Momlife, Persoonlijk

Ticho’s Toestand: 10 maanden

Oh jongens, ons kind was gisteren alweer TIEN maanden. Niet te doen. Da’s gewoon echt bijna een jaar. Ik zal niet weer in herhaling vallen door te roepen hoe afschuwelijk snel die tijd gaat, dat weten jullie inmiddels wel.

Afgelopen maand was er eentje die me niet bij zal blijven als enorm spectaculair, maar waarin ongemerkt toch weer een aantal mijlpalen bereikt werden. Eigenlijk is dat best wel tekenend voor je leven met een kind. Zonder dat je het écht doorhebt, verandert zo’n smurf in razend tempo in een heel eigen mens. Ondanks dat ik me eigenlijk vanaf dag één voornam om van ieder moment te genieten en alles volledig in me op te zuigen, kan ik gewoon niet geloven dat zo’n complete ontwikkeling onder mijn neus heeft plaatsgevonden. Echt een gevalletje ik stond erbij en keer ernaar. Daarom – beste criticasters – ben ik onwijs blij met deze blog, want hoe prachtig wil je jouw naslagwerk hebben? Dit keer dus van Ticho’s tiende maand.

  • Ticho heeft best een beetje gekwakkeld met zijn gezondheid. Af en aan wat verhoging, huilerig en een heel naar hoestje wat maar niet weg wilde gaan. We eindigen na de zoveelste slechte nacht bij de huisarts, die ons wat geruststelde. Geïrriteerde trommelvliezen en wat gepruttel bij zijn luchtwegen. Moest vanzelf overgaan en dat was ook zo.
  • Schreef ik vorige maand nog dat het tijgeren zo’n vaart niet liep, gaat hij nu op een redelijk tempo de kamer door. Het is nog steeds geen onwijs ondernemend en nieuwsgierig kind – hij ligt meestal prima waar hij ligt – maar er zit beweging in.
  • We geven hem steeds meer gewoon normaal eten in plaats van gepureerde smurrie. Hij is dol op spaghetti, eet lekker mee van onze AGV’tjes, een stukje vlees gaat er goed in en een geprakte banaan is voor baby’s. En dat is meneertje echt niet meer.
  • Tandje nummer vier, vijf, zes en zeven zijn door. Zo’n tandloos smoeltje is natuurlijk ontzettend schattig, maar een ondeugend bekkie met een paar van die tandjes erin vind ik nóg leuker.
  • Qua ontwikkeling is er nog something in progress: hij probeert zich steeds vaker op te trekken aan bijvoorbeeld de tafel. Soms met een beetje succes, soms met een valpartij als gevolg. Voor de veiligheid hebben we zijn ledikant inmiddels omlaag gedaan. Echt stappen achter zijn blokkenkar doet ‘ie overigens nog niet. Maar gezien het tempo van alle ontwikkelingen so far, heb ik ook niet de illusie dat dat op korte termijn gaat gebeuren. Ik denk dat het kind daar nog een half jaar mee wacht.
  • Naast zwaaien en applaus, kan Ticho nu ook meedoen met ‘klap eens in je handjes’. Tenminste, hij klapt in zijn handjes en doet ze vervolgens op zijn hoofd. Dit herhaalt hij bij iedere zin. Er is dus nog wat werk aan de winkel. Het oefenen met HIEPERDEPIEP HOERA doen we ook nog, maar daar wil hij niks van weten. Misschien kunnen we zijn verjaardag uitstellen?
  • ‘Hij zit in maat 74 en daar zit hij voorlopig nog wel even in’, schreef ik vorige maand. WRONG! De voorraad kleertjes in maat 80 hangen ook in de kast en worden al met enige regelmaat gedragen. Op zich niet heel erg, want een mooi excuus om weer eens te babyshoppen.
  • We zijn as we speak met zijn drietjes op vakantie en da’s dus Ticho zijn eerste hi-ha-holiday met enkel papa en mama. We verblijven op het park Hof van Saksen en dat bevalt prima. Ticho doet het super. Hij slaapt redelijk goed, eet meer dan goed en kijkt zijn ogen uit.
  • De slaapjes worden steeds iets minder lang. Waar hij voorheen rustig zes uur op een dag sliep – tussen 07.00 en 19.00 – mag ik nu bij zijn als we ergens tussen de vier en vijf uur eindigen. Da’s nog steeds hartstikke veel natuurlijk, maar mijn eigen powernap schiet er nu zo af en toe bij in.
  • Ticho kan inmiddels hartstikke goed zelf gaan zitten en ook weer gaan liggen. Dat betekent dat we nu ook wat meer kunnen gaan fietsen en daar zijn we blij mee!
  • Het kind heeft een rare angst voor lampen (?) ontwikkeld. Wij hebben boven de eettafel twee grote hanglampen en daar is meneer dus bang voor geworden. Geen idee hoe het komt, maar ik hoop dat het snel weer over is. Zodra hij die lamp ziet begint hij te huilen, slaat die dikke armpjes om mijn nek en laat absoluut niet meer los.

Nou, ik geloof dat ik nu de meeste dingen van afgelopen maand wel benoemd heb. Tien maanden oud en hij is al zó groot en knap en slim. Onvoorstelbaar dat dit mensje ooit in mijn buik woonde en nog meer onvoorstelbaar dat hij gewoon bijna één wordt. Ik kan wel janken bij dat idee. Maar goed, dat duurt nog even, eerst op naar de elf maanden!

Bedankt voor het lezen!


Volg je mij al op Instagram?
Volg je mij al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *