Momlife, Persoonlijk

Ticho wordt bijna één…

Ik weet nog steeds niet zo goed of ik er nou om moet lachen of dat ik liever ga huilen, maar ontkennen heeft in ieder geval absoluut geen zin meer. Mijn baby is bijna een dreumes.

Ik vind het nogal wat. Het kind dat bijna een jaar geleden voor het eerst – na een duizelingwekkend lang durende bevalling – als een extreem afhankelijk (en een klein beetje smerig) hoopje mens op mijn buik werd gelegd. Een minimensje, passend in maatje 50, dat van voren niet eens wist dat hij van achteren leefde. Dát baby’tje is dus uitgegroeid tot een flink kereltje met een behoorlijk eigen willetje, het (on)geduld van zijn vader en slaapgedrag van zijn moeder. Ietwat aan de grote en zware kant maar oh zo perfect voor ons.

Het afgelopen jaar was by far het meest bijzondere en meest heftige jaar uit mijn leven. Robert en ik hebben nachten opgelopen door een baby met krampjes, powernaps gedaan om de dag door te komen, duizendmiljoen flessen verwarmd, honderd speentjes terug gestopt, kapitalen uitgegeven aan kleding, honderden verse hapjes gemaakt en evenzoveel potjes opengetrokken. We zijn met overhemden en jurkjes met melkvlekken op ons werk verschenen, draaiden veertien wassen per week om het opgeruimd te houden, waren continu in de weer met snoetenpoetsers en spuugdoekjes en hebben vaker dan goed voor ons was op onze knieën de woonkamer opgeruimd. We hebben elkaar radeloos gebeld en om hulp gesmeekt, elkaar beloofd dat het weer goed zou komen, we hebben door de vermoeidheid ruzie gemaakt over hele onnozele en onbelangrijke dingen, we hebben vol bewondering naar elkaar gekeken en we hebben elkaar duizend keren verteld dat ons kind toch écht het allerleukste exemplaar van de wereld is.

En dat allerleukste exemplaar is dus onder onze neus ineens bijna twaalf maanden ouder geworden. Ik vind het onvoorstelbaar. Een wonder, oprecht. Dat je door liefde, aandacht, melk en wat gepureerd voedsel een klein hummeltje kan laten groeien tot een vrolijke, eigenwijze, ondernemende, lopende, brabbelende dreumes. Ik ben dankbaar voor het feit dat we zijn eerste verjaardag mogen vieren en ik ben zo trots op hem én op ons. Afgelopen jaar was echt een feestje en hoewel we ook vaak genoeg twijfelden of we het allemaal wel goed deden, dat opvoeden en grootbrengen van zo’n kleintje, hebben we het er volgens mij aardig vanaf gebracht.

Dat Ticho over een paar weken zijn eerste kaarsje kan uitblazen maakt me dus trots, blij, gelukkig én ook een klein beetje verdrietig. Want op voorhand riepen we altijd dat we heus echt enorm gingen genieten van iedere seconde en geloof me als ik zeg dat we dat ook écht gedaan hebben, maar op één of andere manier is de tijd door onze vingers geglipt. Soms betwijfel ik of we wel echt genoeg hebben genoten. Of we écht de momenten hebben opgezogen. Of de herinneringen wel sterk genoeg zijn en voor altijd blijven hangen. The days are long but the years are short klopt écht. Sommige dagen leken eindeloos te duren en aan de slapeloze nachten kwam voor mijn gevoel geen einde, maar het eerste jaar met onze zoon is voorbij gevlogen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

2 Comments

  1. Liefde voor jullie 3!

    X

  2. Mooi geschreven Anouk! x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *