Momlife, Persoonlijk, Zwangerschap

Herinneringen: dagboekjes, de blog, fotoboeken en een doos

Tijdens mijn zwangerschap was ik doodsbang om op de foto te gaan, werd er nooit in een negenmaandendagboek geschreven én de foto’s van de echo’s zijn niet heel geordend.

Voor iemand die normaliter vrij punctueel is in het bijhouden van eigenlijk alles wat bij te houden valt, klinkt dat onwaarschijnlijk, niet? Ik ga je uitleggen hoe dit allemaal gekomen is én hoe ik mijn best doe om nu wél van alles vast te leggen.

Foto’s
Die groeiende buik, het vollere gezicht, de dikke bovenarmen: ik wilde het allemaal gewoon écht niet vastleggen op de foto. Het was niet dat ik panisch met mijn gewicht bezig was, integendeel want dik zou ik tóch worden, maar een mini heartattack als ik in de spiegel keek kon ik niet voorkomen. Er zwerven heus hier en daar wat foto’s rond van mij en mijn buik, maar bewust poseren terwijl ik trots over mijn buik aai en verliefd in de camera kijk? Nee. Dat ik daar achteraf spijt van zou krijgen, kreeg ik regelmatig te horen. We zijn inmiddels bijna tien maanden verder en ik kan alleen maar zeggen: ik heb er geen spijt van. De foto’s die er zijn, staan veilig achter slot en grendel. De enige plek waar die tevoorschijn komen, is in Ticho zijn fotoalbum.

Fotoalbum
Want dat fotoalbum komt er dus wel. Hierin zitten foto’s van de positieve test, van de eerste aankopen, van de eerste vakantie toen hij in mijn buik zat (dat was een wintersport, ik was toen vijf weken in verwachting en heb een week lang alleen maar moeite gedaan om te verbergen dat ik geen bier dronk) en van de babymoon (naar Ibiza). Maar er zitten ook foto’s in van de bouw van ons huis, wat min of meer tegelijk liep met de zwangerschap, van de echo’s én dus ook wat spaarzame foto’s van die dikke buik. In datzelfde boek hou ik op dit moment alles bij van Ticho zijn eerste jaar. Zo wil ik dat eigenlijk met ieder jaar doen. Van verjaardag tot verjaardag een dagboek met tekst én foto’s bijhouden. Alles vastleggen. Niets vergeten. Mooie plaatjes afgewisseld met persoonlijke notes. Korte berichtjes aan mijn kind, die waarschijnlijk op het moment dat ‘ie door het boek bladert niet zo klein meer is. Want hoe weinig foto’s ik tijdens mijn zwangerschap maakte, zo veel maak ik er nu. En zeg nou eerlijk, zo’n leuke kleine baby is toch veel fijner beeldmateriaal dan zo’n dikke buik, opgezwollen enkels en een bolle toet?

De doos
Wij hebben, volgens mij net als de rest van Nederland, een doos waar we allerlei tastbare herinneringen in bewaren. Hier zitten onder andere de originele echo’s in. Maar ook zijn eerste flesje, het bandje dat hij droeg in het ziekenhuis, zijn eerste pakje, het kraamdossier, zijn eerste zwemdiploma en een kettinkje met zijn naam en geboortedatum. Deze doos is heilig en als mijn huis in de fik zou staan dan redde ik eerst mijn kind, dan mijn laptop en dan deze doos. For real!

Blog
Maar naast dat fotoalbum en de doos, heb ik dus ook mijn plekje hier op het internet. Ik weet dat er heel veel mensen zijn die er wat van vinden – ik weet óók dat deze mensen dit lezen dus I really don’t care – omdat ik vrij persoonlijk ben en heel veel deel. Maar ik zie dat niet als iets negatiefs. Het is mijn online naslagwerk, waar ik zo ontzettend veel heb geschreven en waar zo ontzettend veel foto’s staan, dat als ik er een fotoalbum van zou moeten maken ik duizenden euro’s verder was. Op mijn blog deel ik dingen die er in mij omgaan, die voor nu misschien heel bepalend lijken, maar waarvan ik over drie jaar denk: oh ja, da’s waar, dat dacht/vond/deed ik toen. Er is ruimte voor hoogtepunten, dieptepunten, spannende dingen, saaie dingen, hersenspinsels en ga zo maar door. Het is méér nog dan een fotoalbum. De reden dat ik hier schrijf: ik ben dol op schrijven, ik wil niks vergeten en ik wil niet geremd worden.

Volgende keer?
Hoe ik het bij een volgende zwangerschap aan zou pakken weet ik eigenlijk niet. Ik zie mezelf nog steeds niet gelukzalig over mijn buik aaien terwijl ik in een camera kijk. Feit is wel dat ik nu deze blog heb waar dat soort updates tóch wel een beetje thuishoren. Er zal ongetwijfeld meer beeldmateriaal komen en het naslagwerk online zal in ieder geval uitgebreider zijn dan van de zwangerschap van Ticho. Maar of ik ook zo’n ‘offline’ negenmaandendagboek bij ga houden? We will see. Someday.

Houd jij alles met militaire precisie bij? En op welke manier(en) gebeurt dat?


Volg je mij al op Instagram?
Volg je mij al op Facebook?

 

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Nou idd, lekker blijven schrijven! Doen waar je dol op bent en ook nog eens ontzettend goed in bent! Love it schat! ❤

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *