Persoonlijk

Een scheiding…

Mijn ouders zijn gescheiden. Toen ik zestien was, eindigde hun huwelijk. Dat is natuurlijk niet leuk, maar heel erg schokkend zou ik het ook niet willen noemen.

Het kan namelijk gebeuren dat een huwelijksbootje zinkt. Niet ieder schip is opgewassen tegen harde wind, hoge golven of andere schepen. Dat blijkt wel uit de cijfertjes. Hoewel het aantal scheidingen de afgelopen jaren een dalende lijn laat zien, zijn er namelijk nog steeds tienduizenden kinderen per jaar (!) die te maken krijgen met een papa en een mama die niet meer bij elkaar (kunnen of willen) blijven. In 2016 bedroeg het aantal echtscheidingen waarbij kinderen betrokken waren maar liefst 18.628. Tel daar het aantal scheidingen zónder huwelijk – bijvoorbeeld een geregistreerd partnerschap, samenlevingscontract of gewoon dikke verkering – bij op en je krijgt duizelingwekkende getallen. In 2010 werd geschat dat maar liefst 70.000 minderjarige kinderen geconfronteerd worden met een scheiding. Dat vind ik dus behoorlijk veel en omdat ik zelf weet hoe het is, doet het ook een beetje pijn. Zo’n scheiding kan namelijk behoorlijk heftig zijn. Niet in de laatste plaats omdat de meeste scheidingen eindigen in een (ordinaire) ruzie.

Robert en ik zijn inmiddels bijna tweeënhalf jaar getrouwd en tot nu toe gaat dat allemaal hartstikke meer dan prima. We zijn elkaar nog niet zat en we zijn ook niet voornemens er een einde aan te breien. Toch heb ik absoluut niet de illusie dat het onmogelijk is dat wij ooit uit elkaar gaan. Een huwelijk of een relatie in het algemeen is – as I said before – nou eenmaal niet altijd bestand tegen de harde lessen van het leven. Tegen omstandigheden waar je tot op zekere hoogte niets aan kunt doen. Tegen verleidingen – in alle soorten en maten – die overal op de loer liggen. Hoe hard je er samen ook voor werkt, soms is een schipbreuk onvermijdelijk. Soms houdt de één stuurboord aan en gaat de ander voor bakboord. Dat zijn de feiten. Dat betekent niet dat ik dat idee in mijn hoofd had toen wij besloten te trouwen hoor, want er is niemand met wie ik liever hoogbejaard word dan met hem, maar mede door mijn eigen ervaring met echtscheidingen ben ik ook niet heel erg naïef op dat gebied.

En toch vind ik het stom dat er een aantal weken geleden in het nieuws werd geopperd om voor het sluiten van een huwelijk alvast de regels omtrent een scheiding vast te leggen. Want da’s broodnodig, volgens het RTLNieuws. Kijk, het idee dat er wat moet gebeuren op het gebied van ruziënde ex-partners is best wel oké want laten we eerlijk zijn: het aantal vechtscheidingen, waarvan voornamelijk kinderen de dupe zijn, is hoog. Daar moet verandering in komen en als het effe kan snel een beetje. Maar is zo’n clausule in het contract dat huwelijk heet dan de manier? Zou dat echt helpen om twee woedende exen in bedwang te houden? Ik heb er mijn twijfels bij. Sterker nog: volgens mij zou het allemaal behoorlijk verkeerd kunnen uitpakken, zeker als er gedreigd wordt met boetes. Nou hebben mijn ouders er geen ordinaire toestand van gemaakt – of tenminste, niet dat ik weet – maar ‘als ik de eetkamerstoelen niet mee mag nemen krijg je een boete’ had ongetwijfeld voor een kleine explosie gezorgd. Buiten dat alles, is het idee van deze clausule inclusief boete het idee van een notaris. Da’s zeg maar ‘wij van WC-eend adviseren WC-eend’. Ik ben best wel anti-clausule dus.

Maar ik ben ook anti-vechtscheiding. Eigenlijk is mijn boodschap simpel: mocht jouw schuitje de overkant niet halen, denk dan alsjeblieft aan jullie kind(eren). Zij hebben er níet voor gekozen dat papa en mama ieder hun eigen kant op varen dus zij mogen er niet de dupe van worden. Houd je kinderen erbuiten, bezorg ze geen schuldgevoel, voorkom een loyaliteitsconflict, zeg niet ‘papa en mama vinden elkaar niet meer lief’- dat lijkt heel onschuldig maar is het niet – en schakel hulp in. Een scheiding op de juiste manier verwerken is voor een kind moeilijk, maar niet onmogelijk!


Volg je mij al op Instagram?
Volg je mij al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *