Persoonlijk, Zwangerschap

Zwangerschapsdiscriminatie

Afgelopen week verscheen er een nieuwsartikel over zwangerschapsdiscriminatie in de media. De strekking van het verhaal: Het College voor de Rechten van de Mens is een meldpunt gestart (en heeft al ruim 500 meldingen binnen).

Op zich goed nieuws, want dat klinkt alsof er écht iets gedaan wordt aan dit vervelende fenomeen. Anderzijds is het natuurlijk superstom dat het nodig is, zo’n meldpunt. Toch liegen de cijfers er niet om. In 2016 heeft ruim veertig (VEERTIG!) procent van de zwangere vrouwen te maken gehad met een vorm van zwangerschapsdiscriminatie. Hierbij kun je denken aan het mislopen van promoties, geen salarisverhoging krijgen of in het ergste geval zelfs het verliezen van een baan.

Juist als je in verwachting bent, snak je naar stabiliteit. Het krijgen van een kindje is een spannende aangelegenheid, een dure grap en een onzekere toestand. Gedoe met een werkgever staat niet op de uitzetlijst dus dat heb je simpelweg gewoon liever niet. Het brengt hele vervelende stress met zich mee en ik kan je één ding verklappen: van stress wordt dat kleine frummeltje in jouw buik níet blij.

Ik weet nog als de dag van gisteren het moment dat ik mijn werkgever vertelde dat ik zwanger was. Natuurlijk vond ik het ergens toch een beetje spannend, al wist ik voor duizend procent zeker dat hij oprecht blij voor me zou zijn. Gelukkig was dat ook zo – of het leek in ieder geval zo – en heb ik nooit het gevoel gehad dat ik gediscrimineerd werd vanwege mijn zwangerschap. Nu scheelt het natuurlijk wel dat ik een vaste aanstelling had. Het niet verlengen van mijn arbeidscontract was helemaal nicht im frage en ook salarisverhoging of een promotie waren niet aan de orde.

Het beëindigen van de arbeidsovereenkomst gebeurde wel bij een kennis van mij. Zij werkte net drie maanden bij haar nieuwe werkgever, had een tijdelijk contract van zes maanden en raakte zwanger. Haar werkgever reageerde in eerste instantie heel aardig en begripvol, maar een maand voordat haar tijdelijke contract afliep, kreeg ze te horen dat haar contract niet verlengd zou worden. Natuurlijk werd haar zwangerschap niet als reden aangevoerd, maar een duidelijke andere reden was er ook niet. En zij is dus niet de enige in dit schuitje.

Kijk, ik snap heus wel dat je als werkgever geen polonaise loopt en de slingers ophangt als één van de medewerksters komt vertellen dat zij er binnenkort even een maand of vier tussenuit gaat, maar uit onderzoek van Het College voor de Rechten van de Mens blijkt dat – schrik niet – maar liefst 44 procent van de vrouwen die gedurende een tijdelijk contract zwanger blijkt, géén contractverlening krijgt. Dat is dus bijna de helft. Bijna de helft van de vrouwen met een tijdelijk contract staat uiteindelijk met een dikke buik op straat en bijna de helft van de zwangere vrouwen met een tijdelijk contract krijgt daardoor dus veel stress te verduren. Ik vind het schrikbarend veel en ben van mening dat hier kei- en keihard tegen opgetreden moet worden.

Mijn gebeden zijn inmiddels deels verhoord en er is as we speak een heus meldpunt voor zwangerschapsdiscriminatie. Ik heb er dus persoonlijk geen ervaring mee, maar als ik ook maar met één vezel in mijn lijf zou voelen dat ik achtergesteld of gediscrimineerd zou worden wegens het dragen van een baby, dan zou ik niet twijfelen en direct een melding maken. Omdat dat de enige manier is waarop deze superstomme vorm van discriminatie gestopt kan worden. En omdat wij vrouwen het al zwaar genoeg hebben tijdens die negen maanden!

Heb jij ervaring met zwangerschapsdiscriminatie? En heb je hier melding van gemaakt of heb je het naast je neergelegd? Laat het me weten, ik ben benieuwd!


Volg mij op Facebook
Volg mij op Instagram

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *