Ticho’s Toestand: 11 maanden

Eén keer knipperen en we zijn weer een maand verder. Ticho was gisteren elf maanden oud. Nog een maandje en dan is hij gewoon jarig. Ik heb er zoveel zin in en tegelijkertijd zie ik er enorm tegenop.

Maar goed, laten we niet op de zaken vooruit lopen. Eerst de update van afgelopen maand. Wederom niet heel erg spannend, maar zoals dat gaat met een baby: genoeg ontwikkelingen. Lees je mee?

  • Ticho is voor het eerst in zijn leven naar de dierentuin geweest. Tijdens onze vakantie op Hof van Saksen brachten we een bezoekje aan Wildlands. Een prachtig, ruim en lekker overzichtelijk park. We zagen olifanten, giraffen, nijlpaarden, een ijsbeer, pinguïns en zeehonden, maar het meeste indruk maakte de vlinders en de apen. Meneer kwam ogen tekort toen we met hem in de vlindertuin liepen en hield al die kleine loslopende slingeraapjes nauwlettend in de gaten.
  • Ladies and gentleman: het kind kan gaan staan. Heel soepel wil ik het nog niet noemen, maar het lukt hem wel en het gaat echt met de dag beter. Hij presteert het zelfs om heel voorzichtig kleine stapjes rond de tafel te zetten. Los staan – dus zonder hulp en zonder echt te stappen – lukt overigens nog absoluut niet. Binnen anderhalve nanoseconde is ‘ie omgevallen.
  • Zijn manier van spelen verandert enorm. Waar hij eerst ongecontroleerd met blokken smeet, op de grond sloeg en alles in zijn mond stopte, kan hij nu heel geconcentreerd aan de gang gaan met zijn garage. Boys will be boys.
  • ‘Papa’ en ‘mama’ zei hij al een poosje – hoewel ik nu pas het idee heb dat hij ook doorheeft wie dat zijn – maar nu zijn ook ‘haaaaaai’ en ‘dada’ (bij het zwaaien) aan zijn vocabulaire toegevoegd. Daarnaast kan hij dus zwaaien, klappen (bij commando applaus) en lukt het ook weleens om zijn armpjes omhoog te doen bij ‘HIEPERDEPIEP’. Voor dat laatste hebben we nog exact een maandje om te oefenen.
  • Het was ook de eerste echte herfstmaand en dat hebben we gemerkt. Toen we op vakantie waren, was Ticho al enorm verkouden en anderhalve week later was het weer bal. Vieze groene snottebellen all over, een niesend en proestend hulpeloos smurfje en redelijk onrustige slaapjes.
  • Over slaapjes gesproken: die ellenlange dutjes behoren tot ons verleden. Waar hij voorheen in de ochtend rustig twee uur sliep en daar in de middag nog minimaal drie uur aan toevoegde, mogen we tegenwoordig blij zijn met drie uurtjes slaap over heel de dag genomen. Op zich natuurlijk nog steeds hartstikke prima – ik hoor ook weleens moeders vertellen dat hun kind nauwelijks slaapt – maar voor mij is het even wennen. Mijn eigen powernaps heb ik uitgezwaaid. Ik ben benieuwd wanneer we overgaan op één langer slaapje per dag. Ik merk op dit moment vooral dat zijn ochtenddut moeizaam gaat en eigenlijk steeds later plaatsvindt. Ik denk dus dat deze langzaam overgaat in een langer middagslaapje. We’ll see.
  • We zijn weer eens bij het consultatiebureau geweest. Daar hebben ze Ticho gemeten en gewogen. De score: 10,9 kilo schoon aan de haak en 77 centimeter lang. Het kind zakt steeds iets verder terug in de groeicurve en aangezien hij behoorlijk hoog zat, kan dat absoluut geen kwaad. Volgens de dames daar komt het doordat hij nu veel meer beweegt.
  • Ook kreeg hij weer twee prikjes. Oké, dit klinkt echt heel hard maar: toen hij nog een stuk kleiner was, vond ik dat dus minder zielig dan nu. Een kind van een paar weken oud heeft het namelijk veel minder door dan een kind van bijna een jaar. Tenminste, dat denk ik. Het huilen was dit keer ook zó hartstochtelijk, mijn moederhart kon het bijna niet aan. Gelukkig is het voor de komende drie maanden weer even gedaan met deze marteling. Van de prikjes zelf had hij overigens weinig last. Een beetje verhoging, wat hangerig en (eindelijk weer eens) veel geslapen, maar het was allemaal hartstikke te overzien.
  • De eerste paar tandjes gingen hier in huize De Jong hartstikke soepel, maar de laatste week is het regelmatig raak met vieze luiers (als in: extreem), ’s nachts wakker, pieperig en niet goed willen eten. Waarom komen niet al die tanden gewoon in één keer zo rond de eerste verjaardag? Hoeven we maar één dag af te zien en dat zou toch zo enorm fijn wezen.

Nou, dit was het wel geloof ik. Weinig spannends, maar absoluut weer vooruitgang qua ontwikkeling. Nu ik de afgelopen maanden zo eens heb teruggelezen vind ik het echt bi-zar dat hij in drie maanden tijd zo gruwelijk veel geleerd heeft. Ik ben benieuwd wat er komende maand staat te gebeuren. De maand die van mij wel eeuwig mag duren want als de volgende Ticho’s Toestand online verschijnt, hebben we zijn allereerste kaarsje uitgeblazen. Ik wil er nog even niet aan denken 🙂

Bedankt weer voor het lezen!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Geef een reactie