Happy Moments

Happy Moments #19

Goedemorgen! We zijn er weer. Afgelopen week maakte ik – as usual – allerlei foto’s van mijn mega spannende activiteiten (ahum) en vandaag deel ik ze met je.

Vorige week schreef ik al dat mijn agenda weinig bijzonders voor me in petto had en inmiddels kan ik dat bevestigen. Ik moest vier dagen werken in plaats van de normale drie days at the office. Niet erg want het was druk zat en het betekent ook dat ik deze week maar twee dagen richting Utrecht hoef. In de avonden was ik voornamelijk thuis en ging Robert de hort op. Behalve vrijdag, want toen had ik een pizza-date met mijn twee liefste vriendinnetjes. Kijk je mee?

Laten we weer eens beginnen met een inspirerende quote. De rechterkolom in mijn planner gebruik ik bijna altijd voor dit soort hersenspinsels.

Dit wil je gewoon niet zien als je op kantoor zit en het bijna tijd is om naar huis te gaan. De vakantie is echt voorbij en de wegen zijn weer overvol.

We worden uitgenodigd om patatjes te komen eten bij familie. Ticho smult lekker mee. Kleine fijnproever dat ‘ie is!

Dat staan is wel een beetje zijn nieuwe hobby hoor. Het lukt hem nog niet altijd om goed overeind te komen, maar als er een afstandbediening op tafel ligt is dat natuurlijk een enorme stimulans.

Op dinsdag heb ik een vitaliteitsdag van mijn werk. Die dag begint met een inspirerend verhaal van Olympisch snowboardkampioene Nicolien Sauerbreij. Ze vertelt over de ups en downs van haar carrière en ik vind het een feestje om naar te luisteren.

Beetje donker plaatje, maar ik ga dus bubbelvoetballen. Je kon je inschrijven voor diverse workshops en sportactiviteiten en ik koos dus dit én BMX’en. Het voetballen vond ik erg grappig en het BMX’en was vooral erg zwaar. Ik heb er nog dagen spierpijn van gehad.

Rond 16.30 uur stap ik – gewapend met een gezonde smoothie – in de auto naar huis. Het is dik een uur rijden dus ik vrees een beetje voor fileleed, maar het valt mee.

Thuisgekomen gaan we eerst eens even kroelen en spelen met dit mormel. Die heeft helaas meer aandacht voor een leeg pakje snoetenpoetsers.

Ticho parkeren we even achter een scherm. Hij is drammerig want heeft overdag erg weinig geslapen en dankzij Bumba kunnen we nu even rustig eten.

Met een vol buikje bij mama op schoot in slaap vallen. Echt, I love it enorm!

Even checken met welke gel zijn enorme bos met haar het beste blijft zitten. Wat is ‘ie groot aan het worden he?

Ik ben deze woensdag een extra dag op kantoor omdat we een redactievergadering hebben. We bespreken de inhoud van het volgende nummer en verdelen de rubrieken en verhalen. Geen straf om voor dit soort leuke overlegjes een dag extra naar mijn werk te gaan.

Krijg je ineens dit soort mailings. Het is toch om te janken dat mijn baby bijna geen baby meer is?!

Heel chill: in de avond kunnen we aanschuiven bij mijn moeder. Thuis eten Robert en ik nooit een toetje maar mijn moeder heeft altijd van die lekkere chocolademousse. Ticho laat het zich ook smaken zoals je ziet. Het is vandaag Internationale dag van de Chocola (ja, echt) dus dan zien we dit maar even door de vingers.

Levensgevaarlijk, zo’n rondkruipend kind. Klimt ‘ie ineens zomaar de eerste trede van de trap op. Zoals je ziet is dit een trap waar we dus geen hekje voor kunnen zetten. Het voornemen is om hem er zoveel mogelijk uit de buurt te houden en zodra hij kan lopen leren we hem meteen hoe hij het meest veilig omhoog en omlaag kan.

Voor het slapen nog even een rondje rijden op de leeuw. Uiteraard met een tube gel in zijn handen, want da’s leuk speelgoed.

En als het kind lekker ligt te pitten, kruip ik in de hoek van de bank voor Feyenoord. Daar springen de tranen van in mijn ogen en aangezien ik toch een beetje moe ben na een redelijk drukke dag duurt het niet heel lang totdat ik de bank verruil voor mijn bed.

Inchecken op kantoor! We zijn er weer, voor de vierde en laatste dag deze week. Als je die lucht zo ziet zou je niet denken dat het de rest van de dag echt pure ellende was qua regen, maar bereid je voor op een boel troosteloze plaatjes van deze donderdag.

Van dit soort dus. Overvecht is normaal gesproken al niet bepaald een heel vrolijk buurtje, maar zo onder die donkere wolken ziet het er helemaal niet uit.

Hier word ik dan wel weer blij van! Eindelijk weekend samen met mijn smurf. Het is pas tegen 18.30 uur als ik hem van de opvang haal want onderweg heb ik nonstop in de file gestaan – klaag klaag klaag – maar deze lieverd maakt dat allemaal weer meer dan goed.

Tja, boerenkool moet kunnen met dit weer toch? Ik ben niet echt groot liefhebber van prakkies en stamppotten, maar boerenkool gaat er altijd wel in.

Na het eten is het zowaar droog buiten dus ik grijp mijn kans, gooi Ticho in de kinderwagen en we gaan even een rondje lopen. Dan is ‘ie daarna extra moe en valt hij snel in slaap, dacht ik. Nou, dat blijkt. Hij drinkt al slapend zijn fles leeg en ik til hem zo huphup over in zijn ledikant. Welterusten vriendje, tot morgen!

Als Ticho diep in dromenland is, spring ik onder de douche, zet vervolgens een grote mok thee en houd een GTST-marathon. Daarna kijk ik Expeditie Robinson – ik ben voor Kaj – en tegen het einde van de aflevering kan ik mijn ogen bijna niet meer openhouden. Zo moe.

Op vrijdag beginnen we met deze garage. Inmiddels is Ticho zijn manier van spelen een beetje gecontroleerder aan het worden (in plaats van gewoon domweg blokken door de kamer smijten) dus hij vermaakt zich prima met het autootje op de baan. Kan ik mooi even opstarten met koffie.

Als Ticho zijn ochtenddutje doet, zet ik een nieuwe When Mommy Goes Shopping in elkaar. Ik kocht de afgelopen periode weer ruim voldoende nieuwe kleertjes (want het wordt kouder én Ticho is over naar maat 80). Omdat ik nog wat items moet toevoegen, komt ‘ie over twee weken pas online, maar het kan maar vast nagenoeg gereed staan toch?!

Vriendinnetje Suzanne komt langst en kijk eens even wat zij voor mij meeneemt? Wat een mooi boeket he? Zo mega lief!

Ladies and gentleman, het is gebeurd! Die wilde woeste lange haren van mijn kleine vriendje zijn eraf. Eindelijk! Het was echt een beetje too much en omdat het nog wat voller en dikker moet worden, leek het me wijs om zijn kapsel gewoon te kortwieken zodat het weer even goed kan groeien. And so we did. Hij deed het supergoed in de stoel (thanks Bumba) en het resultaat is ehhhhh… kort.

Inmiddels is ook vriendinnetje Sifra aangewaaid en die oefent Ticho zijn eerst stapjes. Als je ‘m vasthoudt dan snapt hij het principe wel, maar hij staat echt enorm wiebelig op zijn benen. Ik denk dat het echt nog wel even duurt tot meneertje besluit om te gaan lopen. Geeft helemaal niets natuurlijk, ieder op zijn eigen tempo.

Sief en ik gaan daarna even lunchen – Ticho eet een tosti mee – maar daar heb ik geen hele geschikte foto’s van. Als ik weer thuis ben leg ik Ticho te slapen, werk ik aan de blog, komt mama nog even langs en dan is het alweer 17.00 uur. Robert doet de boodschappen (droomvent) en verder kijken we wat afleveringen Meisje van Plezier. Aanradertje hoor!

PIZZA CARPACCIO! Man, love it love it love it. Ik ga met lieve Sandra en Esther eten bij onze all-time favorite Italiaan en het is weer GE-NIE-TEN. Als toetje neem ik de limcello cheesecake en ook die gaat er goed in.

Breakfast op zaterdag. Na die pizza van gisteren is het nu weer even tijd voor een pas op de plaats. Ik ontbijt echt liever met afbakbroodjes met grillworst, maar maandag is weer the moment of truth op de weegschaal, dus kwark met havermout it is.

Oh oh, dit gebeurt niet vaak: het kind ligt als een dood vogeltje in zijn bed. Dat belooft niet veel goeds.

