Ticho’s Toestand: 9 maanden

Wauw, Ticho is inmiddels net zo lang uit mijn buik als dat hij erin gezeten heeft. Ongeveer dan, want meneer zat na negen maanden eigenlijk nog wel prima daarbinnen en had wat hulp van de gynaecoloog nodig om de uitgang te vinden.

Het is vandaag exact negen maanden geleden dat ik daar lag, in verloskamer nummer 3. Mijn vliezen werd ’s ochtends doorgeprikt, nadat ik de dag daarvoor al heel de dag medicatie had gekregen om de boel op gang te helpen. Het was de bedoeling dat mijn lichaam dan eindelijk zou meewerken. Niet dus. Het duurde nog tot ’s avond 22.45 uur voordat ik mijn baby in mijn armen had. En daarna begon het avontuur pas echt.

De afgelopen negen maanden waren pittig maar geweldig. Ik heb dagelijks mogen ervaren hoe bijzonder het is om verantwoordelijk te zijn voor een prachtig minimensje en hoe fijn het is om onvoorwaardelijke liefde te voelen. Het blijft jammer dat de tijd zo snel voorbij gaat. Vandaag negen maanden dus. Benieuwd wat er afgelopen maand allemaal gebeurd is?

  • Op 5 juli haalt Ticho zijn eerste zwemdiploma. Het stelt natuurlijk niks voor, want het gaat gewoon op leeftijd en niet op wat ‘ie kan, maar leuk is het wel. Iedere woensdag gaan we samen zwemmen en m’n kleine Flipper vindt het heerlijk. En mama dus ook. En een gedoe, dat vind ik het ook, maar het is het waard.
  • Qua kleding draagt m’n kleine vriendje maat 74. Dit zit prima en ik denk dat we hier nog wel even in blijven hangen. Schoenen draagt hij in maat 18/19 maar da’s echt ellende. Hij heeft hele brede voetjes dus ik krijg ‘m amper in z’n gympies gepropt. Hij draagt dus meestal geen schoenen.
  • Ticho heeft drie tandjes. Twee onder en eentje boven. Megaschattig!
  • De logeerpartijtjes ontbreken ook nu niet in het lijstje. Hij heeft bij zijn opa en oma geslapen (wij gingen eten met mijn opa, die de prachtige leeftijd van 80 jaar bereikte) én bij zijn grote neef en nicht (wij hadden een bruiloft). Het is superfijn om te weten dat er altijd oppasadresjes voor je klaarstaan en ik weet dat Ticho in hele goede handen is bij zijn opa’s, oma’s, tantes en ooms.
  • Het heeft even geduurd, maar Ticho kan een beetje tijgeren. Nog niet geheel uit vrije wil – liever lui dan moe – maar als we hem lokken met eten of de Invisibobble (zijn lievelingsspeelgoed) dan komt hij vooruit. Met een slakkengang, dat wel.
  • Tijdens onze laatste controle bij het CJG bleek dat hij inmiddels 10,3 kilo schoon aan de haak weegt en 75 centimeter lang is. De groeicurve neemt wat af en eigenlijk kon dat ook geen kwaad.
  • Hij kan zwaaien en klappen. Echt, het is net zo’n circusaapje. ‘Ticho, doe maar zwaaien?’ en dan gaat ‘ie hoor, met zijn dikke armpje en worstenvingers. ‘Ticho, applaus’, en voilá, hij doet het. Ik vind het geweldig en ben momenteel bezig met het oefenen van HIEPERDEPIEP HOERA, maar dat wil nog niet echt lukken.
  • We hebben heel veel gefietst! Halverwege juli kocht ik een heuse mamafiets (de Batavus Mambo Deluxe) en inmiddels heeft dat ding zijn geld al opgebracht. Ticho vindt fietsen heerlijk, hij zit alleen maar te snuiven en te zwaaien voorop, en ik kan niet anders dan toegeven dat het voor mij ook hele leuke momentjes zijn.
  • De eenkennigheid wordt steeds iets erger. Als Robert hem op de opvang brengt dan is het gegarandeerd huilen geblazen. Ook bij vriendinnen die hem optillen en overige familie die te dichtbij komt: hij vindt het eng. Gelukkig duurt het meestal niet langer dan twee minuten, maar die twee minuten zijn echt heartbreaking. Het is voor mij echt een reden om hem niet naar de opvang te brengen, want mijn moederhart kan het niet aan en ik durf te wedden dat ik het arme kind gewoon weer met me meeneem.
  • Ticho heeft voor het eerst op een boot gezeten. Varen is de allergrootste hobby van zijn vader, maar het was er nog niet eerder van gekomen. Nu dus wel en kijk hier maar eens even hoe leuk die twee het hebben. Is ‘ie niet om op te eten in dat zwemvestje?
  • We hebben weer heel veel momentjes doorgebracht op een terras. Ticho vindt het allemaal prima en gedraagt zich negen van de tien keer voorbeeldig. Tenminste, als we hem ook wat te eten en drinken geven.

Dat was het wel geloof ik. Afgelopen maand was weer een feestje. Het is zo bijzonder hoe zo’n kleine garnaal zich ontwikkelt tot een eigen persoontje. Ik geniet daar oprecht iedere minuut van. Op naar de tien maanden!


Volg je mij al op Instagram?
Volg je mij al op Facebook?

Geef een reactie