Happy Moments

Happy Moments #9

Afgelopen week was er eentje met heel veel Happy Moments en twee wat mindere momentjes. Uiteraard werd er gewoon gewerkt, deed ik leuke dingen met kleine Ticho én had ik een vrijgezellenfeest. Lees je mee?

De week is weer voorbij gevlogen. De week waarin ons vriendje maar liefst acht maanden oud was, waarin ik getuige was van een vervelend ongeluk, de week waarin mijn verstandskies er door de slager (kaakchirurg) uit werd gehaald en de week die afgesloten werd met een fijn weekend.

We zijn vroeg uit de veren met dank aan een mug die door onze slaapkamer vliegt. Er hangt nog een restje was, dus ja, nog voor zevenen is dat allemaal opgeruimd. Leuk om de week mee te beginnen toch?

Ik ben rond 08.00 uur op mijn werk en ga meteen aan de slag met mijn to-do list. De meesten van jullie zullen wel weten dat ik niet zonder die lijstjes kan werken omdat het dan een complete chaos in mijn hoofd wordt. Punt voor punt streep ik de taken af. Deze leuke kaart kocht ik onlangs bij ma-ciel.nl en gebruik ik als tussenlegger. Mijn lijfspreuk hoor: tis zoals tis.

Als ik thuis kom heeft deze kleine draak al gegeten bij zijn tante, die op maandag altijd oppast. Omdat hij werkelijk altijd honger heeft, schuiven we ‘m in zijn Stokke Steps bij ons aan tafel en eet hij ook nog wat spinazie mee. Vorige week schreef ik al dat hij het grappig vindt om het eten uit zijn mond te spugen en over zijn hele gezicht te smeren en voilà, hij deed het weer. Geen idee hoe hij dit verzonnen heeft en ook geen idee hoe ik hem dit af kan leren. Smeerkees.

Dinsdagochtend zijn we wederom vroeg uit de veren. Weer die klotemug. Rond 05.30 uur is er al volop bedrijvigheid in huis en ik zit dan ook extreem vroeg in de auto op weg naar mijn werk. Lekker om half acht beginnen en op tijd weer naar huis. Dacht ik. Maar door een ongeluk op de A27 rijd ik iets na achten pas Utrecht in en vervolgens ben ik getuige van een jongen die door een epileptische aanval van zijn fiets valt. Ik schreef onderstaand stuk op Facebook:

Vanmorgen reed ik via Utrecht Overvecht naar mijn werk. Op het moment dat ik een jongen inhaalde, zag ik hem wat onstabiel op zijn fiets zitten en toen ik er net voorbij was hoorde ik een enorme klap. In mijn spiegel zag ik hem met zijn hoofd op de straat liggen, hij maakte schokbewegingen en was duidelijk van de wereld. Omdat ik er al voorbij was en er drie (DRIE) auto’s achter mij reden, remde ik af om te kijken of één van die drie auto’s zou stoppen en eerste hulp zou verlenen. Niet dus. Ik was er al voorbij, maar deze auto’s nog niet. Het gebeurde voor hun neus en zij reden allemaal door. Verderop in de straat ben ik gekeerd en teruggereden naar de plek waar de jongen, nog steeds schokkend en nog steeds alleen, op de grond lag. Omdat ik inmiddels aan alles voelde dat het écht niet goed was, zat mijn hart in mijn keel. Ik stapte uit mijn auto, die ik min of meer midden op straat had stilgezet, checkte de ademhaling van de jongen en belde meteen 112. Inmiddels was er een auto áchter die van mij gaan staan, luid toeterend en gebarend. Fijn, eindelijk iemand die hulp biedt, dacht ik. Maar wederom: niet dus. Deze meneer wilde er gewoon graag langs. Had haast, denk ik. Hij druk gebarend dat ik mijn Peugeotje aan de kant moest zetten. Ik druk gebarend met mijn middelvinger. Sukkel. Op hetzelfde moment waren er twee dames die wel stopten. De één had gelukkig wél wat onthouden van haar EHBO-cursus en legde de jongen goed, de ander hield zijn hand vast en zorgde dat hij rustig bleef liggen. De dame van de meldkamer stelde mij gerust en zei dat de ambulance onderweg was. Het duurde niet langer dan twee minuten – het voelde overigens als twee uur – voordat deze arriveerde en niet veel later kwam ook de moeder van de jongen aangesneld. Haar zoon was bekend met epilepsie. Uiteraard werd hij meegenomen naar het ziekenhuis. Ik hoop met heel mijn hart dat hij inmiddels goed onderzocht is, weer veilig bij zijn moeder op de bank ligt en dat de hoofdwond gauw geneest. Ook hoop ik dat die drie auto’s achter mij én die meneer met haast nog op tijd op hun werk waren.

Lesson learned: ik behoor tot één van de vele mensen die compleet dichtslaan – op 112 bellen en ademhaling checken na – op het moment dat er nood aan de man is. Maar ik behoor ook tot één van de weinige mensen met het fatsoen om te stoppen en de medemens te helpen voor zover dat lukt. Ik moet er niet aan denken hoe het zou zijn als mijn kind, zus, vriendin, man, vader of moeder een epileptische aanval krijgt op straat en vervolgens moederziel alleen in een plas bloed ligt terwijl er meerdere auto’s passeren. Think about that, de volgende keer als zoiets voor jouw neus gebeurt.

Ik ben echt heel erg geschrokken en de rest van de dag komt er niet veel uit mijn handen. Het is zo bizar dat al die mensen gewoon doorreden, doorfietsten en doorliepen. Ik was zó boos. Verder vond ik het vervelend om te ervaren dat ik me zo verlamd voelde. Op 112 bellen en zijn ademhaling checken na, deed ik niets. En ik weet dat mijn handelen juist geweest is, maar toch, zo machteloos. Verstijfd. Op mijn bericht op Facebook krijg ik ontelbaar veel lieve reacties en natuurlijk deed me dat goed, maar het feit dat mensen zeggen dat het goed is dat er mensen zoals mij zijn, vind ik ook bizar. Want is het eigenlijk niet heel normaal wat ik deed? Afijn, de rest van de dag zie ik nog een paar keer die arme jongen voor me, met zijn gezicht helemaal onder het bloed. De paniek van zijn moeder, de tranen van zijn kleine zusje. Brrr. Inmiddels zijn we een paar dagen verder en is het allemaal verwerkt, maar ik hoop zoiets never nooit meer mee te maken.

Comfort food: Pasta Pesto. Makkelijk en lekker. Robert denkt er anders over, dus ik vrees dat dit geen terugkerend recept wordt. Jammer, want ik ben dol op pasta. Geef mij iedere dag zo’n bord en je hebt een tevreden meisje.

Oké, waardeloze kwaliteit foto, maar soit. Rond half acht krijgt Ticho zijn laatste fles van de dag en die gaat er met pijn en moeite in. Ik leg hem op bed en eigenlijk vrijwel meteen begin hij hartstochtelijk te gillen. Ik besluit het even aan te kijken want meestal valt hij wel in slaap. Dit keer niet. Hij geeft niet op en ik ga meerdere keren terug om hem te troosten. Het is tegen half tien als ik voor de laatste keer zijn deur achter me dichttrek en het eindelijk stil blijft. Misschien wat onder de leden?

Het is woensdag en dat betekent: ZWEMMEN. Dit keer extra bijzonder, want Ticho mag ‘afzwemmen’. Onze kleine Flipper. Robert gaat ook mee naar het zwembad voor wat extra support en uiteraard krijgt meneertje na afloop zijn allereerste echte zwemdiploma. Dat smaakt naar meer 😉

We zijn rond tienen terug uit het zwembad en ik leg Ticho dan gauw op bed. Als hij slaapt, ruim ik wat op en kijk ik de laatste aflevering van Ex On The Beach (…) en als hij na ruim drie uur wakker wordt, gaan we even een theetje drinken bij een vriendin. Het kind is enorm blij en vrolijk, maar ja, wat wil je na zo veel slaap?!

Rond 15.30 uur is het tijd voor het tweede slaapje van de dag en dit keer doe ik ook mee. Ik slaap al een paar dagen echt beroerd – veel wakker, vroeg wakker – dus een powernap kan geen kwaad. Dit is overigens nog steeds mijn make-uploze zwembadhoofd. Charming! Uiteindelijk word ik iets na vijven weer wakker en niet veel later hoor ik gebrabbel uit de babykamer. Robert komt om 17.30 uur thuis en we gaan lekker pannenkoeken eten.

Na al dat slapen is het humeur van deze clown als een zonnetje natuurlijk. Hij vermaakt zich uitstekend op het kleed, uiteraard met de blokkenkar. We laten hem wat langer op, omdat hij nog niet zo heel lang wakker is natuurlijk. Geen enkel probleem voor Ticho. Uiteindelijk is het 20.00 als hij naar bed wordt gebracht.

En dan kan ik even aan de bak. Ik schrijf drie blogposts en werk alvast wat aan deze Happy Moments. Het is heel fijn om productief te zijn, zeker omdat ik natuurlijk niet alle tijd van de wereld heb om te schrijven. Deze foto maak ik een kwartiertje voordat de laptop dichtgaat. Bedtijd!

Dit is de allereerste foto die ik op donderdag maak: als ik het dorp weer inrijd na een lange dag werken. Heel de dag ben ik mega druk geweest en het is er allemaal bij ingeschoten om een fotootje te maken. Ondanks dat ik vroeg op kantoor was, ga ik pas rond vijven weg en het gevolg is dat ik honderd jaar in de file sta. Deze foto stuur ik rond 18.30 naar mijn collega’s. Eindelijk thuis.

Gelukkig wacht er wel een heerlijk maaltje op me. Sushi <3 Dat maakt alles weer goed en als dit bord leeg is voel ik me weer helemaal zen. Oh how I love sushi. Na het eten ga ik even een bakkie doen met twee vriendinnetjes en om 22.00 uur lig ik in bed. Kapot!

 
Vrijdagochtend samen wakker worden met een flesje in het grote bed. Zo gezellig! We blijven nog even samen liggen, gaan daarna beneden met de blokkenkar spelen (succesje hoor, dat ding) en om 09.00 is het alweer tijd voor het ochtendslaapje.

Inmiddels kan meneertje aardig stabiel zitten, dus we willen kleine stukjes gaan fietsen met hem. We hebben één klein probleempje: ik heb dus geen fiets. Terwijl Ticho dus in dromenland is, speur ik het internet af naar een geschikte fiets. Via Instagram krijg ik enorm veel reacties en ik kies uiteindelijk voor de Batavus Mambo Deluxe. Die keuze is puur gebaseerd op de looks, want volgens mij zijn alle ‘functionaliteiten’ van die mamafietsen overal gelijk.

 
Zodra hij wakker wordt, moet er echt meteen wat te eten in. Dat doen we dan maar. Ik weet niet precies wat er in dit hapje verborgen zit, maar ik vermoed een halve avocado, peer en banaan ofzo. Het gaat erin als zoete koek.

Er wordt er eentje veel te snel groot hoor. Kijk ‘m nou staan joh, de wijsneus. Hij kan nog niet uit zichzelf gaan staan – al probeert hij zich wel aan de tafel op te trekken – maar als ik ‘m zo tegen de bank parkeer, dan houdt ‘ie dat best aardig vol.

We krijgen bezoek van vriendinnetje Fleur. Omdat ik me halverwege de middag bij de kaakchirurg moet melden, besluiten we – nu het nog kan – even te genieten van een lekker broodje carpaccio op het terras. Uiteraard gaat mijn kleine liefde ook mee en dat lukt allemaal prima. Je geeft ‘m een Nijntjekoekje en wat komkommer en je hebt er geen kind aan. De schat.

Ik wist dat dit moment ging komen, maar omdat ik deze afspraak twee maanden heb uitgesteld, is de drempel nu enorm hoog. Voor mijn zwangerschap heb ik nog nooit wat aan mijn gebit gehad, nog niet eens een gaatje. Maar tijdens de laatste controle, eind april, had ik er ineens twee in mijn verstandskiezen. Die moesten er dus uit. Vandaag is rechtsonder aan de beurt en trillend en zwetend neem ik plaats in de stoel. Tijdens de ingreep krijg ik het Spaans benauwd en ik voel dat ik een beetje controle over mijn ademhaling verlies (spanning en benauwd onder zo’n kleed). Dat blijkt ook zo te zijn, want als ik na een kwartiertje onder die warme deken vandaan kom en uit de stoel wil stappen, ga ik meteen van mijn stokkie. Volgens mij ben ik binnen een halve minuut weer bij mijn positieven en met een washandje op mijn voorhoofd mag ik nog even blijven liggen. Ik dacht dit varkentje wel even te wassen, dus ben alleen naar het ziekenhuis gereden. Niet handig, want ik moet nu dus ook nog terug. Afijn, uiteindelijk gaat het allemaal wel weer en rijd ik all by myself met een verdoofde mond naar huis. De nasleep is me tot nu toe erg meegevallen (het is nu zondagavond) en hopelijk blijft dat ook zo. Linksonder moet er immers ook nog uit…

Van de rest van de vrijdag heb ik geen foto’s. Ik kom thuis, plof op de bank, ga boodschappen doen, plof weer op de bank en kruip niet veel later naar mijn bed. Met een flinke dosis pijnstilling ga ik slapen. Hopelijk voel ik me morgen weer helemaal fit.

Goedemorgen deze zaterdagmorgen. Zodra ik wakker word, ren ik naar de spiegel om te checken of ik niet zo’n enorm dikke hamsterwang heb. NEE! Heel blij mee, want ik moet vandaag op pad met het vrijgezellenfeestje van een vriendinnetje. Dat begint vanmiddag pas, dus de ochtend breng ik door met Ticho. We beginnen samen in het grote bed.

En terwijl Ticho en ik lekker een beetje aanrommelen, wordt er buiten hard gewerkt aan de schuur. Vandaag gaan de dakpannen erop. Het begint inmiddels echt ergens op te lijken. Die hele tuin kon me eerst gestolen worden – ik was zo klaar met al dat gedoe in en rondom het huis – maar inmiddels kan ik eigenlijk niet wachten tot het hele project af is.

Na zijn ochtendslaap krijg hij meteen twee zakjes Ella’s Kitchen (owee als we er maar eentje geven, dan is het huis te klein) én deze rijstwafel met appelsmaak. Gaat er prima in. Het is zo fijn om een kind te hebben dat graag en goed eet. Daar hebben we eigenlijk nooit zorgen om.

Goed, tijd voor een feestje. We vertrekken aan het begin van de middag naar een locatie waar we allemaal leuke spellen doen. Deze foto maken we vlak voor we een enorme trap oplopen om vervolgens vanaf een meter of 16 naar beneden te springen. Best hoog kan ik je vertellen, maar eigenlijk ook wel heel erg leuk. Achteraf lachen we nog minstens zo hard.

Dinnertime! Na al dat geklim en geklauter rijden we door naar Den Bosch, waar we een foodtruckfestival bezoeken. Ik eet heerlijke nacho’s en dat gaat gelukkig eigenlijk best prima met dat gapende gat in mijn mond. Om 23.00 uur lopen we richting de stad voor een klein drankje en als de vermoeidheid begint toe te slaan en mijn kaak wat gaat kloppen is het tijd om naar huis te gaan. Wat een leuke dag hebben wij gehad!

Zo, zondagochtend. Uiteraard met mijn geliefde sloffen aan (#altijdsloffen) en een kop thee wakker worden. Ticho was om half acht klaar met slapen, wat op zich natuurlijk mega luxe is, maar ik lag er niet echt vroeg in zeg maar. MOE MOE MOE! Ik probeer nog even te blijven liggen maar kan de slaap niet meer vatten. Dan dus maar dit.

Robert gaat bijna anderhalf uur met ’t kind de hort op en ik sta ongeveer even lang onder de douche. Als ze terugkomen ben ik weer een beetje bij de mensen en ga ik even uitgebreid knuffelen met dit wonder. Tegenwoordig wil hij zijn eigen fles beethouden, wat ‘m eigenlijk nog niet echt lukt. Resultaat: een fles leegdrinken duurt nu drie kwartier in plaats van tien minuten.

Kennen jullie deze? Ik moet dus dat gat in mijn mond doorspuiten met dit ding. ‘Water en een beetje zout erin doen, dan even voelen waar het gat zit en de wond doorspuiten’, zei de kaakchirurg. Het klinkt allemaal mega ranzig en pijnlijk dus ik zie er een beetje tegenop, maar ga me er toch aan wagen. Valt me uiteindelijk alles mee. Eigenlijk valt dit hele proces me alles mee, terwijl ik voornamelijk horrorverhalen heb gehoord over ontstekingen en dikke wangen. Of juich ik nu te vroeg?

‘Hey mam, wat doe jij met die andere baby?’. We gaan eten bij vrienden en Ticho wordt op de grond geparkeerd met een koekje terwijl ik vliegtuigje speel met een ander kindje. Da’s een beetje gek, dus dan kreeg je deze blik. Raar kind!

Als we thuiskomen gaat Robert lekker met Tichootje onder de douche en als de fles erin zit en meneertje in zijn ledikant ligt, ga ik aan de slag met de hapjes voor komende week. Het resultaat: zes fruithapjes en zes groentenhapjes. Even een rotklus, maar ik hoef er komende week niet meer over na te denken. Top!

Inmiddels is het 21.00 uur en heeft mijn vermoeidheid extreme vormen aangenomen. Ik duik zo lekker mijn mandje in. Komende week ga ik weer aan het werk, is mijn opaatje jarig (hij wordt 80), kan ik mijn fiets ophalen (ZIN IN), hebben we de bruiloft van eerdergenoemde vriendin en gaan we twee dagen naar Zeeland. Yep, het is weer zo ver: de agenda stroomt over. Ach, zolang het met allerlei leuke dingen is hoor je mij niet klagen.

Voor nu weer bedankt voor het lezen!


Volg je mij al op Instagram?
Volg je mij al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *