Momlife

Mijn baby wordt eenkennig!


Eigenlijk had ik stiekem de hoop dat deze fase aan ons voorbij zou gaan. Toch kan ik sinds vorige week niet anders dan concluderen dat onze baby van bijna acht maanden oud eenkennig aan het worden is.

Vanaf het allereerste begin – op de kraamweek na – hebben wij Ticho bij zo ongeveer al onze vrienden en familie in de armen gedrukt. Het maakte hem dan ook echt helemaal niets uit van wie hij de fles kreeg en het leek ons wel een goed idee om hem te laten wennen aan andere mensen. Ik weet natuurlijk niet of dat heeft bijgedragen aan het feit dat Ticho superrelaxed is, prima tegen drukte kan en iedereen altijd trakteert op vette glimlach, maar feit is dat we een heel chill en tevreden kindje hebben. Of hadden, want sinds een week is meneer een beetje eenkennig aan het worden.

Laat ik beginnen met (wederom) een kleine noot vooraf: ik begrijp heus wel dat niet iedere baby het prettig vindt om door Jan en alleman vastgehouden te worden. Dat sommige kindjes hier hartstikke gevoelig voor zijn en er overstuur van raken en dat er moeders zijn die het simpelweg niet willen – dat gevoel had ik namelijk ook heel sterk in de kraamweek. Ik impliceer dan ook geenszins dat je eenkennigheid uitlokt als je jouw kindje dichtbij je houdt en niet bij iedereen op schoot zet.

Goed, terug naar onze eenkennige zoon. Ik had al wel eens vaker gemerkt dat hij wegdook in mijn nek als een volstrekt onbekende tegen hem begon te kletsen. Maar ja, dan hebben we het over een volstrekt onbekende. Meestal was mijn stem dan voldoende om hem voorzichtig op te doen kijken en alsnog lief te lachen naar dat vreemde gezicht. Stiekem was ik dan best wel blij want tja, het bewees maar weer eens dat mijn kleine vriendje zich heel veilig en vertrouwd bij me voelde. Een week of twee terug vertoonde hij echter dat gedrag van wegduiken en een pruillip trekken ineens bij een familielid én bij twee vriendinnen. Huh?! Mijn baby, die het nooit kon schelen of hij nou gekroeld werd door mij of door een ander, voelt zich niet oké als hij niet bij één van zijn ouders – en het liefst nog papa – is.

Toen hij een paar dagen later door zijn vader naar de crèche gebracht werd, was het hommeles. Natuurlijk ken ik de verhalen van kinderen die moord en brand schreeuwen als ze worden achtergelaten op de kinderopvang en weet ik dat het een fase is en het er allemaal bijhoort. Toch vind ik het heel vervelend. In de eerste plaats voor Ticho zelf natuurlijk. Hij beseft zich namelijk dat papa en mama weggaan en of ze ooit nog terugkomen weet ‘ie niet zeker, wat natuurlijk een heel droevig idee is. Maar ook voor mij is het vervelend. Ik ben namelijk best een harde tante, maar tegen een pruillip en dikke tranen van mijn lieve baby is mijn ijslaag ook niet bestand. Het voelt zo vervelend om een huilend kindje achter te laten. Hoewel ik uiteraard weet dat die tranen binnen no time opgedroogd zijn, kan mijn moederhart het bijna niet aan.

Toch ben ik niet van plan om hem nu continu bij me te houden. Dat gaat ook helemaal niet, want wij moeten allebei gewoon werken, dus oppas is noodzakelijk. Maar ook de minder noodzakelijke oppasmomentjes zal ik blijven gebruiken. Of dit de juiste manier is om met eenkennigheid om te gaan: I don’t know. We zullen het allemaal wel zien. Ik heb wel gelezen dat het een goed idee is om kiekeboe te spelen. Laat dat nou net ons favoriete spelletje zijn. Komt helemaal goed dus. En anders: het is een fase het is een fase het is een fase het is een fase…

Werd jouw kindje ook eenkennig? En hoelang heeft dat geduurd? Heb jij iets specifieks wel of niet gedaan om hem of haar er overheen te helpen? Let me know!


Volg je mij al op Instagram?
Volg je mij al op Facebook?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Het is belangrijk om altijd goed afscheid te blijven nemen. Houd het relatief kort en kom, zodra je gedag gezegd hebt, niet nog eens terug voor nóg een kus of knuffel. Ik werk zelf in de kinderopvang, vandaar deze wijsheid😉 al voelde ik me in en in slecht als ik mn eigen kleine meid zo achter moest laten hoor!! Hier begon de eenkennigheid rond de 9 maanden. Inmiddels is ze 21 maanden en is ze nog steeds een meisje dat de kat uit de boom kijkt bij bekenden en niet veel moet weten van onbekenden.
    Het zal hier ook een stukje karakter zijn.

    En idd, alles is een fase, is deze voorbij staat de volgende alweer te trappelen!😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *