Happy Moments #12


Zo, het is weer maandag. Afgelopen week vloog echt voorbij, ondanks dat we niet heel veel bijzonders uitvoerden. Ik legde een groot deel weer vast op beeld. Lees je mee?

Inmiddels is het echt komkommertijd hoor. Ik merk het op de weg – ik rijd binnen drie kwartier naar mijn werk en dat is dus een halvering van mijn normale reistijd – en qua drukte buiten mijn werk om. Er zijn veel mensen op vakantie en eigenlijk ligt alles een beetje op zijn gat. Helaas voor ons duurt het nog even tot wij ook uit de alledaagse sleur mogen ontsnappen. Ik ben er wel heel erg aan toe merk ik. Gewoon een weekje met mijn twee mannen qualitytime doorbrengen. Beetje zwemmen, beetje fietsen, beetje wandelen, beetje eten en drinken. Maar goed, voorlopig bestaat mijn leven uit werken, sporten, babykroelen, boekjes lezen en meer fijns. Kijk maar mee!

Het is maandag en we zijn weer at the officie. Uiteraard beginnen we de dag met een bakkie thee. Groene thee van Clipper om precies te zijn. Deze vind ik zo lekker!

Het is vandaag vrij helder en dat levert prachtige uitzichten op. Zien jullie de Domtoren?

Terwijl ik aan het werk ben, krijg ik dit plaatje doorgestuurd van mijn moeder. Die past vandaag een dag op Ticho omdat zijn tante – die normaliter op maandag oppast – op vakantie is. Fijn dat mijn moeder vrij is en ons uit de brand wil helpen. Ticho heeft het er prima naar zijn zin.

Zo, hij is weer thuis hoor. We geven hem zijn groenten en zoals je ziet heeft hij dat irritante uitspugen en uitsmeren nog niet afgeleerd, net zoals het trekken van dit rare gezicht. Is echt zijn hobby.

Wat een uitzicht he?! Ik heb het al eens eerder geschreven: deze view was zo normaal geworden omdat wij aan het water woonden, maar nu dat niet meer zo is weet ik het extra te waarderen. Ik maak deze foto trouwens tijdens het hardlopen.

Ik deel deze foto op Instagram met de mededeling dat het tijd wordt om die laatste 4,6 zwangerschapskilo’s eraf te trainen. Toen ik weer begon met werken – in februari – was ik nog eens bijna zes kilo zwaarder dan nu, dus een beginnetje is er al. Maar die laatste rotkilo’s blijven gewoon gezellig plakken. De conclusie is dat ik niet gezegend ben met goede genen en voor gewichtsverlies dus echt van de bank zal moeten komen. Ik heb mezelf wel altijd voorgenomen om een jaar de tijd te nemen om weer terug in shape te komen. Voor Ticho zijn eerste verjaardag moet er dus sowieso 4,6 kilo af, maar liever nog iets extra’s. Ik houd jullie op de hoogte!

We spoelen even door naar dinsdagavond omdat ik overdag – tijdens mijn werk – om precies te zijn nul foto’s maak. In de avond halen we Ticho op bij zijn opa en oma, die naast oppasdag voor de baby ook oppasdag voor de hond van mijn schoonzus en zwager hebben. Zelf hebben ze een Duitse Herder, dus het is een drukke toestand. Ik was op voorhand best wel huiverig voor mijn kleine kwetsbare newborn rondom de honden, maar mijn stoere (en niet zo heel erg kwetsbare) kind vind het allemaal wel prima.

Hallo vriendje! Zit jij lekker op je troon?

Als we thuis zijn, worden de laatste dakpannen gelegd. Beetje bij beetje wordt het echt wat met die mancave. Ticho bekijkt het van een afstandje en verzint ongetwijfeld alvast hoe hij zijn eigen huis in de tuin kan gaan benutten.

Om 19.00 uur speelt het Nederlands korfbalteam de finale tijdens de World Games. We kijken met een schuin oog naar de wedstrijd (weinig verrassend: goud) en ondertussen lees ik de Grazia. Moet ook gebeuren!

Uiteraard wordt het avondprogramma niet afgewerkt zonder koffie. Wij zetten hier thuis koffie op de ouderwetse manier. Vinden we allebei het lekkerst. Meer mensen die zweren bij filterkoffie?

Het is woensdag en dat betekent quality time. Uiteraard beginnen we met een flesje in bed (maar die foto gaat vast enorm vervelen), gevolgd door het ochtenddutje en als meneertje eindelijk uitgeslapen is, gaat hij lekker spelen met zijn blokken. Zoals je ziet leg ik nog steeds een kussen achter zijn ruggetje. Hij kan echt goed zitten hoor, maar soms gooit hij zichzelf gewoon ineens naar achteren. Raar kind.

We gaan een stukje fietsen. Er wordt heel veel gesnoven, gelachen en gezwaaid. Hij vindt fietsen zo leuk en ik zo mogelijk nog leuker. Wie had dat ooit gedacht he?

We rijden even langs deze twee knappe mannen, Ticho zijn vriendjes. Helaas passen ze niet alledrie op mijn fiets, dus ik moet er twee achterlaten, maar anders had ik ze ab-so-luut gekidnapt.

Als we weer thuis zijn geef ik Ticho twee boterhammetjes en leg hem daarna in zijn bed. Tijd om zelf wat te eten. Ik ga voor deze tonijnsalade van de visboer. Heerlijk! Zo op dit plaatje lijkt het overigens alsof er maar één theelepel salade in het bakje zit, maar da’s niet zo hoor. Ik zit er goed vol van.

Dit moet ook gebeuren he. Ik heb vanuit de grond van mijn hart een afgrijselijke hekel aan alle huishoudelijke taken die er bestaan. Maar wat moet dat moet. Uiteindelijk is het uitruimen natuurlijk in drie minuten gepiept, dus valt het allemaal wel mee met de ellende. Trouwens, zoals je ziet hebben wij niet echt bepaalde eisen aan ons servies. Wat een ongeorganiseerde bende is het zo he?

De smurf is wakker én Sifra is op bezoek. Dubbel feest. Deze twee zijn echt dol op elkaar. Zo lief!

’s Avonds eten we spaghetti. Ticho heeft zijn groentehapje al op dus hoeft eigenlijk niet meer te eten, maar zodra hij eten ziet of ruikt gaat ‘ie mekkeren. Hij wil ooooook. Omdat ik nog wat spaghetti en saus overheb, maak ik een babybordje voor hem. Hij eet er een paar happen van (gaat erin als zoete koek) en de rest vries ik in. Ideaal!

Ik begin de donderdag met het invullen van deze planner. Ik heb deze gekregen (‘omdat die aftandse notitieboekjes er niet uit zien, Anouk’) en ben er tot nu toe heel erg blij mee. Zoals jullie wellicht weten kan ik dus absoluut niet zonder planning en zonder lijstjes. Deze planner zorgt ervoor dat het allemaal een beetje overzichtelijk blijft. De foto is van afschuwelijke kwaliteit, maar het ding is dus lila (mooi lila) met gouden accenten (o.a. de ringband). Zal ik er een keer een uitgebreider verhaal over schrijven?

De rest van de dag maak ik geen foto’s – het was de saaiste en meest rustige dag EVER op mijn werk – maar als ik thuiskom weet ik dit rare gezicht weer eens vast te leggen. Ticho is nog niet echt een fanatieke kruiper, maar met de Invisibobble lukt het me om hem toch wat kleine stukjes vooruit te lokken. Dit haarelastiek is by far zijn lievelingsspeelgoed.

Robert klaagt altijd dat ik nooit iets opruim en lege wc-rollen laat hangen, maar dit keer is hij schuldig. Ik moet er natuurlijk een foto van maken als bewijs. Nu mag hij nooit meer boos op mij worden, dat begrijp je. *sorry voor die stoflaag, ik heb er inmiddels wat aan gedaan*

Na het eten is het tijd om een rondje te rennen. Ik heb deze Sportwatch uit zijn hele hele HELE diepe winterslaap gehaald en ben ready to go. Echt nul zin, maar het moet. Ik heb tussen de middag een kroket op en als ik die laatste zwangerschapskilo’s kwijt wil dan is zo’n snack een heel slecht idee. Goed, het rennen gaat net als maandag vrij moeizaam maar het opbouwen van conditie heeft tijd nodig toch? Twee jaar geleden liep ik met (redelijk) gemak tien kilometer, dus ik weet dat ik het kan.

Als ik compleet buiten adem en helemaal bezweet weer terug ben, kan ik nog net welterusten zeggen tegen deze knapperd. Hij kijkt hier alsof ie denkt: Mam, ga je mij écht alleen achterlaten? Moet ik écht gaan slapen? Ja vriendje, morgen weer een nieuwe dag!

De rest van de avond maak ik geen foto’s, maar werk ik drie uur non-stop aan de blog. Zo leuk om te doen. Ik schrijf twee nieuwe blogposts, fix wat dingetjes in de planning en werk wat ideeën uit.

Vrijdagochtend half acht. Lieve Ticho is wakker. Vandaag zijn we heel de dag samen en daar hebben we allebei zin in!

Het eerste flesje krijgt hij uiteraard weer in bed. Daarna verkassen we naar beneden. Terwijl ik weer in mijn favoriete hoek van de bank mijn koffie drink, ligt Ticho superlief te spelen op de grond. Hij heeft dit boekje van tafel getrokken (da’s nieuw, klimmen naar de tafel) en begint er zelf maar wat in de bladeren. Het is maar goed dat het boek van stevig karton is…

Post! Ticho is lid van de Kameraadjes en zo nu en dan valt er een leuk Feyenoord-cadeautje op de mat. Deze keer krijgt hij deze slabber die ik – tot groot ongenoegen van Robert – natuurlijk meteen klaar leg voor het avondeten.

Terwijl het kind zijn ochtendslaapje doet, werk ik aan de blog. Er gaat inmiddels redelijk veel tijd in zitten, maar ik vind het zo leuk. Aan inspiratie absoluut geen gebrek! Dit stukje, over voorleesboekjes, kwam afgelopen zaterdag online. Heb je ‘m al gelezen?

Zodra Ticho wakker is gaan we even samen naar de winkel. We kunnen eindelijk roze shoppen. Het afgelopen jaar werden er echt alleen maar jongetjes geboren in onze omgeving – wat vriendjestechnisch gezien natuurlijk mega leuk is – maar er komt nu dus een meisjesgolf aan – wat verkeringtechnisch gezien natuurlijk mega leuk is. Dit te leuke setje van Feetje gaat met ons mee naar huis. Love it so much. En even serieus, HOE KLEIN zijn deze kleren? WAAROM past mijn kind dit niet meer? WANNEER is mijn kind twintig keer te groot geworden voor dit soort schattigheid?

Tijd voor lunch. We spreken met vriendinnetje Sifra af en dat is natuurlijk één groot feest. Ticho is dus zo’n kind dat je uitstekend mee kan nemen naar een terras, zo lang hij zelf ook maar wat te eten en te drinken heeft. Ideaal wel.

Ik ga voor deze: een boerenpistolet met carpaccio, pijnboompitten, parmezaan, rucola en truffelmayonaise. Hij smaakt weer uitstekend, al vind ik ‘m vrij karig belegd dit keer.

Na het lunchen gaat Ticho naar bed, maak ik het huis schoon, drink een bakkie met mijn schoonzus en daarna is het tijd voor boodschappen. We halen een deel bij de Lidl (voornamelijk groenten en fruit) en een deel bij de Jumbo. Ik ben dus echt zo’n gruwelijk luie huisvrouw/boodschappenhaler. Liefst laat ik alles tot in mijn keukenkastjes bezorgen en als ik daar dan (flink) wat meer voor moet betalen, dan doe ik dat met alle liefde. Robert is helemaal niet zo, gelukkig maar want anders was ik bankroet, dus ik word min of meer gedwongen om TWEE supermarkten rond te hobbelen en TWEE keer dat tergende proces van afrekenen te doorstaan. Echt, ik haat het.

Nou, als dit kind niet voor Feyenoord wordt dan weet ik het ook niet meer!

Kijk ‘m nou zitten, in zijn badjas. Is toch om op te vreten? Die badjas is trouwens maat 56. Ten eerste: hoe kan het dat mijn negen maanden oude baby iets in maat 56 past? In principe kon hij dat namelijk na drie weken al niet meer aan. Ten tweede: waarom zou je in hemelsnaam een newborn in een badjas heisen? M.a.w.: waarom is dit maat 56? Waarom?

Tijd voor een soppie! We badderen Ticho in de gootsteen en dat vindt hij dus superleuk. Het wordt één groot waterballet, maar dat nemen we voor lief. Na deze wasbeurt krijgt meneertje zijn laatste fles van de dag en daarna leggen we hem op bed. Tot morgen vriendje!

De rest van de avond gebeurt er weinig in Huize de Jong. Ik ga even snel langs bij mijn moeder maar als ik daar zit, voel ik ineens zo’n nare hoofdpijn opkomen. Eenmaal thuis word ik er wat draaierig van dus het is nog geen negen uur als ik in bed lig. Heerlijk!

Goedemorgen! Het is weekend dus we worden gezellig met zijn drietjes wakker in het grote bed. Feestje! We gaan dit keer voor de fles naar beneden, spelen daar wat en rond half tien is het weer babybedtijd.

En als de baby slaapt, kan moeders zich ook even nuttig maken. Ik werk wat aan de blog, maak alvast een artikel voor mijn werk gereed en schrap wat andere klusjes van de lijst. Fijn, zo’n rustige zaterdagochtend.

En terwijl ik me binnen een beetje rommel, wordt er ook weer in onze tuin gewerkt. Kun je het je voorstellen dat deze soort oerwoud-tuin een keurig babyproof stukkie moet worden? Nee, ik ook niet.

En als meneer wakker is, wil meneer eten. Stukjes banaan will do. Ik ben een voedermoeder omdat ik dus geen zin heb in banaan all over. Herkenbaar voor andere mama’s?

Tja, veel spannender dan dit gaat het vandaag niet meer worden. Als Ticho slaapt, doe ik wat nuttig huishoudelijk werk. Dit uitzicht is mijn minst favoriete ever. Haat de was. Zo erg.

Hier wordt ik ook niet echt gelukkig van trouwens, op zaterdagmiddag naar de supermarkt. Man, wat een drukte.

Zo, we zijn klaar voor onze zaterdagmiddagborrel. Zoals je ziet heeft Ticho er weer zin in. Vrolijkerd!

Rond 20.30 uur hebben we allemaal gegeten, ligt Ticho op bed en wij op de bank. Samen onder een kleedje want we hebben het beiden ijskoud. Romantisch he? We kijken de eerste paar afleveringen van Shooter en da’s een dikke aanrader wat mij betreft. Op het moment dat ik dit typ is het zondagavond en hebben we net de laatste aflevering van het eerste seizoen gekeken. Verslavend tot de max! Het is tegen middernacht als we ons naar boven verplaatsen.

Easy like sundaymorning! Even wakker worden, terwijl Robert al een poosje uit de veren is om voor ons Tichootje te zorgen. De schat.

Het zal wel vol zitten met suiker, maar ik vind het erg lekker. Van Bar le Duc hebben ze tegenwoordig ook van die pakken water met munstsmaak en I love it. Dusssssss.

Hennie Huisman! We hebben nogal wat (hoge) ramen in ons huis en die moesten nodig eens gezeemd worden. Robert krijgt het op een gegeven moment op zijn heupen en besluit daar meteen werk van te maken.

En Assepoester maakt zich ook nuttig. Man, wat een degelijk stel zijn wij he?

Deze is er trouwens ook nog bij hoor. Hebben we geen kind aan want hij slaapt weer eens een gat in de dag. Op de momenten dat meneertje wakker is, is het weer snuiven geblazen. Het is inmiddels echt zijn handelsmerk en werkelijk het hele dorp weet dat dit gezicht zijn favo uitdrukking is.

See? Even omgekleed want hij gaat een stukje fietsen met papa. Als de mannen de deur uit zijn, ga ik héél even liggen.

Na het fietsen is het kind een beetje dorstig. Tegenwoordig regelt hij dat drinken helemaal zelf. Echt, het is zo onvoorstelbaar hoe die mini-mensjes zichzelf blijkbaar allerlei dingen kunnen aanleren. Ik bedoel, hoe weet hij nou hoe dat werkt, zo’n rietje?!

Nou, dit is wel zo’n beetje wat hier de rest van de middag en avond gebeurt. We jagen het hele eerste seizoen van Shooter er doorheen en ik werk ondertussen aan deze Happy Moments. As we speak is het 22.05 uur en aangezien het wekkertje morgen geen genade kent, duik ik zo mijn mandje in.

Wat er komende week allemaal op de agenda staat, weet ik nog niet zo goed. Volgens mij – net als afgelopen weken – heel weinig. Begint het al saai te worden?

Bedankt weer voor het lezen!


Volg je mij al op Instagram?
Volg je mij al op Facebook?

 

2 gedachten over “Happy Moments #12

Geef een reactie