Happy Moments #13

Goedemorgen! Het is weer maandag en zoals jullie inmiddels wel weten betekent dat dat er een nieuwe Happpy Moments klaar staat. Wederom best veel foto’s van een niet zo heel erg bijzonder weekje. Lees je mee?

Afgelopen week was weer eens lekker rustig. Een paar weken geleden smeekte ik om rust in de agenda, maar nu het al drie weken bijzonder rustig is, ben ik wel weer toe aan wat actie. Daar moet ik nog even op wachten denk ik. Veel meer dan wat plaatjes van Ticho (dat verveelt nooit toch?), van #projectachtertuin en ons bezoekje aan het consultatiebureau heb ik niet voor je.

Het is maandag en we zijn weer aan het werk. Na drie dagen fulltime moederen vind ik het altijd erg prettig om weer even uit die bubbel te stappen en wat voor mezelf te doen. Op mijn werk is het ook redelijk rustig, al verveel ik me geen seconde. Er worden tijdens deze week twee magazines gemaakt én ik schrijf nog steeds bijna dagelijks een nieuw stukkie voor NEXTNOW.

Terwijl Robert en ik allebei aan het werk zijn, past mijn zusje op Ticho. Ik krijg deze foto doorgestuurd en volgens mij heeft die kleine aap het prima naar zijn zin. Zo lief, dat armpje.

’s Middags is mijn moeder vrij van haar werk dus die speelt met Ticho in de tuin. Even de high five oefenen, want dat zul je maar nodig hebben. Het kind is inmiddels een soort circusartiest. Hij klapt in zijn handjes als je roept ‘applaus’, gaat zwaaien als je dat zegt, we zijn druk bezig met ‘hoeraaaa’ en nu dus deze high five.

Dit is één van mijn favoriete quotes. Een nadenkertje. Ik schrijf ‘m op in mijn planner, zodat ik er regelmatig aan herinnerd word.

Als ik thuis kom, heeft Robert het eten al klaar staan. Man naar mijn hart, echt. Na het eten is het tijd voor een waterijsje en ik geef Ticho ook een beetje. Hij moet er eventjes aan wennen maar binnen no-time heeft meneertje door hoe het werkt en likt hij zo het halve ijsje op. Tja, moet kunnen toch?

Terwijl Robert buiten druk bezig is met het onkruid uit de tuin halen, speel ik nog even met mijn kleine vriendje. We rollebollen over het kleed, slaan met de blokken op elkaar (en Ticho slaat met de blokken op de grond), kruipen achter de bal aan en spelen kiekeboe. Rond 19.30 uur is het welletjes, zijn batterij is leeg. Hij drinkt zijn laatste fles – helemaal zelf – en gaat daarna meteen rustig slapen. Voorbeeldbaby!

Ik race nog even langs het tankstation. Omdat ik zo’n vijfhonderd kilometer per week rijd, moet dit vrij regelmatig gebeuren. Het is natuurlijk geen enkele moeite, maar ik doe het liever niet ’s ochtends vroeg. En ja, mijn auto was oorspronkelijk wit, maar gaat vaker als grijze variant door het leven. Tijd om ‘m weer eens door de wasstraat te halen!

Het uitzicht als we dinsdag wakker worden. Het begint er een beetje op te lijken, niet? Achterin groeit nog wat onkruid, maar daar wordt aan gewerkt. De schuur is al een heel eind klaar en ik heb goede hoop dat we volgende zomer een keurig onderhouden achtertuin hebben. Met een mooi tuinhuis, een veranda, een terras, gras om op te spelen voor Ticho en wat bomen en planten.

En deze gaat ook lekker. Tot nu toe bevalt de planner prima, al houd ik mijn aftandse notitieboekje ook bij de hand.

Ik stuur deze afbeelding naar Robert. Moet er zo hard om lachen, omdat wij ’s avonds voor we gaan slapen altijd even bij ons vriendje kijken en dan doodsbenauwd zijn dat hij wakker wordt en heel de tent afbreekt.

Hier moet ik ook om lachen. Meneer de Haan die baas is van de pluimvee-bond. De Haan. Pluimvee. I can’t.

Dit gezicht. Zo kijkt hij dus als papa een hap van zijn eten neemt. Meneer wil ook een hapje. Natuurlijk heeft hij zijn eigen portie groenten al gekregen, maar normaal laat ik hem dan alsnog wat mee eten – een stukje vlees, aardappel of wat groenten – maar dit keer is het niet baby-proof. Een rijstwafeltje met appelsmaak kan ‘ie krijgen. Gaat er ook prima in hoor!

Na het eten gaan de mannen samen een rondje fietsen. Vinden ze allebei superleuk. Ik ruim ondertussen een beetje op en kruip even in de hoek van de bank om bij te komen van een lange dag at the office. Het is 19.30 uur als ze beiden weer thuis zijn. Ik geef Ticho zijn laatste flesje en dan gaat hij naar bed.

Daarna is het tijd voor ons welverdiende en hoognodige bakkie koffie. We kijken het nieuws en daarna ga ik lekker naar boven. In bed speur ik het internet af naar leuke babyschoentjes maar het kan me allemaal nog niet echt bekoren. Iemand een goede tip voor eerste loopschoentjes voor kindjes van een jaar of één?

Goedemorgen deze woensdagmorgen. We beginnen de dag met een blije Ticho, een kop koffie en uiteraard met Woezel & Pip. Ik kan alle afleveringen inmiddels dromen.

Na het eerste flesje, anderhalf uur spelen en een sloot koffie gaat Ticho naar bed en doe ik een poging om mijn huid op te kalefateren. Omdat ik op woensdag vrij ben en in principe nauwelijks onder de mensen kom – op wat vriendinnen en familie na – beperk ik mij qua make-up tot enkel mascara, maar qua huidverzorging doen we geen consessies. De complete lijn van Uncover wordt uitgesmeerd en ik kan er weer tegenaan. Heerlijk!

We wandelen naar het consultatiebureau voor een controle. Even wegen, meten en kletsen met de arts. Meneertje wordt helemaal goedgekeurd. Hij weegt inmiddels 10,3 kilo en is 75 centimeter lang. Het is en blijft een wonder he, hoe zo’n minimensje steeds groter groeit.

Op de terugweg stoppen we even op het winkelcentrum. Ik haal wat boodschappen bij de drogist en loop langs de juwelier, waar ze deze ketting weer gemaakt hebben. Die had Ticho een paar maanden geleden kapot getrokken en ik vergat steeds om ‘m te laten maken. Is nu dus eindelijk gebeurd. Op de ene kant van de ketting staat zijn geboortedatum en op de andere kant zijn volledige naam: Ticho Albert Christiaan.

Ennnnn de keuken is weer geopend. Ik maak een nieuwe voorraad hapjes. Kunnen we weer even vooruit. Benieuwd hoe lang ik dit nog blijf doen. Ticho snoept net zo lief van stukjes fruit in plaats van die gepureerde derrie en qua groenten eet hij ook al regelmatig gewoon met ons mee. We will see!

Spaghetti all over, maar het kind geniet. Ik geloof dat dit wel één van zijn lievelingsmaaltjes is en daar ben ik heel erg blij mee want je kunt mij ook wakker maken voor een goede pasta. Een mooie reden om dit dus nog vaker te eten!

’s Avonds werk ik nog even aan de blog terwijl op de achtergrond Ajax speelt. Kijken we hier in huis liever niet naar, maar bij gebrek aan beter… Terwijl ik op de bank lig merk ik dat ik zo onwijs moe ben, dat ik nog voor de rust naar boven vertrek. Het is uiteindelijk rond half tien als ik in slaap val. Het zal nodig zijn geweest.

Het is donderdag dus dat betekent dat deze kleine held naar de opvang gaat. Hij heeft het daar altijd prima naar zijn zin, maar het wegbrengen is wel een dingetje. Zodra Robert wegloopt gaat hij meteen huilen. Zo zielig en voor mij dus een reden om hem niet weg te brengen. Mijn moederhart zou breken en ik zou lekker een vrije dag opnemen zodat hij daar niet achter hoeft te blijven.

Na een dag op kantoor word ik heel chagrijnig van dit. Door de zomervakantie staan er nauwelijks files en ik kan zo heerlijk doorrijden van en naar mijn werk. Vandaag dus ff niet. De enige file in heel Nederland staat precies daar waar ik moet wezen. Het goede nieuws is wel: ik heb weekend!

Bij thuiskomst ben ik meteen weer blij, want man en kind staan/liggen al in de keuken. Ticho is helemaal gefascineerd door zijn eigen spiegelbeeld. Grapjas.

Na het eten gaan de mannen een rondje fietsen…

En ik een rondje rennen. Het valt me zo zo zo enorm tegen hoe het met mijn conditie gesteld is. Twee jaar geleden kon ik prima lange afstanden hardlopen, maar na de zwangerschap en de afgelopen negen maanden met baby is er echt helemaal niets meer over van de basisconditie. Met pijn en moeite ren ik twee kilometer aan één stuk en dan moet ik echt even op adem komen alvorens ik weer een stukje kan hobbelen. Niet te doen.

Deze deel ik via mijn Insta Stories, want hoe droevig het ook gesteld is met die conditie van mij, het gaat toch weer ietsje beter dan vorige week. Ik houd dus hoop.

Als ik fris gedoucht en uitgeteld op de bank lig, schakelen we in voor de halve finale van de voetbalvrouwen. Ik vind het best leuk om te kijken, maar Robert zijn voorkeur gaat uit naar PSV. Compromis: de eerste helft kijken we dit, de tweede helft gaat PSV op. Je begrijpt dat ik in de rust lekker naar boven ben vertrokken (waar we dus geen televisie hebben) om in bed nog even YouTube te gluren en met een schuin via Twitter de dames te volgen. Die hebben meer succes dan PSV (moehaha).

Het is vrijdagochtend half acht en deze kleine vriend is nog een tikkie slaperig. Goedemorgen!

We beginnen uiteraard met een fles in het grote bed, daarna gaan we even beneden Woezel en Pip kijken om vervolgens lekker te spetteren in bad. Ik laat een klein laagje water in de badkuip lopen en terwijl Ticho zich uitstekend vermaakt, kan ik even mijn make-up op doen (uiteraard in dezelfde ruimte, op anderhalve meter afstand, no worries).

Als deze knapperd wakker is na zijn ochtenddut, gaan we met mijn auto naar de garage voor een APK-keuring. Terwijl de mannen van de garage naar mijn bolide kijken, gaan wij even een stukje wandelen. Uiteraard vermaakt het kind zich prima met de Invisibobble.

Even buurten bij Ticho zijn grote vriendin <3

Als we de auto weer opgehaald hebben, is het alweer tijd voor het middagslaapje. Eerst nog even met de muisjes bespreken hoe de ochtend verlopen is en een plan van aanpak maken om nog zo lang mogelijk in bed te feesten in plaats van te slapen.

Papa is er weer! Die neemt Ticho mee naar de winkels om wat boodschappen te halen, terwijl ik thuis wacht op Thuisbezorgd. Verschil moet er zijn en zo kom ik mooi onder mijn grootste ergernis uit (boodschappen doen vind ik één groot irritant proces).

Smakelijk! Robert gaat een avond de hort op, dus ik ben home alone. Vind ik helemaaaaaaal niet erg want avondjes alleen staan gelijk aan avondjes met sushi en vrouwenfilms. Love it! Ik bestelde trouwens deze hoeveelheid eten en dit werd dus bezorgd met drie (DRIE) paar stokjes. Even serieus, dit is toch helemaal niet zo idioot veel voor één persoon?

Nog even bij Ticho zijn andere vriend en vriendin langs. Gezellig hoor! Hij rolt lekker over de grond, trapt die plant op de achtergrond om (hoe dan?!) en eet stiekem wat patatjes mee. Lekkerding! Rond 20.00 ligt Ticho in zijn bedje en kies ik voor de film Hartenstrijd. Okay-ish, voor een eenzame vrijdagavond.

Zelfs na een avondje bier drinken is Robert als eerste uit bed. Hij neemt Ticho mee naar beneden zodat ik nog even kan blijven liggen. Helaas lukt dat me niet, dus dan gaan we ook maar eens beneden kijken. Tref ik deze twee zo aan. Fijn begin van het weekend toch?

De rest van de ochtend en het begin van de middag doen we niet veel. Ik ga even langs mijn moeder, probeer deze LINDA te lezen maar beland toch in bed voor een tukkie. Zo intens moe. Komt er ooit nog een dag dat die vermoeidheid weer minder wordt?

Er is er eentje wakker! Zijn middagslaapje was van korte duur. Ticho is enorm verkouden, hoest zich een ongeluk, heeft een enorme snotneus en zit gewoon niet helemaal lekker in zijn vel. Zielig wel.

Op naar de zaterdagmiddagborrel met/bij vrienden. Ik ben benieuwd hoe lang Ticho het gaat volhouden want lekker gehumeurd is ‘ie niet.

A-M-A-T-E-U-R. Lekker hoor, zo’n nep-alcoholische versnapering. Ben dus niet zo dol op alcohol vanwege allerlei goede redenen – al drink ik heus wel eens wat – maar dit is voor mij echt een perfect alternatief. Hoor ik er toch een beetje bij.

Deze weet het aardig vol te houden. Wat wil je ook, als je lekker patatjes mee mag snoepen.

Hand in hand! Ticho en ik kijken samen naar Feyenoord. Dat ik voor Feyenoord ben is inmiddels geen geheim meer en dat ik mijn uiterste best doe om mijn kind datzelfde goede gedrag bij te brengen steek ik ook niet onder stoelen of banken. Lukt aardig!

Na de winst is het voor ons tijd om naar huis te gaan. Ticho is nu echt moe geworden en valt in de auto eigenlijk meteen in slaap. Ik vind dat dus heel erg rot, omdat we hem dan weer wakker moeten maken voor zijn laatste flesje, om moeten kleden enzovoorts. Binnen no-time liggen we allemaal in bed/op de bank. Moe moe moe. Het houdt niet op.

Goedemorgen! Het is zondag en vandaag belooft echt de saaiste dag ever te worden. In de ochtend werken we nog wel een soort van programma af – we gaan op kraamvisite en even langs mijn opa – maar in de middag…

Kijken we naar de televisie…

En naar de televisie (Ticho ligt in bed)…

En naar de televisie… Oké, Robert en Ticho gaan nog even een stukje fietsen, maar ik heb gewoon geen puf om van die bank af te komen en ik wil uiteraard de dames zien voetballen.

Lekker culinair hoogstandje, voor de televisie…

Tichootje kijkt ook even naar de dames…

En na al dat televisiekijken spring ik onder de douche en kruip ik achter de laptop. Tja, sorry. Kansloze zondag, maar ik kan er ook gewoon niet meer van maken. Moet zo af en toe kunnen toch? Het is nu half negen en ik heb eindelijk het gevoel dat ik weer een beetje opgeladen ben. Is het toch ergens goed voor geweest.

Komende week ga ik weer lekker drie dagen aan het werk en ik moet eerlijk zeggen dat ik daar wel weer zin in heb. Ticho is dus niet helemaal in zijn hum de laatste dagen, veel hoesten en proesten, ’s nachts aan het spoken, vroeg wakker in het weekend en ga zo maar door. Ik vind het dan dus echt heel prettig om op maandag weer even die zorgtaken los te laten – ik weet dat Ticho in hele goede handen is bij zijn tante en dat hij daar absoluut niks tekort komt en waarschijnlijk nog honderd keer meer aandacht krijgt dan thuis – en te kunnen werken. De rest van de week loopt de agenda ook weer ietsje voller en dat is wat mij betreft alleen maar leuk. Hopelijk hebben we volgende week weer een iets spannendere en afwisselendere Happy Moments!

Ik postte gisteren trouwens een nieuwe blog over de planning hier online. Voor iedereen die ‘m gemist heeft: ik wil graag een wat regelmatiger uploadschema gaan hanteren hier online. Dat werkt voor mij veel prettiger, maar het lijkt me voor de bezoekers ook wel zo handig. Het voornemen is dat er iedere maandag een Happy Moments online komt en op dinsdag, donderdag en zaterdag een ander soort artikel. Vier keer per week dus.

Zie ik je morgen weer?


Volg je mij al op Instagram?
Volg je mij al op Facebook?

Geef een reactie