Momlife, Persoonlijk

Even over het consultatiebureau…

Al tijdens mijn zwangerschap kreeg ik ontelbaar vaak verhalen over het consultatiebureau te horen, door sommigen liefkozend consternatiebureau genoemd. Inmiddels hebben wij de dames daar een aantal keer verblijd met een bezoekje, dus ik kan en mag er nu écht over meepraten.

Ik merk dat de meningen omtrent dit onderwerp zo enorm uiteenlopen – al zijn ze vaker negatief dan positief – en het leek me goed om het ook eens van de positieve kant te belichten. Want mijn persoonlijke ervaring is niet echt negatief. Eigenlijk not at all. Ik vind het fijn dat mijn kind zo nu en dan gewogen wordt, dat we weten hoe het met zijn lengte staat, dat hij gevaccineerd wordt (ja mensen, dat is belangrijk) en dat de arts af en toe eens kijkt naar zijn verdere ontwikkeling. De dames op ons bureau zijn vriendelijk en een vervelende ervaring heb ik slechts één keer gehad. Dat was helemaal in het begin, toen mijn verse newborn onophoudelijk lag te huilen en de dame tegenover mij tegen mijn kind sprak: “Misschien kan mama je even troosten.”

Wóest was ik. Want ten eerste: mama stond tegenover haar dus in principe had ze de boodschap ook rechtstreeks aan mij kunnen adresseren in plaats van via een kind van amper twee weken oud dat van voren niet eens weet dat ‘ie van achteren leeft. Ten tweede viel er weinig te troosten want hij kreeg dopjes in zijn oor geduwd voor de gehoortest en op zich kon ik er best wel inkomen dat hij dat simpelweg niet fijn vond. Troosten zou onnodig zijn, want dat dopje moest er – linksom of rechtsom – toch in.

Maar goed, na die ene keer is het eigenlijk altijd prima verlopen. Al mijn vragen worden beantwoord – en mochten de dames mij het antwoord even verschuldigd blijven dan krijg ik daarna altijd per e-mail nog een reactie – en ik heb nog nooit commentaar gehad op die ietwat uit de hand gelopen groeicurve van onze baby. Natuurlijk weet ik dat ieder kind zijn of haar eigen tempo aanhoudt. Het is dan ook absoluut niet zo dat ik me heel erg laat leiden door wat er op het consultatiebureau gezegd wordt. Maar let’s be real: op het moment dat het stipje van de groeilijn wéér in de nok van de curve geplaatst wordt, dan kan ik niet anders dan beamen dat ik niet bepaald een kleintje op de wereld heb gezet. In principe zou je daar als moeder – en al helemaal als first time mom – best een beetje onzeker van kunnen worden, ware het niet dat ik altijd te horen krijgt dat hij keurig zijn eigen lijntje volgt. En daarom ben ik het dus niet eens met de term consternatiebureau. Want van enige consternatie heb ik echt nog nóóit wat gemerkt.

Ik ga eigenlijk maar op één moment met lood in mijn schoenen naar het consultatiebureau en dat is als mijn kleine vriendje prikjes krijgt. Over twee weken is het weer zo ver en ik zie er nu al tegenop. Wat dat betreft ben ik de enige die er een consternatiebureau van maakt want zowel de arts als de baby zelf lijken er weinig moeite mee te hebben…

Heb jij wel eens een vervelende ervaring gehad met het consultatiebureau? Of vind je het – net als ik – helemaal niet zo’n ellende om ze daar zo nu en dan te bezoeken? Geeft zo’n curve je rust of maakt het je onzeker?


Volg je mij al op Instagram?
Volg je mij al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *