Hoe gaat het met de hapjes?

Nu Ticho al bijna elf maanden oud is, eet hij steeds meer met de pot mee en zien we overduidelijk een verschuiving van gepureerd naar vast en van fles naar normaal voedsel.

In principe is eten – eerst enkel in flesvorm maar later ook de hapjes – altijd al één van zijn grootste hobby’s geweest. We hebben tot nu toe nog nooit enorme problemen gehad met niet willen eten of drinken, behalve als er tandjes dwarszitten. Gelukkig maar, want het lijkt me een ramp. Nou zegt dat overigens helemaal niks over het eetgedrag op latere leeftijd, want ik lustte vroeger ook alles, maar inmiddels ben ik best een beetje picky.

Schema
Op dit moment heeft Ticho zo’n zes eetmomenten per dag:

  1. Om 07.00 uur een fles
  2. Om 11.00 uur een fruithap
  3. Om 12.30 uur twee boterhammen met halfvolle melk
  4. Om 16.00 uur een tussendoortje
  5. Om 17.30 uur zijn groenten en daarna een kommetje yoghurt
  6. Om 19.30 uur een fles

Deze tijden zijn natuurlijk een schatting hè. De ene dag beginnen we pas tegen half acht met de activiteiten en schuift het allemaal een beetje op, de andere dag is meneer pas laat wakker uit zijn middagslaapje en sla ik bijvoorbeeld het tussendoortje over. Het wil ook nog weleens gebeuren dat hij na zijn boterhammen tussen de middag nog wat jengelig is. Dan geef ik hem nog een fles. Meestal drinkt hij die niet helemaal op. Het is eigenlijk maar net wat hij zelf aangeeft. Toen ik nog een echte #newmom was en niet durfde te vertrouwen op mijn eigen gevoel, vond ik dat hele ‘wat de baby aangeeft’ trouwens heel erg lastig. Want even serieus, wat kan een baby zonder enige woordenschat nou aangeven? Dat huiltje, zijn manier van communiceren, kan toch duizend-en-één dingen betekenen? Inmiddels weet ik wel beter en vertrouw ik blind op wat ik denk dat Ticho bedoelt. Vooralsnog groeit hij (meer dan) goed en is het over het algemeen een tevreden ventje, dus dat gaat best aardig zo.

Extra’s
Tja, ik heb al vaker opgebiecht dat die healthy suikervrije megagezonde lifestyle niet helemaal gelukt is. Laten we bij het positiefste beginnen: zijn tussendoortjes zijn meestal wél gezond. Zo kiezen we vaak voor een soepstengel, rijstwafeltjes of rozijnen. Maarrrr – en dit is een hele dikke maar – ik ben ook de beroerdste niet als het gaat om het smikkelen van minder gezonds. Zo krijgt hij altijd wat patatjes als wij patat eten, heeft hij ook weleens een slokje milkshake op en is hij pro in het sabbelen op waterijs. Ook gebruik ik – heel slecht en tien keer foei – eten als zoethoudertje wanneer ik bijvoorbeeld op het terras zit of bij vriendinnen ben. Geef het kind gewoon drie Nijntje-koekjes en je hoort ‘m niet meer. Tja, when food is life…

Hoe verder
Volgens mij liggen wij best aardig op het schema dat de dames van het consultatiebureau mij gegeven hebben. Het eetpatroon van onze bijna-dreumes is redelijk gelijk aan dat van onszelf, op die twee flessen na. De fles in de ochtend wil ik binnenkort wel gaan vervangen voor wat anders, bijvoorbeeld kwark met havermout of bananenpannekoekjes. Het exacte moment is even afhankelijk van hoe hij zich de komende weken gaat ontwikkelen. Inmiddels kan hij goed tijgeren, gaat hij zelf staan en als je zijn handjes vasthoudt dan begrijpt hij het principe van lopen. Ik kan me zo voorstellen dat deze ontwikkelingen veel energie kosten en dat hij er dus ook extra hongerig van wordt. Kwestie van proberen en – is ‘ie weer – kijken naar de signalen die hij mij geeft.

En die avondfles? Die hou ik er graag in tot hij naar de middelbare school gaat. Ik vind het zo’n fijn moment, aan het einde van de dag een klein, moe, warm, knuffelig kindje op schoot die met slaperige oogjes de fles drinkt en met een beetje mazzel vervolgens heerlijk in slaap valt terwijl hij bij me ligt…


Volg je ons al op Instagram?
Volg je ons al op Facebook?

Geef een reactie