemeten hoeveelheden poeder. Een flesje om zijn melk in te doen als meneer hongerig wordt. Luiers, because you never know. Billendoekjes, logisch bij de luier. Hydrofiele doeken om te gebruiken voor bijvoorbeeld een boertje na de fles of om ‘m op te verschonen op een openbaar toilet. Luierzakjes omdat je de rest van de wereld niet wil laten sterven door de lucht. Extra kleding omdat better safe than sorry en een speen voor ieders – maar vooral je baby’s – bestwil. Ik zeg het je: je kunt maar beter een hele grote, ruime, enorme luiertas aanschaffen want naast deze essentials raad ik je ook aan om daar een klein potje sudo in te doen. En een zetpil. En een thermometer. En alles wat je nodig denkt te hebben in geval van nood.

Gelukkig is het slepen met spullen door de maanden heen wel minder geworden (of ik ben er beter in geworden, dat is ook goed mogelijk). Als het kind een nachtje gaat logeren spreken we nog steeds van een militaire operatie, maar voor een simpel dagje op pad volstaat een hydrofiele doek, een extra setje kleding (of twee), luiers, luierzakjes, billendoekjes, snoetenpoetsers en een voorraad Nijntje-koekjes. De flesjes, koud en warm water en de poedertoren zijn gelukkig passé, maar daarvoor in de plaats komt wel het speelgoed en de potjes voeding inclusief toebehoren. En soms, heel soms, durf ik het aan om gewoon enkel een luier en billendoekjes in mijn handtas te proppen en gewoon te gaan, maar da’s dan wel echt living on the edge.

Op pad met een dreumes vind ik wel makkelijker dan met een baby. Ik ben minder bang voor enorme huilbuien in het openbaar, hij leeft minder op de klok – wat eten kan bijvoorbeeld ook best een half uurtje later – en hij past zich sowieso beter aan aan de situatie. Hij kan goed in een kinderstoel zitten, eet lekker een broodje (of een tosti) mee van de menukaart, drinkt zelf uit zijn eigen fles en vermaakt zich ondertussen uitstekend met een zoutvaatje, onderzetter of zijn speelgoed. Wat ik met een baby dan weer makkelijker vond, is dat die overal kunnen slapen in de kinderwagenbak. Tenminste, Ticho deed dat dus wel. Ik kan me middagen herinneren dat we in de sportkantine waren en meneertje rustig van 14.00 tot 18.00 lag te tukken. Ideaal. Dat doet hij tegenwoordig niet meer. Het zitje van de kinderwagen is toch minder als een echt bedje, dus hij slaapt er gewoon minder (lang) in.

Op pad gaan met een kind is in iedere fase best even een gedoe. De sleutels in je tas mikken, je portemonnee mee graaien en de deur achter je kont dichttrekken is er niet meer bij. Maar ooit komt dat weer goed hoor. Over een jaar of tien!

Bedankt voor het lezen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *