Happy Moments

Happy Moments #15

Joehoe goedemorgen! We zijn er weer. Uiteraard met genoeg foto’s van onze afgelopen week, die al met al heerlijk rustig was. Ik moest gewoon werken, we gingen even shoppen én hadden een leuk weekend. Lees je mee?

De Happy Moments zijn by far de best gelezen blogposts en ik krijg er ook de meeste opmerkingen over. “Anouk, doe jij ook weleens iets anders dan eten?” Nou, ja, ik doe ook weleens iets anders, maar eten is wel één van mijn hobby’s. Om toch wat aan dat imago van vreetzak te doen, heb ik deze keer wat minder foodpics. Ennnnnn ik vertelde toch een week of drie geleden dat die laatste 4,6 zwangerschapskilo’s eraf moeten? Inmiddels is de schade nog 3,1 kilo. Dus ondanks mijn eetpatroon gaat dat best wel aardig. Nou, genoeg gekletst, tijd voor foto’s. Gaan we!

Maandagochtend nog voor zevenen: Ticho is wakker en vermaakt zich met de Invisibobbles die hij cadeau kreeg van vriendin Dionne. Echt, die dingen zijn een hit. Hij frummelt eraan, trek ze uit elkaar, legt ze op tafel en gooit ze er weer af en ga zo maar door. Niks geen mooi houten speelgoed hoor…

Ennnnn een nieuwe week met nieuwe quotes. Die pastelkleurige Stabilo-stiften zijn ook geweldig trouwens. I love die kleurtjes!


Tijd voor de lunch. Ik eet bijna altijd hetzelfde. Twee bruine boterhammen waarvan eentje sowieso met ham. Niet echt spectaculair, maar ik ben een enorm gewoontedier dus ook absoluut niet van plan om dit te wijzigen.

Als ik ’s avonds thuis kom, tref ik dit knappe kind aan dat ietwat vermoeid is na een dag bij zijn oom, tante, nicht en neef. Die hebben hem heel de dag vermaakt – hij heeft het daar zó naar zijn zin en daar ben ik zó blij mee – en nu is het batterijtje bijna leeg. En wat doen we dan? Duimennnnnnn.

Normaal gesproken gaat Robert een rondje met Ticho fietsen, maar die moet aan de klus in de tuin, dus ik besluit om zelf een ritje te maken. We fietsen langs mijn vader, daarna langs mijn moeder en vervolgens langs de rivier weer terug naar huis. Supergezellig. Ticho zwaait vrolijk in het rond, maakt wat herrie, doet zijn befaamde snuif en ondertussen benoem ik alles wat we tegenkomen.

Handig hoor, zo’n slaaprol, maar meneer legt zijn hoofd er precies naast. Het was een vermoeide dag, dus letterlijk honderd meter voor we weer thuis zijn valt hij in slaap. Gauw een fles erin en naar bed.

Aanbevolen voor mij? Hoe-zo? WAAROM? Ik kan hartstikke goed rijden en krijg nooooooit commentaar van Robert. Echt niet!

Het is dinsdag en we zijn weer at the office. Met de planner én de stiften. Ik ben van allebei echt enorm fan. Die planner werkt perfect – mijn week is overzichtelijk en ik kan gestructureerd vooruit werken in plaats van dat ik maar wat doe en vanzelf wel zie wanneer welk artikel online komt.

Er is er één jarig hoera hoera! We beginnen vandaag wat eerder, want de afdeling (eigenlijk heel het gebouw) moet versierd worden. De jarige collega had trouwens zelfgebakken appeltaart mee om te trakteren en deze #fitgirl #healthylifestyle #nosugar #nonothing heeft er geen kruimel van gegeten. Mag ik een applausje por favor?

Ondertussen krijg ik deze foto doorgestuurd van Robert. Die is vandaag vrij om een dag met Ticho door te brengen. Zo leuk, die twee. En kijk eens even hoe netjes de mango gesneden is?! Keurig om de pit heen, volgens het boekje (of in dit geval het YouTube-filmpje). Daar kan ik nog wat van leren!

Zo te zien vermaken Peppie en Kokkie zich uitstekend. Als je zulke plaatjes doorgestuurd krijgt, wil je toch het liefst in de auto stappen en naar huis rijden?

Helaas gaat dat niet, want het is druk op mijn werk. Tegen zessen ben ik thuis en tref ik dit aan. Ticho en zijn elastieken.

Een dag met papa is heel vermoeiend. Volgens mij hebben die twee gewoon besloten dat slaapjes niet nodig zijn en dat ze de tijd liever spelend doorbrengen want Ticho is zó moe dat hij – uiteraard met duimpje – op het aankleedkussen in slaap valt. Voor mij wel prettig want een luier verwisselen is normaliter een behoorlijke opgave met zo’n druk bewegend mannetje.

Geen heel best plaatje maar even serieus: wie wil er nou niet zo’n volle bos met haren?

En als het boven rustig is, wil ik aan mijn welverdiende bak koffie. Hoe hatelijk als je dan dit aantreft? Een bijna leeg blik. Nog erger dan een wc-rol niet vervangen.

Zo, koffie en hapjes. Dit was écht een productieve dag en ik word daar dus zo vrolijk van. Het is fijn om ’s avonds op de bank te ploffen met zo’n heerlijk voldaan gevoel.

Woensdagochtend en Ticho neemt wat stukjes tafel als ontbijt. Hij probeert zichzelf een klein beetje omhoog te trekken maar echt succesvol is het nog niet hoor.

Na zijn ochtendslaapje brengen we een bezoekje aan Omoda. Omdat ik Ticho zijn voetjes amper in een schoen gepropt krijg, wil ik ze eens even goed laten opmeten en kijken of er een schoentje is waar hij wél goed in past. Uiteindelijk komen we tot de conclusie dat Shoesme goed zit en dat hij bijna maat 20 heeft. Op dit moment hoeft hij echter nog geen achterlijk dure schoenen (echt, niet normaal) want hij loopt nog niet, dus we verlaten de winkel met lege handen. Als we thuis zijn kijk ik nog eens op internet rond en vind hele leuke exemplaren die as we speak in de sale zijn. Die heb ik dus alsnog besteld, maar dan in een wat grotere maat, zodat hij daar over een paar maanden plezier van kan hebben. Winning!

En when in Ridderkerk: even binnenhuppelen bij Blauw. Ik weet mezelf wederom keurig te beheersen en houd de pinpas in mijn zak. Op dit moment heeft het kind voldoende kleren in maat 74 en ook al wat spullen in maat 80. Tegen de tijd dat er aanvulling op de garderobe nodig is, profiteren we hopelijk alweer een beetje van de sale. Het wordt nog eens wat met mij en mijn koopziekte he?

As we thuis zijn is het tijd voor de middagdut. Terwijl Ticho slaapt, ga ik zelf wat eten, ruim ik de vaatwasser uit en de boodschappen op (hebben we tussendoor óók nog gedaan) en omdat hij tegen vieren nog steeds niet wakker is, kruip ik ook even in bed. Het is al 17.15 uur als hij wakker wordt. Dat kind kan slapen, niet normaal.

Elastiek op de trap leggen en eraf gooien en er weer op leggen en eraf gooien en er weer op leggen enzovoorts. Hij vermaakt zich er makkelijk een half uur mee. Daarna verplaatst hij zichzelf naar de tafel om daar het kunstje nogmaals te doen. Nu ik deze foto zo zie, wil ik écht een fatsoenlijk nieuw kleed (een wat warmer exemplaar) en een nieuwe bank. Eigenlijk stond dat al heel lang op de planning maar toen ontdekten we dat een baby melk spuugt en kwijlt enzo en hebben we die plannen op de lange termijn geschoven. Nog even geduld dus.

Robert is wederom in de tuin aan het klussen – ik zal binnenkort eens een update daarover schrijven – en ik lig op de bank met de Ouders van Nu. Ik weet nooit zo goed wat ik van dit blaadje moet vinden… Lezen jullie wel eens mama-magazines? Welke is favoriet?

Van donderdag heb ik nauwelijks een foto. Wel deze screenshot. Robert brengt Ticho ’s ochtends altijd naar de opvang en niet alleen omdat hij in de ochtenduren iets meer tijd heeft, maar ook omdat ik dit dus niet kan handelen. Zo zielig dat mijn kleine vriendje enorm verdrietig wordt als hij daar naartoe moet.

De rest van de dag maak ik geen foto’s. Het is op mijn werk best een beetje druk en ik denk er gewoon even niet aan. Als ik thuis kom en deze mini zwerver aantref, móet ik dat natuurlijk wel vastleggen. Goed kapsel, leuke combinatie van kleding, helemaal leuk. NOT. De rest van de avond ben ik bij een jarig vriendinnetje en geniet ik van een barbecue. Ik maak daar verder ook geen foto’s, dus dit was de donderdag. Sorry!

Zo goedemorgen! We beginnen de dag dit keer niet met Woezel en Pip, maar met Thomas de Trein. Geen idee waarom, maar Ticho vindt het prima zoals je ziet.

En ik heb weer een bakje SKYR for breakfast. Vind het opzich wel te eten, maar om nou te zeggen dat ik ervan geniet? Nee. Doe mij maar gewoon twee of drie crackers met boterhamworst, grillworst of kaas.

Als Ticho op bed ligt voor zijn ochtenddut, kijk ik deze documentaire van Sunny Bergman. Superindrukwekkend en wat mij betreft en must see voor iedereen. Het gaat over white privilege – wat in grote lijnen neerkomt op voordelen voor mensen met een blanke huidskleur. Dat zit zo intens diep in heel ons bestaan geworteld, dat we er in het dagelijks leven nauwelijks wat van opmerken, maar ‘white privilege’ bestaat wel degelijk en dat maakt Sunny (pijnlijk) duidelijk. Ik heb een behoorlijk stevige en duidelijke mening over dit onderwerp – net als dat ik die heb over de afschaffing van Zwarte Piet – en misschien ga ik daar ooit nog eens iets over schrijven.

Dit weer jongens, daar zijn we nu toch wel een beetje klaar mee?

De postbode komt langs. In het eerste pakketje tref ik deze supermooie stoere leuke stappers voor Ticho aan. Echt, love it.

En in het tweede pakketje zitten nieuwe kleren voor mij. Afgelopen week was er dikke sale bij Wehkamp dus ik bestelde een aantal nieuwe truien en blouses voor de winter.

Tijd voor pizza! We gaan een hapje eten bij onze favoriete Italiaan en uiteraard ga ik weer voor de pizza carpaccio. Ticho pikt hier en daar een hapje mee en laat het zich ook uitstekend smaken.

YES! Het is zaterdag. Onze favoriete dag van de week. ’s Ochtends wordt er vaak wat geklust, daarna doen we met heel het gezin een powernap en we sluiten ‘m standaard af met een borrel. Het is dit keer niet anders. We beginnen het programma rond een uur of zeven. Uitslapen is er niet meer bij en dit mormel rustig op zijn kleed leggen ook niet. Hij gaat steeds meer op onderzoek uit.

Tijd voor een badje! Heerlijk, zo’n rozig in hydrofieldoek gewikkeld kindje. Spelen jullie ook altijd kiekeboe? Werkt hier als een trein. Hij trekt zelf de doek over zijn hoofd en trekt ‘m vervolgens ook zelf weer weg. Ik roep kiekeboe en meneertje gaat schaterlachen. Ondertussen kan ik hem mooi afdrogen en voorzien van een laagje bodylotion.

The outfit voor vandaag. Op het laatste moment besluit ik de blauwe spijkerbroek te ruilen voor een grijze variant. Dit is dus maat 80 he. Niet te doen gewoon. Ons kind heeft al vijf kledingmaten versleten.

En terwijl Robert buiten druk in de weer is met houthakken – wij zitten er komende winter erg warmpjes bij – ruim ik binnen wat rommel op en drink ik op het gemakkie een bak koffie.

Na het eerste slaapje van de dag komt vriendinnetje Sifra langs. Zij maakt altijd de allerleukste foto’s van Ticho én Ticho is dol op haar. Dubbel winst dus. Even Facetimen met Rob en afspreken wanneer hij daar kan gaan logeren…

Rond 13.30 uur leggen we Ticho weer in bed voor zijn volgende dut – wanneer stoppen kindjes met zoveel slapen? – en ga ik aan de slag met mijn enorme hoeveelheid make-up. Ik ben helemaal niet zo’n enorme poederdoos, het liefst doe ik alleen wat aan mijn wenkbrauwen en een likje mascara op, maar op één of andere manier verzamel je zo door de maanden heen echt enorm veel troep. Ik gooi een aardige shitload weg en bewaar alleen de producten die ik minimaal één keer per week gebruik.

Aan het einde van de middag gaan we naar een verjaardag. Ik maak daar verder geen foto’s want het is best wel druk met andere mensen – privacy dingetje – maar dit plaatje wil ik jullie niet onthouden. Wat een geweldige plek om te wonen he?

Dit kind verdient een medaille. Hij gaat rustig in dit campingbedje slapen en als we hem heel veel later uit dit bed plukken, in de auto zetten en thuis weer in bed leggen, gaat hij zonder mokken ook meteen weer pitten. Mijn knappie!

Ik word zondagochtend wakker met een enorm warm gloeiend hoofd, zoals je ziet. Er wordt natuurlijk meteen gegrapt dat dat door die twee hele biertjes komt die ik de avond daarvoor dronk (hashtag amateur), maar da’s natuurlijk kul. Ik heb een snothoofd en voel me rot.

 

Ik breng een bezoekje aan mijn opa en krijg daar dit supermooie horloge, dat van mijn oma geweest is. Zo bijzonder. Het is inmiddels ruim een half jaar geleden dat ze overleed en het grijpt me echt niet meer dagelijks naar de keel, maar vind het zo vreselijk jammer dat ze maar zo kort van Ticho heeft mogen genieten. Ze was onwijs trots op haar achterkleinzoon en had het geweldig gevonden om hem zo te zien ontwikkelen en ik had het geweldig gevonden om haar daarbij te hebben. Het is helaas niet anders.

Als ik weer thuis ben tref ik deze ravage aan. Laten we mooi even voor wat het is want Feyenoord speelt.

Kijk dit superstoere spijkerjasje nou. Kregen we cadeau van mijn zusje. Zo lief! Ze had er zelf ook zo eentje gekocht en zag zichzelf al helemaal twinnen met haar neefje.

Joehoe! Mag ik uit bed? Kijk dat plukje haar dat boven het ledikantje uitsteekt. Daar haar van Ticho is echt niet onder controle te krijgen.

We krijgen eters. Gezellig! Dat vinden deze twee ook. Echt, ik houd zo erg mijn hart vast voor over vijftien jaar.

Ik wandel – bij gebrek aan een frietpan – even naar de snackbar…

… terwijl Robert deze op het vuur heeft staan. Beetje cheddar, augurkjes, sla en saus erbij en dinner is ready. Deze hamburgers zien er op de foto niet heel erg aantrekkelijk uit, maar in reallife zijn ze enorm groot én bijzonder lekker! Voor mijn Papendrechtse volgers: dit zijn de ‘big man burgers’ van Slagerij Vis.

Als het huis weer leeg is, gaat Robert aan de slag met het ledikantje van Ticho. Omdat hij steeds meer verwoede pogingen doet om zich aan onder andere de tafel op te trekken en dit ook steeds een beetje beter lukt, lijkt het me verstandig om het ledikantje op de laagste stand te zetten.

Daarna nog even gek doen met papa op het grote bed en dan is het bedtijd. Wat een heerlijk weekend hebben wij gehad zeg. Genieten met een hoofdletter G! De rest van de avond doe ik bar weinig. Ik spring onder de douche, zet deze Happy Moments in elkaar en vul mijn planner voor komende week. Het is nu 21.30 uur en ik kan je verzekeren dat ik binnen nu en tien minuten in bed lig. Heerlijk!

Komende week wordt volgens mij weer ouderwets rennen en vliegen. In onze regio is de zomervakantie voorbij en dat betekent niet alleen drukte op kantoor, maar ook drukte op de weg. Dat kansloze in een rij met auto’s staan vind ik nog niet het allerergste, het is vaak de haast als gevolg waar ik doodmoe van word. Dat je rond 16.30 uur van je werk vertrekt en pas tegen zessen bloedje chagrijnig thuiskomt om vervolgens een gigantische avondplanning af te werken. Bah. Maar goed, er staan ook hele leuke dingen op het program. I’ll show you next week 😉

Bedankt voor het lezen!


Volg je mij al op Instagram?
Volg je mij al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *