Momlife, Persoonlijk

Werken en een baby: hoe doe je dat?

Als je mij tien jaar geleden had gevraagd hoe mijn leven er op mijn 26e uit zou zien, dan had ik je van alles kunnen beloven, maar ik denk niet dat het in de buurt van de hedendaagse realiteit zou komen.

Ik wilde studeren en carrière maken. Dat ik een man en kind óók ambieerde, dat stond vast. Maar het paste niet in het plaatje dat ik voor de eerstvolgende tien jaar voor ogen had. Rond mijn dertigste, dan zou ik me daar eens een keer druk om gaan maken.

Nou, we weten inmiddels dat het iets anders gelopen is. Op mijn 24e trouwden Robert en ik en op mijn 25e werd Ticho geboren. Drieënhalf jaar na het behalen van mijn felbegeerde masterdiploma, stond mijn werkende leven on hold en was mijn voornaamste job het in leven houden van een kind. Inmiddels is mijn verlof een hoofdstuk uit een ver verleden en ben ik alweer ruim een half jaar aan het werk. Tijd om eens te kijken hoe dat allemaal gaat en hoe ik de toekomst voor me zie.

Plannen plannen plannen
Wij zijn enorm gezegend met familie die om de hoek woont en altijd bereid is bij te springen. Mocht ik eens een niet-afzegbare werkafspraak hebben op mijn vrije dag, dan weet ik zeker dat Ticho hier of daar prima opgevangen wordt. Dat geeft rust. Daarnaast heeft ons kleine vriendje het uitstekend naar zijn zin bij zijn oppasadresjes. Echt, ik laat hem nooit met een vervelend gevoel achter. Dit zorgt er natuurlijk ook voor dat ik hartstikke relaxed op mijn werk zit. Maarrrrr het is toch altijd even plannen. Wie kan wanneer? Hebben we nog gaten in het schema? Wat moeten we meegeven? Hoe laat moeten we ‘m wegbrengen? Wie van ons kan ‘m ophalen? Inmiddels hebben wij onze draai hierin helemaal gevonden. Kwestie van plannen en wennen. Ik schreef al eens eerder over de rolverdeling (klik) en het ophalen en wegbrengen en zorgen.

Ouderschapsverlof
Goed, als de zorg op werkdagen prima geregeld is, heb je in principe het belangrijkste voor een goede werkdag gefikst. Maar je kunt meer dingen regelen. Zo heb je in Nederland recht op ouderschapsverlof. Dit verlof is onbetaald (tenzij anders in je cao afgesproken is) maar zorgt er wel voor dat de uren die je opneemt niet van je contracturen af gaan. Voorbeeld: ik werkte voorheen 32 uur en heb dan ook een vaste aanstelling voor dát aantal uren. Op dit moment werk ik 28 uur en neem ik vier uur ouderschapsverlof op. Deze vier uur krijg ik niet uitbetaald, maar als ik over een poos weer terug wil naar 32 uur, dan is mijn werkgever verplicht om mij die uren weer te geven. Hoeveel uren ouderschapsverlof je op kunt nemen hangt af van het aantal uren dat je volgens je contract werkt. De rekensom: 26 keer je wekelijkse arbeidsduur. Dus in mijn geval: 26 keer 32 uur. Ik zit voor de komende jaren gebeiteld.

De toekomst
Feit is en blijft dat die carrière van mij een beetje on hold staat. Ik kan me daar soms ontzettend over opwinden. Dolle Mina als ik ben, vind ik het maar wát irritant dat het financieel gezien gewoon mega mega mega onaantrekkelijk is als de man thuis zou blijven en de vrouw zou gaan werken (of allebei vier dagen), simpelweg omdat er (nog steeds, in 2017) sprake is van een loonkloof. On the other hand: het is heerlijk om wat extra te kunnen genieten van ons prachtige kind. Lekker samen fietsen, naar de kinderboerderij, op visite bij zijn (en mijn) vriendjes en struinen over het winkelcentrum. Ik zou het voor geen goud willen missen. Dat ik geen flitsende carrière heb, is iets dat ik daar heel graag en met alle liefde voor over heb. En ik denk maar zo: als mijn kind (en zijn eventuele broertjes of zusjes) naar de basisschool gaat (of gaan) en ik dus weer tijd heb om #momwithacareer te spelen, ben ik nog niet eens 30.

Vertel, heb jij keuzes moeten maken met betrekking tot werk en kinderen?


Volg je mij al op Instagram?
Volg je mij al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *