Momlife

Een terugblik op het afgelopen jaar

Nog twee nachtjes en dan wordt onze Ticho alweer één jaar. Zijn allereerste verjaardag, zijn allereerste feestje, zijn allereerste kaarsje.

Ik heb het al vaker geschreven, maar laat ik gewoon even in herhaling vallen: de afgelopen twaalf maanden zijn voorbij gevlogen. Het was een jaar met pieken en dalen, vreugde en tranen, slaapgebrek, chronische vermoeidheid, oneindig veel kusjes, nog meer liefde en heel veel geluk. Het was by far het meest heftige maar fijne jaar uit mijn leven. En omdat dit toch een beetje voelt als het einde van een tijdperk, wil ik – in blokjes van drie maanden – terugblikken op het eerste jaar met ons kleine vriendje. Lees je mee?

0-3 maanden
Na een zwangerschap van ruim 41 weken en een eeuwen durende bevalling is het op vrijdagavond 4 november om 22.45 uur EINDELIJK zo ver: Ticho wordt geboren. Wat een wonder. Na een nachtje in het ziekenhuis in verband met de ruggenprik die nog niet uitgewerkt is, mogen we zaterdagmiddag naar huis. Ik vind dit dus ontzettend spannend en de eerste 24 uur checken Robert en ik continu of ons kind nog wel ademt. Mijn herstel gaat soepel en snel, na een dag of vier voel ik me weer de oude. Min of meer. Ik vind het leven met een baby oprecht genieten en maak van babyknuffelen mijn allergrootste hobby.

Na de officiële kraamtijd – daar staan zes weken voor – hebben we ons leven met z’n drietjes prima op de rit. Ticho maakt goede nachten, wij hebben alle usual stuff weer opgepakt, gaan er met z’n drieën op uit, brengen het kind uit logeren en aan het eind van deze eerste drie maanden is het voor mij ook weer tijd om te gaan werken. De eerste weken van mijn verlof keek ik hier enorm tegenop en vlak na de bevalling dacht ik zelfs dat ik nooit meer zou willen werken, maar dat blijkt enorm mee te vallen. Na negentien weken thuiszitten, ben ik blij dat ik weer aan de slag kan. Ik ben wel heel benieuwd hoe het allemaal gaat lopen, die overvolle agenda’s in combinatie met een kind, maar ook wat dat betreft hebben Robert en ik van meet af aan een prima modus.

3-6 maanden
We gaan in februari voor het eerst inclusief baby op wintersport én in mei reizen we af naar de Dordogne. Beide vakanties doen we met de auto en beide keren gaat dat prima. Natuurlijk, het is een beetje behelpen met flesjes maken onderweg, maar tot grote problemen leidt het niet. Ticho slaapt heel erg veel – niet alleen in de auto maar eigenlijk altijd – en gaat bijna moeiteloos mee in het vakantieritme. Het is genieten met een hoofdletter G.

Verder ontwikkelt ons vriendje zich voorbeeldig. Robert en ik zeggen regelmatig tegen elkaar dat we het enorm getroffen hebben met onze baby. Hij slaapt goed, eet goed – hij kreeg met vier maanden zijn eerste groentenhapje -, drinkt goed en huilt zelden. In mei, als hij bijna een half jaar oud is, ontdekken we zijn allereerste tandje. Het is ook in die maand dat hij écht moeiteloos van rug naar buik en van buik naar rug draait. De dag dat hij een half jaar oud is, sta ik weer even extra stil bij het wonder dat zich dagelijks onder mijn neus voltrekt.

6-9 maanden
Qua kunstjes gaat de kleine als een speer. Naast rollen, kan hij nu ook goed zitten. Dat betekent dat we kunnen gaan fietsen. Zo leuk en gezellig om samen te doen! Zwaaien en klappen lukt hem ook en heel voorzichtig begint er iets te gebeuren dat lijkt op tijgeren. Niet normaal hoe snel dat allemaal gaat en zo bijzonder hoe zo’n klein mensje ineens lijkt te beseffen dat hij continu tot meer in staat is. We merken ook wel een beetje dat zijn eens zo chille karakter toch ergens wat pit bevat. Ticho wordt bijvoorbeeld boos als zijn eten niet snel genoeg komt, als de TV uit gaat, als we de afstandsbediening afpakken of als iets hem simpelweg niet lukt. Ik denk dat het in deze periode is geweest dat we écht begonnen met opvoeden. Qua slaapgedrag lijkt ‘ie op mij: het kan niet vaak en lang genoeg. Zijn ochtendslaapjes duren gemiddeld een uurtje of twee en zijn middagdutje een uurtje of drie á vier. ’s Nachts slaapt hij van – laten we even gemiddeld nemen – 19.30 tot 07.00 en daar zijn we hartstikke tevreden mee. Inmiddels zijn ook de meeste flessen vervangen door fruit, groenten en brood. Het is een écht mini-mensje. Het meest vervelende deze periode: de eenkennigheid slaat doe. Het is in eerste instantie enkel brullen geblazen als een vreemd iemand hem aanspreekt, aanraakt of optilt, maar na een paar weken verergert het en zijn zelfs ooms, tantes, opa’s en oma’s genoeg reden om in tranen uit te barsten. Ik vind het zielig.

9-12 maanden
Inmiddels kan ons wonderkind goed zelfstandig (gaan) staan en heel voorzichtig stapjes langs de tafel zetten. Daarnaast brabbelt hij zijn eerste woordjes: papa, mama, haaai, dag dag (dada) én Maarten (tot grote vreugde van zijn oom die dit tot in den treure geoefend heeft). Hij weegt bijna elf kilo, is 77 centimeter lang en dol op spelen met auto’s.

Van alle kwarten gaat deze absoluut het snelst. Steeds vaker denk ik aan die naderende eerste verjaardag en steeds meer besef ik me dat er simpelweg geen houden meer aan is. Mijn baby is het afgelopen jaar, terwijl ik er met mijn neus bovenop stond, uitgegroeid tot een lief, knap, geweldig, prachtig ventje. Ik ben ervan overtuigd dat ik absoluut van iedere seconde genoten heb, dat ik ieder moment volledig in me opgenomen heb, maar tóch ben ik bang dat ik zal vergeten hoe het bijbehorende gevoel was. Ik probeer dat allemaal te vangen in foto’s, in blogposts en in persoonlijke notes. Ik vind het gevoel namelijk misschien nog wel bijzonderder dan die groeiende baby. Overlopen van trots en liefde keer duizendmiljoen.

Tot zover ons eerste jaar in een vogelvlucht. Nog twee nachtjes en dan beginnen we aan een heel nieuw tijdperk. Ik zie er een beetje tegenop maar kan ook absoluut niet wachten. Er staan komend jaar ongetwijfeld weer duizend bijzondere dingen te gebeuren.

Bedankt voor het lezen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Mijn zoontje Vigo (ook met 41.5 week zwangerschap geboren) mag over 3 weken zijn eerste kaarsje uitblazen. Alsof ik mijn afgelopen jaar lees, wat een herkenning!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *