Momlife, Persoonlijk

Ticho’s Toestand: 12 maanden

HOERA! Het is feest in Huize de Jong want vandaag blaast mijn grootste geluk, onze lieve zoon, het kleine wonder zijn allereerste kaarsje uit.

Lieve Ticho werd geboren op 4 november 2016, vandaag exact een jaar geleden. Na een bevalling van zeven lichtjaren, een ruggenprik, duizend verpleegkundigen en een eindeloze scheldkanonnade uit mijn mond, lag ‘ie op mijn borst. Een flink ventje – toen al – van 4200 gram en 54 centimeter. We waren allebei een beetje van deze wereld maar eigenlijk voelde ik meteen: hij hoort bij ons. Na de eerste twee dagen was het al alsof het nooit anders geweest was. We genoten van de kraamtijd, van diverse vakanties, van zijn eerste hapjes, stapjes, van zijn schaterlach en gewoon van zijn fijne aanwezigheid.

Wat wij vorig jaar op 4 november wel verwachtten maar nog niet hadden ervaren, is hoe snel de tijd met een kind gaat. Dat het lijkt alsof meneer dus een week geleden geboren werd en hij nu ineens een heuse dreumes is. Ons wonder is in een oogwenk uitgegroeid tot een ondeugende maar oh zo lieve 1-jarige grote vent. Onvoorstelbaar. Vandaag blik ik terug op de allerlaatste maand van zijn babyperiode. Lees je mee?

  • Wat we eigenlijk niet meer verwacht hadden is toch gebeurd: Ticho kan kruipen. In het begin ging meneer liever door te tijgeren van A naar B, maar inmiddels zijn de kruipskills dusdanig goed ontwikkeld dat hij daarmee veel sneller is.
  • Wij hebben een kleine trap tussen de woonkamer en de keuken. Babytechnisch is dat natuurlijk niet heel erg veilig. Zeker niet omdat het nagenoeg onmogelijk is om er een hekje voor te zetten (zonder het complete huis te verbouwen). Wij hebben ons altijd voorgenomen om Ticho meteen goed aan te leren hoe hij veilig dat kleine trappetje op en af kan klimmen om de schade op die manier zoveel mogelijk te beperken. Van de ene op de andere dag leek meneer ineens door te hebben dat die trap daar zit en was het voor ons dus oppassen geblazen. De trap omhoog lukt hem prima, maar naar beneden is nog even een dingetje wel – hoewel het steeds iets beter gaat. Vorige week pakte ik iets uit de koelkast – dan heb ik dus geen zich op dat trappetje – en toen ik drie seconden later terugkwam zag ik enkel nog twee voetjes boven het muurtje uitsteken. Was meneer kop voor naar beneden aan het klimmen. Hartverzakking tot en met en vanaf nu nóg beter opletten.
  • Ticho is naar het strand geweest en heeft voor het eerst in het zand gespeeld. Uiteraard werd uitvoerig getest of die zandkorrels ook eetbaar zijn en dat viel wat tegen. Desalniettemin heeft ons kleine vriendje zich uitstekend vermaakt (én heerlijk geslapen).
  • Hij trekt zich overal aan op. De tafels, de stoelpoten, de bank, mijn benen, de keukenlades: staan is zijn nieuwe hobby. Inmiddels ziet het er allemaal hartstikke stabiel uit en kan hij zelfs overstappen van de tafel naar de bank.
  • As always was Ticho ook deze maand weer een aantal dagen behoorlijk verkouden. Ik heb ooit eens ergens gelezen dat kinderen het eerste jaar gemiddeld tien keer verkouden worden en ik durf te wedden dat wij dat ruimschoots overtroffen hebben. Gelukkig gaan die verkoudheidjes zelden gepaard met koorts en algehele lamlendigheid, maar wel vaak met een hele nare hoest. En daar breekt mijn moederhart echt van in duizend stukjes.
  • Afgelopen maand heeft Ticho meerdere logeerpartijtjes gehad. Hij sliep onder andere bij zijn neef en nicht én zijn oom en tante. Die logeerpartijtjes gaan vrijwel altijd hartstikke goed. Gelukkig maar.
  • Inmiddels draagt onze reus met enige regelmaat kleertjes in maat 86. Maat 86 jongens. Da’s om precies te zijn zes maten groter dan een jaar geleden. Het is toch bizar? Schoenen zijn overigens nog steeds een crime. Ik krijg die dikke worstenvoetjes met geen mogelijkheid fatsoenlijk in een schoen gepropt dus vandaar dat hij immer op zijn sokken loopt. Ach, dat schijnt goed te zijn voor de afwikkeling van de voet ofzo.
  • Wij prijzen onszelf met enige regelmaat gelukkig met het feit dat we zo’n uitmuntende slaper op de wereld hebben gezet. Zo eentje die overdag aardig wat uren ligt te pitten, die ’s avonds zonder mokken zijn oogjes sluit en die ’s ochtends bijna nooit voor zevenen begint met zijn festiviteiten. Omdat hij de laatste tijd vaker rond achten wakker werd, maakte ik me niet enorm veel zorgen om de switch naar wintertijd. Het kostte hem (en ons) gelukkig maar een paar dagen maar inmiddels is het strakke ritme gewoon weer op orde. Hallelujah!

Dat was het wel geloof ik, de allerlaatste update uit de babytijd. Ik kan het blijven herhalen – tot vervelens toe – maar man, wat is het afgelopen jaar voorbij gevlogen. Ik ben zo onnoemelijk trots op mijn kind en hoewel ik het enerzijds ontzettend jammer vind dat hij niet nog wat langer lekker klein blijft, weet ik ook dat het alleen maar leuker gaat worden.

Nu ga ik lekker taartjes eten en kusjes geven en cadeautjes uitpakken (lees: boodschappen doen en stressen voor het feestje morgen). Bedankt voor het lezen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

 

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Een heel herkenbaar verhaal!:)
    Van harte gefeliciteerd met de 1e verjaardag van Ticho!
    Liefs, Birgit

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *