Happy Moments

Happy Moments #10

Het is maandag en dat betekent een verse Happy Moments. Nummertje tien alweer. Hopelijk verveelt het nog niet, maar mocht je nou zoiets hebben van ‘Anouk ga weg met je Happy Moments’, laat het me gerust weten. Ik ben niet heel erg gehoorzaam, maar who knows…

Afgelopen week begon niet heel chill, want ik reageerde vrij heftig op de antibiotica die ik kreeg in verband met die verrekte verstandskies. Dat resulteerde in een dag onder de wol. Daarna werd het eigenlijk bijna dagelijks leuker met als hoogtepunten de tachtigste verjaardag van mijn lieve opa, de bruiloft van een vriendinnetje én het eerste rondje op de fiets met Ticho. Lees je weer mee?

Zo, laten we beginnen met het meest vrolijke plaatje van deze week. Maadagochtend word ik enorm misselijk wakker en gooi meteen mijn eten van de avond daarvoor eruit. ik sta trillerig op mijn benen mijn tanden te poetsen en twijfel of ik ga werken. Uiteindelijk besluit ik tóch te gaan, want druk druk druk. Afijn, lang verhaal kort: op mijn werk wordt de situatie rondom mijn buik met de minuut vervelender, dus ’s middags kruip ik thuis onder de wol. Het schijnt te komen door de antibiotica die ik slik in verband met de getrokken verstandskies.

How I feel. Wat een toestand zeg. Het doet me denken aan mijn zwangerschap. Toen voelde ik me letterlijk 24/7 zo gammel en misselijk.

Lekker bewogen plaatje, maar dit is wel het allerliefste ziekenbezoek dat ik in jaren gehad heb. Daar knapt een mens van op!

Door naar dinsdag. Na een goede nacht voel ik me iets stabieler en besluit het wederom te proberen op kantoor. Dit keer met succes. Ik maak verder geen foto’s want het is gewoon erg druk omdat ik ook nog wat werk van de maandag heb liggen en er veel overleggen op de agenda staan.

Aan het eind van de middag krijg ik deze foto doorgestuurd. Ticho is vandaag bij mijn moeder en zusje en ook hier trekt hij continu dit rare gezicht. Doet ‘ie thuis ook altijd. Net een klein konijntje!

om 19.00 uur gaan we met de familie uit eten, want mijn stoere lieve opa is 80 jaar oud geworden. Mooie leeftijd he? We eten bij de Griek en het is hartstikke gezellig. Ik zit aan tafel naar mijn zusje en in principe staat dat sowieso garant voor een grappige toestand. Mijn darmen zijn overigens nog steeds niet tot rust gekomen en van dit stuk vlees (gevuld met feta) krijg ik met pijn en moeite de helft op.

Op de terugweg lopen Robert en ik even een stukje met mijn opa mee naar huis en als we afscheid hebben genomen wandelen wij ook weer huiswaarts. Uiteraard gaat onze route via de haven en zo met dat ondergaande zonnetje en de lichtjes van Dordrecht op de achtergrond levert dat een fijn plaatje op.

Een lege babykamer. Ik laat mijn kleine vriend met een heel gerust hart achter bij onze familie (hij logeert nu bij zijn opa en oma), maar vind het tóch stom dat ik niet nog even stiekem een kusje kan geven voordat ik mijn bed in duik. Herkenbaar?

Omdat ik op woensdag niet hoef te werken én omdat Ticho dus niet thuis slaapt, heb ik allemaal ideaalbeelden in mijn hoofd die te maken hebben met uitslapen enzo. Natuurlijk faal ik hierin. Hallo biologische wekker! Ik kan wel even rustig opstarten, ga koffie drinken bij mijn moeder en als deze vrolijke Frans wakker is van zijn ochtendslaap haal ik ‘m op. Hoi vriendje!

Het eerste wat we doen bij thuiskomst: ETEN! Never not eating.

En kroelen met Aap. Omdat ik wil voorkomen dat de band tussen Ticho en Aap iets te hecht wordt, gaat Aap niet mee naar bed en dus ook niet mee uit logeren. En ja, ik zet Woezel en Pip aan want dan kan ik ondertussen even rustig lunchen.

Als Ticho weer in bed ligt voor zijn middagdut, ga ik even aan het werk. Ik schrijf onder andere een nieuwe blogpost voor NEXTNOW én een persbericht/nieuwsbericht voor de korfbal. Ik vind het echt heerlijk om op zulke momenten achter de laptop te kruipen en voel me echt een geluksvogel dat ik van schrijven mijn werk heb kunnen maken!

Aan het eind van de middag komt Robert thuis van zijn werk en die is nu ook niet helemaal fit. Lekker huishouden zijn wij, we wisselen elkaar gewoon af. Hij vertrekt dus vroeg naar boven en als zowel man als kind liggen te slapen, duik ik in deze nieuwe VIVA. Rond 21.30 wil ik onder de douche springen en naar bed gaan, maar op dat moment begint Ticho hartstochtelijk te huilen. Hij heeft dat de laatste tijd wel vaker en ik denk dat het komt doordat hij droomt. Arme schat. Ik kroel even met hem en wil ‘m dan terugleggen, maar dat accepteert het verdrietige ventje niet. Hastag Team No Sleep. Rond 23.00 is het rustig in Huize de Jong maar dan kan ik de slaap niet meer vatten. Ik heb een irritante soort zenuwpijn in mijn mond en kan sowieso slecht op mijn rechterwang rusten. Ik zie het 01.30 uur worden maar daarna weet Klaas Vaak mij eindelijk te vinden!

Donderdag! En het wordt vandaag sowieso een feestje van één van mijn vriendinnetjes gaat trouwen. Vanavond geeft ze een feestje op het strand en ik heb er zin in! Er moet alleen eerst nog gewerkt worden. Gelukkig maar tot 15.00 uur want de rest van de middag neem ik lekker vrij.

En die vrije uurtjes gebruik ik onder andere om deze op te halen. Na een wekenlange ellendige zoektocht naar een fiets, driemiljoen voors en tegens, achtmiljard meningen en duizend mooie tweewielers, hakte ik de knoop door. Deze Batavus Mambo Deluxe in het blauw met een zwart stoeltje van Yepp (die hier nog niet op de fiets gemonteerd is, maar waar Ticho inmiddels al lekker in gezeten heeft).

En dit. Ik heb een beetje kledingcrisis en scoor op het allerlaatste moment dit jurkje. Twijfels twijfels twijfels want ik heb niet de ambitie om als zuurstok door het leven te gaan. Ik werp en blik in mijn (treurige) kast en besluit dat dit mijn enige optie is voor vanavond. Deze roze vriendin wordt het dus.

Mooie sunset en lieve vrienden. Ik ken mindere manieren om je weekend te beginnen!

Robert kan helaas niet mee, want dat griepje van hem is nog niet over. Vervelend voor hem (en natuurlijk ook een beetje voor mij), maar gelukkig pluk ik zo een nieuwe date van de straat.

Ik weet een biertje op zijn tijd wel te waarderen, maar vanavond even niet. Door die ^&%*$^ kies slik ik nog steeds paracetamol en ibuprofen en nou ja, water dus.

Dat water drinken heeft als voordeel dat ik vrijdagochtend behoorlijk fit wakker wordt. Ticho heeft bij zijn grote neef en nicht geslapen, dus ik kon wel even lekker blijven liggen en rustig aan doen, maar rond 10 uur zit ik achter mijn laptop. Ik doe wat dingen voor mijn werk, schrijf een nieuwe blogpost voor hier op de site en werk het fotoboek even bij (ja, ik heb dus écht geleerd van dat fiasco van een paar weken terug).

Daarna haal ik mijn kleine vriendje op en rijden we even langs een vriendin die afgelopen week geopereerd is. Ziekenbezoek van Baby Ticho is altijd een goed idee.

Als we aan het begin van de middag weer thuis zijn, gaat Ticho lekker slapen. Uiteindelijk slaapt hij van 13.45 tot 18.15 (ja echt) en ik heb dus alle tijd van de wereld om een paar afleveringen van The Goodwife te kijken. Ik wacht op nieuwe afleveringen van Suits en Grey’s en ondertussen kijk ik dus naar deze serie. Ik moet er nog wel een beetje inkomen, but it’s okay.

Ja, deze pipo is natuurlijk heerlijk uitgeslapen na een middagslaap van ruim vier uur. Ik hoor zo vaak dat ik in mijn handjes mag knijpen met zo’n slaapkop en geloof me, dat doe ik ook echt.

De boys kijken naar de televisie. We houden Ticho iets langer op – normaal gaat ‘ie rond half acht weer naar bed – omdat hij natuurlijk in principe net wakker is, maar als we hem om half negen in zijn bedje liggen is hij meteen weer naar dromenland. Heerlijk kind. Dat slapen heeft ‘ie echt van mij.

Good vibes only, op deze zaterdagochtend. Uiteraard weer in de hoek van de bank met mijn ochtendjas en pantoffels. Het liefst is dit heel het weekend mijn outfit, maar meestal is Robert mijn gehang op de bank na een uurtje wel zat. ‘Ga je nog wat doen? Douchen ofzo?’

Mijn vriendje is wakker en ik ben gedoucht. We kunnen aan onze zaterdag beginnen en as you can see hebben we daar zin in!

Ohhh deze foto! Mijn hart smelt. Ik ben toch een partij verliefd op mijn eigen kind, niet normaal. Maar dat begrijpen jullie wel toch? Ticho gaat voor het eerst een stukkie fietsen met zijn vader en hij vindt het helemaal fantastisch. Hij zit alleen maar om zich heen te kijken, lucht te snuiven, te lachen en achterom te kijken. Ik denk dat deze fiets de beste koop van het jaar gaat worden!

Na de lunch gaat Robert weer naar bed – die is nog steeds niet lekker dus ik moet al mijn sarcastische grappen over zijn pittige mannengriep terugnemen – en ik rijd naar Renesse voor een bezoekje aan vrienden die daar op de camping staan.

Het weer is echt nog prima. We zitten zelfs nog even op het strand en zoals je ziet zijn we niet de enige. Ik ben niet zo dol op het strand – een serieuze vorm van zee-angst en hekel aan zand overal – maar zo voor een klein drankje is het best wel oke. Als het gezelschap maar goed is!

Na het bezoekje aan het strand gaan we barbecuen en het is allemaal heel erg gezellig. Rond 22.00 uur rijd ik terug naar huis. Nog dik een uur in de auto en dan gauw mijn bed in. Ik ben dol op drukke weekenden en volle agenda’s, maar kan een vroegertje op zaterdagavond ook zeer zeker waarderen!

Zondagochtend worden we eerst rustig wakker en daarna vertrekken we (wederom) richting Zeeland. Dit keer dus inclusief man – die weer nagenoeg beter is – en kind. Ook wel eens leuk na al die uitstapjes in mijn uppie.

We gaan een dag varen op het Veerse meer en we zijn als eerste van de familie op de plaats van bestemming. Die kofferbak he, zo vol, en dat maar voor één dag. Ik blijf me er iedere keer weer over verbazen hoeveel zooi je mee moet nemen als er een baby bij is.

Robert leeft helemaal op: we zijn in Veere. Het weer ziet er ietwat dreigend uit op dit plaatje, maar dat valt allemaal enorm mee hoor. We houden het heel de dag droog en hebben het niet heel erg koud. Aan het eind van de middag gaan zelfs de truien uit want dan gaat de zon lekker branden.

When in Veere. Ik denk dat als ik Robert dwing om een plaats te kiezen waar we naartoe moeten verhuizen, dat ‘ie dan Veere roept. Ik vind het er zelf ook wel mooi en gezellig maar ik zou gek worden als ik hier meer dan een lang weekend moet blijven.

Kijk ze nou, mijn twee mannen. De ene in zijn natuurlijke habitat (ik zou zomaar ingeruild kunnen worden voor een boot) en de ander ziet het ook allemaal wel zitten. Ik ben verliefd, dat snap je.

Rond 18.00 uur zijn we weer in de jachtclub van, jawel, Veere om een hapje te eten. Ik ben niet per se een enorme visliefhebber, maar als ik in Zeeland ben dan ga ik toch voor mosselen. Nergens zo goed als daar natuurlijk.

Als we thuis zijn is het inmiddels bijna negen uur. We doen Ticho nog even gauw onder de douche, krijgt hij zijn laatste fles en vrijwel meteen daarna is hij vertrokken. Lekker kind. Hij is zo lief op zo’n dag als vandaag en daar zijn we toch een partij blij mee. De rest van de avond doe ik weinig meer. Ik ga nog even tanken – ik haat het oprecht om dat in de ochtend te doen -, zet deze Happy Moments in elkaar, ga zo nog even douchen en daarna naar bed.

Morgen begint een nieuwe (werk)week en ik geloof dat het qua drukke planning dit keer allemaal wel weer meevalt. Weinig spannends op de agenda, maar he, wat niet is kan nog komen. Jullie zien het volgende week. Bedankt voor het lezen!


Volg je mij al op Instagram?
Volg je mij al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *