Happy Moments #21

Goedemorgen deze maandagmorgen. We zijn er weer met een nieuwe Happy Moments. Deze keer vol met minder happy foto’s, want we hebben een weekje tobben met onze kleine vriend achter de rug.

Dat het bij ons thuis dus ook heus niet allemaal slingers en confetti is, dat wordt wel duidelijk door onderstaande foto’s. Eigenlijk kies ik er altijd heel bewust voor om dit soort taferelen never nooit de boventoon te laten voeren. Niet in het echte leven en dus ook niet op het internet. Ik ben graag een positief mens en probeer eigenlijk altijd dankbaar te zijn voor dingen die wél goed gaan. Dat gaat me over het algemeen aardig af – al ben ik ook heus best goed in klagen – maar deze week dus niet zo. Ticho had last van weet ik het wat, werd ineens ’s nachts meerdere malen wakker, weigert zijn eten en ik was weer eens intens moe. Kijk je mee?

Nou, alsof ik wist wat me te wachten stond: het kan niet altijd feest zijn. Daar komt die onderste quote op neer en ik kan dat na afgelopen week dus beamen.

Collega Kristel was weer terug van vakantie en daar was ik natuurlijk ontzettend blij mee, maar ze was heel de dag zo geconcentreerd aan het werk dat het bijpraten er niet echt van kwam. Deze foto – zonder sticker over haar gefocuste gezicht – stuurde ik door naar collega Lotte, die nog lekker op haar blauw/roze wolk zit met haar twee baby’s. Zoals je ziet gaat Kristel me ook bijna verlaten om een kind te baren. Het doet allemaal maar he 😉

Thuis! Oh, wat ben ik blij als ik na een lange dag werken dit vrolijke vriendje weer kan platknuffelen. Genieten jullie nog maar even van dit blije hoofd, want dit is de eerste en meteen de laatste gezellige foto.

Ticho is moe. Weinig nieuws onder de zon, want het kind is altijd moe. Heeft hij echt van mij. De rest van de avond gebeurt er weinig. Robert gaat buiten aan de slag en ik plof met deze knapperd op de bank.

Het is dinsdag en ik heb om precies te zijn alleen deze nietszeggende en ietwat ranzige foto van mijn werkdag. Sorry. Het was zo gruwelijk druk met overleggen en trainingen dat ik letterlijk een uurtje achter mijn computer zat en in dat uurtje dus als een malle stukjes heb lopen tikken.

Maar aan het einde van de dag voel ik mij heel erg voldaan en tevreden en bedenk ik me weer even hoe tof het is dat schrijven mijn werk is. Het is écht een gevalletje van je hobby je werk maken!

Mijn euforische stemming maakt al gauw plaats voor verdriet. Volgens mij ben ik best een harde tante, maar als mijn kleine vriendje met koorts (overduidelijk) bij me op schoot kruipt en heel veel piept en klaarblijkelijk ergens last van heeft, dan wens ik zo dat het mogelijk zou zijn om zijn pijn over te nemen. Mijn moederhart kan dit simpelweg niet aan.

Dit is er dus aan de hand. Of tenminste, dit is het gevolg van wat er aan de hand is. Omdat hij verder niet verkouden of iets dergelijks is, ga ik er vanuit dat het doorkomende tandjes zijn. Arm ding.

Als meneertje ligt te slapen ga ik aan de slag met de uitnodiging voor zijn eerste verjaardag. Dit was in grote lijnen ook het ontwerp van zijn geboortekaartje, maar dan zonder de tekst die erboven staat. Wij kozen toentertijd voor de tekst ‘Met z’n drieën is het nog leuker!’. Verder vermeldden we vorig jaar enkel zijn namen en onze gegevens. Geen poespas dus. (Onder die witte vegen staat nu de aanvullende informatie maar dat is niet bedoeld om wereldkundig te maken. Onze gasten weten dus wél wanneer het is etc.)

Het is woensdag en de ellende is officieel begonnen. ’s Nachts is deze schat ontroostbaar en als ik BIJNA op het punt sta om door te draaien – ik heb mijn slaap echt nodig – besluit ik iets te doen waarvan ik altijd heb geroepen daar nooit aan te beginnen: ik leg hem bij ons in bed. Dat helpt een beetje, maar in principe kunnen we wel stellen dat hij nauwelijks geslapen heeft. Hij is zo verdrietig en daar word ik ook verdrietig van. En moe.

En om de ellende compleet te maken, krijgt Ticho ook nog eens twee prikjes. Verder wordt hij gewogen en gemeten en nagenoeg alles is helemaal in orde. Het enige puntje van aandacht is dat hij weigert om een klein propje papier keurig met twee vingertjes op te pakken. Maar geef ‘m eens ongelijk, wat moet je nou met een propje papier? Dat kun je niet eten, maakt geen geluid, geeft geen licht…

Mood. Brood hoeft meneer niet, fruit hoeft meneer niet en pap hoeft meneer dus ook niet.

Ik vind het helemaal gezegend met die laatste anderhalve zwangerschapskilo en trakteer mezelf op een eitje met kaas. Op een witte boterham. Met mayonaise.

Als Ticho ligt te pitten, duik ik er ook even in. Wij zijn de afgelopen maanden zo verwend qua slapen met ons marmotje, dat ik zo’n helse nacht gewoon echt niet meer trek. Ik vraag me ook af hoe ik dit in het begin deed, toen we er iedere nacht voor een voeding uit moesten. Zoveel respect voor vaders en moeders die na maanden nog steeds niet lekker doorslapen. Zoveel respect.

Ja sorry, maar ik wil gewoon alleen maar comfortfood. Pizza Carpaccio it is. ’s Avonds duik ik heel vroeg mijn mand in. Ik geloof dat Robert en ik allebei rond negen uur liggen.

Vanuit mijn persoonlijk opleidingsbudget volgde ik op donderdag een cursus creatief online schrijven. Deze cursus is van Frankwatching, vond plaats in Utrecht (Meeting Plaza) en is wat mij betreft een aanrader voor iedereen die nog wat geld overheeft en graag schrijft. Ik leerde er niet heel inhoudelijk iets over bijvoorbeeld koppen en leads schrijven, maar wel duizend-en-één foefjes om de creativiteit wat aan te wakkeren. Zoals je ziet werd er goed voor de cursisten gezorgd.

Een beetje een open deur wel, maar altijd goed om deze erbij te pakken op het moment dat je echt even geen idee hebt waar je nu weer een nieuw stukkie over moet tikken. Voor deze blog heb ik daar niet zo snel last van, inspiratie en persoonlijke verhalen genoeg. Maar omdat ik voor mijn werk dus ook blogposts schrijf (hier dus) en daar de onderwerpen niet zo persoonlijk zijn, loop ik weleens vast.

Dames en heren, bekijk dit plaatje maar eens goed. Wat jullie hier zien is een uitzonderlijke situatie. Ik ging dus met de trein. Dat was al wat jaren geleden en ik weet meteen weer waarom ik dit gevaarte liever vermijd.

Als ik thuis ben, word ik niet heel warm onthaald. Dit lieve kind is echt he-le-maal van de leg. Net als voorgaande nacht was ook afgelopen nacht een drama. Robert vertrok naar de logeerkamer – die had het zo druk op zijn werk dat ik hem wat nachtrust gunde – en ik was druk in de weer met arme Ticho. Hij eindigde wederom bij mij in bed en daar viel ‘ie als een blok in slaap maar ik lag nou niet bepaald comfortabel. Deze donderdagavond gaat het dus nog niet helemaal van harte en ik ben bang voor de nacht die komen gaat. Inmiddels heb ik wallen tot mijn ballen en komt er amper een fatsoenlijke zin uit mijn mond. Zo moe.

Vrijdagochtend schrik ik tegen achten wakker. We hebben zowaar heel de nacht geslapen en meneer ligt nog steeds in coma. Rond half negen is het gedaan met de rust en zijn we beneden. Samen kijken we een aflevering GTST en nuttigen we ons ontbijt. Man, wat voel ik me fijn.

Daarna brengen we een bezoekje aan Ticho zijn opa en oma. Die hebben we al een poosje niet gezien en nu hij weer gewoon zijn vrolijke zelf is, wil hij graag even showen hoe goed hij kan tijgeren en staan en stappen.

Bij thuiskomst liggen er twee pakketjes: in de doos zit de nieuwe autostoel – met flinke korting tijdens de Mama Mazzeldagen gekocht – en in de zak zitten nieuwe kleren voor mij. Ik kocht mijn favoriete spijkerbroeken bij H&M, maar dan een maat kleiner (WOEHOE!) en bestelde er ook meteen een spijkerrokje bij.

Kijk nou, dit is toch veel leuker dan een verdrietig ventje met koorts? Hij heeft wat slaap in te halen dus dit doet hij dan ook ruimschoots. De lieverd. Ik ben zo blij dat hij weer gewoon in orde is.

Altijd met zijn gel of met de elastieken. Waar je een kind tevreden kunt houden he?!

De tranen zijn voorbij, de koorts is gezakt, maar eten weigert hij nog steeds. Hij laat het letterlijk uit zijn mond lopen, smeert het vervolgens uit over zijn gezicht, in zijn haar, aan zijn stoel en aan de tafel en de restjes die hij dan nog kan vinden smijt hij door de keuken. Op zich ben ik best geduldig, maar dit vind ik hoogst irritant worden. Via Instagram (@anoukzwager) krijg ik van heel veel mede-moeders te horen dat dit herkenbaar is en dat het vanzelf weer overgaat. Het is een faaaaaaase……

Na het eten breng ik Ticho naar mijn moeder en zusje, waar hij gaat logeren. Wij hebben namelijk een bruiloft. Tijd voor champagne inderdaad. Hebben we wel verdiend na afgelopen week!

Dit keer is het helemaal mijn eigen schuld. Op zaterdag word ik wakker met het gevoel alsof er dertien vrachtwagens en een Thalys over mijn hoofd zijn gereden. Heel vervelend, maar wel een teken dat ik een leuk feestje achter de rug heb.

Kijk, dit vind ik dus echt een waanzinnig leuk idee. Het bruidspaar heeft voor de vrouwelijke gasten een grote mand met slippers klaarstaan. Daar maak ik dankbaar gebruik van. In mijn leven before baby kon ik best goed op hakken lopen en waren sneakers eigenlijk een uitzondering, maar tegenwoordig is dat geheel andersom. Na een paar uur op mijn palen houd ik het voor gezien en trek ik deze fijne exemplaren aan.

Ticho is er ook weer bij. Die haal ik tegen het einde van de ochtend bij mijn moeder op – hij heeft daar even wat slaap ingehaald want sliep tot 8.15 uur uit – en thuis krijgt hij een lekker boterhammetje voordat ik hem weer op bed leg.

Aan het einde van de middag rijden we samen naar de kantine om nog even deel te nemen aan de borrel. Ticho heeft weer veel geslapen dus met zijn humeur zit het wel goed.

We zijn best laat weer thuis – rond negen uur – dus meneer is heel erg moe. Gauw het laatste flesje erin en dan lekker slapen.

Wij kijken nog even naar het voetbal en tegen tienen liggen opa en oma in bed. Heerlijk, een beetje bijslapen.

De status zondagochtend: we kijken naar de overwinning van Max, doen heel rustig aan en genieten van een vrolijke Ticho.

Bob Marley maar dan anders. Ticho spuugt zijn halve fles weer uit dus de trui is vies. Gelukkig is zondag wasdag hier in huize De Jong dus hij kan nog precies mee met de kleurtjeswas.

Ik zit er weer klaar voor hoor. Het wordt wel weer eens tijd voor drie punten, niet? Dat lukt vandaag perfecto en in combinatie met de winst van Max Verstappen kan ik al spreken van een succesvolle zondag sportdag.

De mannen geloven het allemaal wel. Die gaan lekker samen een rondje fietsen. We hadden eigenlijk verwacht dat het ontzettend slecht weer zou worden, dus nog maar even van de buitenlucht genieten nu het kan!

Keukenprinses die ik ben. Worstenbroodjes in the making. Lekker verantwoord, maar daar is het weekend voor toch?

Om vijf uur kruip ik weer op de bank om naar het volleybal te kijken. Ik ben best wel een sportfreak, maar dan wel om te kijken en niet om zelf te doen. Helaas komen de dames er niet echt aan te pas, dus tóch een klein smetje op de sportieve prestaties. Oh en mocht je je afvragen wat Ticho op zijn wang heeft: da’s een stukkie maïsknabbel.

Het volleybal duurt best lang. Ondertussen eten we shoarma – ik zit na één pitabroodje al vol – en geven we Ticho zijn fles. Inmiddels is het half acht, slaapt het kind, staat het journaal op en ga ik aan de koffie. Uiteraard kijken we zometeen weer een aflevering Penoza en daarna is het bedtijd. Komende week staat er weinig spannends op de agenda. Ik moet gewoon werken, we gaan weer zwemmen, het wordt wel weer eens tijd voor een lunch met een vriendin en verder zien we het wel. En jullie zien het volgende week.

Bedankt voor het lezen en een hele fijne week gewenst!


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

2 gedachten over “Happy Moments #21

  1. Ooh ja zulke weekjes heb je af en toe ja! 😐 faaaaseee idd, even doorbijten! 🙂 enne… Wij hebben hier na ruim 8 maanden bijna elke nacht meerdere keren wakker, nu opeens al een week doorgeslapen!🤗🤗 ik voel me opeens fit joh! Man man man, wat fijn 😄

    1. Gelukkig ging het hier afgelopen week weer beter. Heeft jouw kleine het volgehouden, dat goede slaapgedrag? Pas als je lekker kunt doorslapen besef je hoe ^&*(%&^$&^het is als je nachten gebroken zijn he?! Ik vraag me oprecht af hoe ik die eerste twee maanden overleefd heb haha. X

Geef een reactie