En dit vind ik natuurlijk heerlijk, maar ook dit belooft niet veel goeds. Volgens mij heeft hij wat onder de leden.

’s Middags haal ik dit gevaarte op bij een vriendin. Omdat haar zoontje een stukje jonger is dan Ticho en hier dus nog niet in kan, mogen wij ‘m even lenen. Lief!

En het kind is er blij mee. Even wennen want hij snapt niet direct wat de bedoeling is, maar na een tijdje heeft hij door dat hij met zijn voetjes over de grond moet wegen om vooruit te komen. Of achteruit in dit geval. Want ‘vooruit’ heeft hij nog niet ontdekt. Gek kind!

En terwijl het voor deze moeke tijd is voor het immer terugkerende drankje op de zaterdagmiddag, wordt deze knapperd met een iPad in de hoek van de bank geparkeerd. Oefenen met dit soort apparatuur kan niet vroeg genoeg toch?! Grapje natuurlijk. Na zes seconden heeft meneer er wel weer genoeg van en gaat hij op jacht naar het volgende attribuut om mee te spelen.

Als we naar huis gaan krijgt Ticho deze in zijn handjes gedrukt: een tekenwerkje van zijn kleine vriendinnetje. Zo lief. Ik hang ‘m thuis uiteraard op in zijn slaapkamer.

De rest van de avond gebeurt er weinig. Robert is naar een feestje dus ik heb het rijk alleen. Tijd voor vrouwentelevisie dus: Dance Dance Dance en wat afleveringen van Meisje van Plezier. Rond een uur of elf strompel ik naar boven. Ik ben best wel moe, Ticho is inderdaad een beetje snotterig geworden en aangezien ik niet de illusie heb dat Robert na zijn mannenavondje morgenochtend om zeven uur fris en fruitig naast ons bed staat, moet ik er morgen weer vroeg uit.

Na een kort nachtje – Ticho werd twee keer wakker en Robert kwam laat en luidruchtig thuis – zit ik om iets na zevenen weer beneden. Als ik één ding moet noemen wat ik mis sinds ik moeder ben: uitslapen. Echt.

Rond een uur of half tien ligt Ticho weer lekker in bed en kruip ik achter de laptop. Ik schrijf wat nieuwe blogposts en vul mijn planner voor komende week in.

Tijd voor lunch. Links is voor mij en rechts is voor Ticho. Niets bijzonders, wel gezond: gerookte kip, avocado, komkommer, ei en op mijn bordje ook nog tonijn.

Onze diva vindt het niet lekker. Hij smijt alles door heel de keuken.

Kijk die snotneus nou. Het is zo sneu, meneertje is echt een beetje ziek. Hij niest continu, heeft een heel vervelend hoestje en is erg jammerig. Tijd om even te slapen, daar knapt ‘ie hopelijk van op. Ennnnn ja, die tube gel is tegenwoordig favoriet. Moet overal mee naartoe.

Je begrijpt dat PSV-Feyenoord hier thuis met volle aandacht gekeken wordt. Mijn PSV’er in de ene hoek van de bank en ik aan de andere kant. Helaas pakt het dit keer niet helemaal goed uit voor mij en ik vrees dat ik dit voorlopig nog wel even moet aanhoren.

Even met de dikke billen in bad. Hopelijk stoomt dat zijn neusje een beetje open. Na het badje krijgt hij zijn laatste fles en rond 20.00 uur is ‘ie vertrokken richting dromenland.

Ik spring gauw onder de douche, kruip nog even achter de laptop en ga me zometeen weer op de bank installeren voor een nieuwe aflevering Penoza. Daarna linea recta naar bed. Mama is moe.

Komende week is heel chill. Ik hoef maar twee dagen naar kantoor – maandag en donderdag – en verder ben ik zo goed als vrij. Omdat ik voor mijn werk nog wel wat deadlines heb, zal ik tijdens Ticho zijn slaapjes ongetwijfeld de laptop openslaan. Maar in principe kan ik vijf van de zeven dagen op de bank gaan liggen. Bij wijze van spreken, want als je een kind hebt dan kan dat helemaal never never never never nooit meer. Verder staat er een verjaardag op de agenda, ga ik zaterdag naar Den Bosch en verder is het voor mij ook nog een raadsel. Jullie zien het volgende week!

Fijne week weer en bedankt voor het lezen!


Volg je mij al op Instagram?
Volg je mij al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *