Persoonlijk

Mijn angst voor een ongeluk met de baby

Ik schreef het al eens eerder in mijn Happy Moments: sinds Ticho er is heb ik op de één of andere manier last van (irreële) angsten. Dat hij stikt, dat er brand uitbreekt in huis, dat we in een auto-ongeluk belanden en ga zo maar door.

Altijd eerst even checken waar je nooduitgang is. Het is gewoon een standaard ritueel van me geworden. Toen we vorige zomer naar Ibiza gingen en een hotelkamer helemaal aan het eind van de gang kregen toegewezen, was ik not amused dat er geen brandtrap was. Mocht het hotel namelijk in lichterlaaie komen te staan, dan zaten Robert en ik als ratten in de val. Alsof het lot ermee speelde, ging in de eerste de beste nacht dat wij daar overnachtten het BRANDALARM af. Je begrijpt: ik sliep de rest van de week heel slecht.

Waarom wij thuis dan geen brandmelders hebben hangen weet ik ook niet. Regelmatig roep ik iets tegen Robert in de trant van ‘dat moet je nu echt gaan doen’ maar echt actie in de taxi is er niet. Ook niet van mijn kant hoor. Stom, want zo af en toe schiet het door mijn hoofd als ik ’s avonds in bed lig: als er nu beneden brand uitbreekt dan kom ik daar pas achter als de rook in mijn slaapkamer staat en no way dat ik dan Ticho nog kan redden. Maar goed, hoe groot is die kans dat zoiets mij overkomt?

Robert zijn lust en zijn leven is varen. Nu vind ik dat ook allemaal wel leuk hoor, maar sinds Ticho er is ben ik ook wel een beetje opgelucht dat de vaarfrequentie de afgelopen jaren aanzienlijk is afgenomen. Dat die kleine draak in een oogwenk overboord zou kieperen en als een baksteen zou zinken, dat lijkt me ver-schrik-ke-lijk. Maar goed, hoe groot is die kans dat zoiets mij overkomt?

Voor mijn werk rijd ik zo’n drie dagen per week zestig kilometer heen en zestig kilometer terug. Op de meeste stukken mag ik 100 kilometer per uur over de snelweg knallen maar de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik daar meestal wel wat boven zit. Als ik met Ticho in de auto zit, dan rijd ik echter nooit te hard. Dat we door mijn toedoen in een auto-ongeluk belanden, dat zou ik mezelf nooit vergeven. Helaas heb je verkeerstechnisch niet alles zelf in de hand. Er hoeft maar één gek te zijn die niet oplet, die gevaarlijke capriolen uithaalt en je bent de Sjaak. Maar goed, hoe groot is die kans dat zoiets mij overkomt?

Afwasmiddel drinken of vaatwastabletjes eten, vingertjes in een stopcontact steken, langs het traphekje glippen en van de trap kukelen, hete thee over zich heen krijgen, stikken in een druif, een allergische reactie op een wespensteek en ga zo maar door. Gevaar ligt voor een klein kindje werkelijk o-ver-al op de loer en tot voor kort wist ik – op pleisters plakken na helemaal – helemaal niets van eerste hulp bij ongelukken voor baby’s en kinderen. Natuurlijk is de kans op een ernstig ongeluk met een baby niet heel groot, maar de kans is er wél. En ik zou absoluut niet willen dat ik dan aan de grond genageld zou staan en niet zou weten how to handle. Dus volgde ik onlangs via Livis de cursus EHBO bij baby’s en kinderen. Ik hoop vanuit de grond van mijn hart om nooit een baby of kind te hoeven reanimeren, om nooit een Heimlich te hoeven toepassen en om nooit een ambulance voor een uit de boom gevallen peuter te hoeven bellen, maar mocht het onverhoopt toch eens moeten, dan ben ik your girl.

‘Hoe groot is de kans dat zoiets mij overkomt?’ is mijn standaard gedachte als ik weer eens nadenk over die brand die in de woonkamer uitbreekt en hoe ik vervolgens te laat ben om mijn kind te redden. Nou, groot genoeg om er rekening mee te houden. Ik zou dan ook iedere mama en papa  (to-be) aanraden een EHBO cursus te volgen. De kosten zijn prima te overzien, vaak kun je het declareren bij je zorgverzekering en een mensenleven is onbetaalbaar!


Volg je mij al op Facebook?
Volg je mij al op Instagram?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *