Happy Moments

Happy Moments #4

Hallo goedemorgen! Er is weer een week voorbij dus dat betekent een nieuwe Happy Moments. We deden afgelopen week weer van alles en ik ga het je allemaal laten zien.

Zo begon onze week op maandag belachelijk vroeg, moest ik drie hele dagen werken, waren we twee jaar getrouwd, gingen we op vrijdag bepakt en bezakt richting de camping in Limburg en eindigde de week met een hele verdrietige Ticho. Lees je mee?

Het is half zes (HALF ZES!) als Ticho besluit dat het welletjes is geweest met de nachtrust. Ik denk dat het door het warme weer komt, want de laatste dagen is ‘ie standaard tussen half zes en zes uur wakker. Geen relaxte tijden natuurlijk. We nemen het nog even bij ons in bed om te kroelen en na een kwartiertje gaat het duimpje weer in de mond en vallen langzaam maar zeker zijn oogjes weer dicht. Clown!

Jammer voor hem maar het is echt gedaan met slapen. Robert en ik moeten allebei werken vandaag, dus Ticho gaat een dag naar zijn tante. Zij komt hem altijd bij ons thuis ophalen en aangezien het zonnetje ’s ochtends al schijnt maar het nog niet bloedverziekend heet is, zitten deze twee gezellig samen op de trap voor ons huis op haar te wachten.

Na een warme werkdag is dit heel lekker thuiskomen. We eten aan de bar in de keuken en schuiven deze kliko in zijn kinderstoel erbij. Zijn groentenhapje heeft ‘ie al bij zijn tante op, maar een stukje meloen gaat er nog wel in. Zelluf doen!


Dinsdag is echt een hatelijke dag omdat ik dan heel de dag haast heb. Om 06.15 uur gaat de wekker, om iets voor 07.00 uur zit ik in de auto, rond 08.00 uur ben ik op kantoor, daar moet ik schrijven, vergaderen, overleggen, koffie drinken, schrijven en ga zo maar door, rond 16.00 uur is het tijd om het kantoorpand weer te verlaten want om 18.00 uur moet ik weer op het korfbalveld staan om trainen te geven. Oh ja en ergens tussendoor is een hapje eten ook wel handig. Goed, da’s de dinsdag dus. En omdat ik nu echt (en nu echt) werk wil maken van dat sporten, besluit ik (onder dwang van Robert) ook nog een rondje te gaan rennen. Valt niet mee, but I did it!

Tijdens het rennen is dit mijn prachtige uitzicht. Vanaf de Papendrechtse kant kijk je zo tegen de skyline van Dordrecht. Tot anderhalf jaar geleden woonden Robert en ik in een superfijn appartement aan het water en was dit uitzicht voor ons heel gewoon. Wij zagen letterlijk dit plaatje als we op de bank zaten. Nu ik hier niet meer dagelijks komt, besef ik me ineens dat zo’n view helemaal niet gewoon is. Ze zeggen wel eens ‘Hoe dichter bij Dordt, hoe rotter het wordt’, maar daar ben ik het niet mee eens!

Het is woensdag en normaal is dat één van mijn lievelings. Vandaag alleen even niet. Ik publiceerde afgelopen week een blog over het laten huilen van je baby en daarin schreef ik dat Ticho niet zo’n huilerig kind is maarrrrrr alsof hij het gelezen heeft: hij heeft letterlijk heel de middag gehuild. In de ochtend was het nog wel te doen, al was ‘ie wel al om 05.30 uur wakker, gingen we babyzwemmen en daarna boodschappen doen. Maar die middag. Nou nou nou. Hij wilde dus niet slapen, bleef huilen en was het er allemaal niet mee eens.

Uiteindelijk heb ik hem maar uit zijn ledikant gehaald en zijn we samen in het grote bed gaan liggen. Dat vond Ticho een stuk leuker want nu kon hij tenminste weer aan mama’s haren/oorbellen/neus/wang trekken. Rond 16.00 viel hij ein-de-lijk in slaap, maar toen durfde ik me natuurlijk niet meer te bewegen uit angst om hem wakker te maken. Ben ik ook maar een dutje gaan doen 🙂 Het dekbedovertrek is trouwens van Crisp Sheets en daar ben ik groot fan van. Het voelt als een hoteldekbed, zo lekker knisperig (zoals de naam al doet vermoeden) en ja, i love it. Wel gruwelijk duur, but worth every penny!

Jongens, bel de krant, schakel het nieuws in: na acht maanden heb ik EINDELIJK mijn kleren opgeruimd in de kast en hoef ik dus niet meer uit plastic tassen en dozen te leven. Het is een wonder. Dit klusje heb ik zo gruwelijk lang uitgesteld omdat ik gewoon niet zo opruimerig ben. Die plastic tassen en verhuisdozen stonden niemand in de weg (behalve Robert, die zich er wóest aan ergerde) dus ja.

Op donderdag zijn Robert en ik twee jaar getrouwd. Op 1 juni 2015 stapten wij redelijk stiekem in het huwelijksbootje. Hoe wij vooraf in het grootste geheim een pak en een jurkje kochten, ringen pasten en foto’s maakten vertel ik in deze blog.

Na een drukke dag werken – daar maakte ik een foto maar als ik die hier deel dan word ik door mijn collegaatje Lotte vermoord – kom ik thuis en zie daar tot mijn grote vreugde dit uitzicht. Ik begrijp dat dit voor de gemiddelde mensch niet een tuin is waar je heel gelukkig van wordt, maar geloof me: het knapt met de dag op. Zo blij dat er hard aan gewerkt wordt! We krijgen een mooi terras, een groot tuinhuis en die bushbush helemaal achterin gaat plaatsmaken voor gras. Kan niet wachten tot ook dit stukje van #projectdroomhuis klaar is.

Ter ere van onze trouwdag gaan we met z’n drietjes een hapje eten bij de lekkerste Italiaan uit de regio (al zeg ik het zelf). Deze zit op een minuut lopen vanaf ons huis, dus da’s perfect. Het is superlekker weer, we genieten van de laatste zonnestralen, een biertje (hoe geloofwaardig ben ik nog als ik zeg dat ik écht zelden drink?) en goed eten. Zo leuk om dit soort dingen nu samen met ons kleine vriendje te doen.

Robert eet een flanksteak met frietjes en ik ga – zoals altijd – voor de Pizza Carpaccio. Echt, die kan ik elke dag wel op. Zie je Ticho graaien naar mijn bordje? Kind van zijn moeder 😉 Hij heeft best wel veel stukjes van de rand van de pizza op. Ging erin als zoete koek en hij had het zo druk met het ontleden en soppen van de korstjes, dat we hem verder niet hebben gehoord. Toch altijd wel spannend hoe hij zich zal gedragen, al gaat het bijna altijd hartstikke goed. Nu dus ook. Top!

Op vrijdag vertrekken we ’s morgens vroeg richting Zuid-Limburg om een lang weekend te kamperen. We zijn met een behoorlijke groep dus dat zorgt voor een hoop kabaal maar ook een hoop gezelligheid. Ik ben nu voor de zesde keer mee geweest en in de afgelopen zes jaar is de groep zo ongeveer verdubbeld qua kinderen en baby’s. Zo leuk!

Dat ziet er dus ongeveer zo uit. Bende van Ellende 🙂

De draak vindt het ook allemaal maar wat gezellig en is dus niet van plan om zijn middagslaap te doen. Dat houdt ‘ie natuurlijk niet lang vol, want hij heeft zijn slaap heel erg nodig. Kortom, na een gevecht van tien minuutjes ligt meneer in coma.

Het kan niet op met alle aandacht. Het is zo lief hoe de oudere kinderen omkijken naar al het kleine grut. Hij had dit weekend ineens gewoon een paar grote zussen erbij.

Op zaterdag gaan we met alle dames een hapje eten in Maastricht en vullen we de oude vertrouwde ‘babyvoorspellingen’ in. Er zijn twee meiden zwanger dus volgend jaar zijn er (minstens) nóg twee kleintjes bij tijdens Pinksterweekend. Nog even en we moeten een complete camping afhuren.

Als we weer terug zijn op de camping lossen we de vaders van deze twee af zodat zij lekker bier kunnen gaan drinken op het terras, terwijl wij rollebollen op het kleed. Ge-nie-ten.

Oh oh, ik pas me moeiteloos aan wat betreft die campinglook he? Knot op m’n hoofd en gaan! Ook Ticho gooit al zijn manieren overboord en smeert werkelijk alles binnen een straal van een meter onder de restjes Liga. Kleine smeerkees. Kijk dat ondeugende smoeltje nou (en die traan in zijn ooghoek omdat hij ging huilen toen zijn koek op de grond viel).

Goedemorgen deze zondagmorgen. Liggen ze hoor, vader en zoon, Peppie en Kokkie. Samen wakker worden in de warme slaapzak. Ik geniet op gepaste afstand van deze twee (terwijl ik een flesje opwarm).

Even inspecteren hoe de camping er vandaag bij ligt. Ik vind Ticho dus echt om op te eten in dit pyjamaatje van de HEMA. Leuk verhaal: ik kreeg deze van een vriendin toen ik had verteld in verwachting te zijn. Zij was alleen absoluut niet thuis in babykleertjes en kocht dus deze pyjama in maat 74. Omdat ik ook nog niet heel veel kennis van zaken had, sloeg de schrik best wel om mijn hart, want tsja, zo groot?! En dat moest eruit?! Hoe dan?! Eindstand: meneer is zeven maanden en het zit bíjna als gegoten.

We maken verder op zondag niet heel veel foto’s die ik hier wil delen maar er gebeurt dan ook weinig. Er gaat een behoorlijk stel naar het zwembad, er gaat een aantal wandelen en er wordt door sommigen geshopt, maar ik blijf bij de tenten en geniet van de rust. Met de achtergebleven mensen kletsen we wat, drinken we wat en eten we wat. Als Ticho wakker wordt, wikkel ik hem in dit mooie (veel te weinig gebruikte) deken want het koelt af. Zou het vannacht dan weer zo’n ouderwets gruwelijk koude nacht worden? Het antwoord is ja. Niet zo koud als vorig jaar – toen vroor het bijna – maar ik heb wel rillend op het luchtbed gelegen hoor.

Daar merk je de volgende ochtend (maandag dus) helemaal niets meer van want het is stralend weer. Ideaal om het tentenkamp op te ruimen. Wat een zooitje zo he? Het is even een gedoe, maar rond een uur of twaalf heeft iedereen ontbeten en zijn alle spullen weer ingepakt. Terug naar huis!

Qua timing is het helemaal goed zo, want deze knappert werd wakker met 39 graden koorts en in de loop van de dag is dit nog ietsje hoger geworden. Zo zielig. Hij is enorm hangerig, pieperig en wil alleen maar bij ons op schoot slapen. Ik denk dat hij nog meer tandjes krijgt (hij heeft er al twee) en dat deze dwars zitten en pijn doen. Ik geef ‘m een zetpil tegen de pijn, smeer van dat tandenspul op zijn kaakje en verder doen we gewoon heel veel kroelen. Dat is uiteindelijk natuurlijk het allerbeste medicijn!

Omdat we allebei precies 0,0 zin hebben om eten in elkaar te flansen, rijd ik even gauw naar de Grote Gele M. Het was toch al een behoorlijk ongezond weekend, dus dit kan er ook nog wel bij.

Op dit moment is het 18.30 uur, zit Robert nog aan zijn McFlurry en is zielige Ticho weer bij mij op de borst in slaap gevallen. Het kleine kacheltje. Ik had dus nooit verwacht zo te worden, maar ik voel me zo’n übermoeke als m’n kind ziek is. Kan wel janken zo sneu vind ik het en ik wil niks anders doen dan kroelen en zorgen en troosten en kusjes geven en aaien. Morgen gaat hij naar zijn oma en daar is ‘ie ook in hele goede handen maar mijn hart breekt bij het idee dat ik er niet voor ‘m ben als er wat is. Logisch én onzin. Hij heeft behoefte aan zorg en liefde en dat hebben oma’s meer dan genoeg. Goed, dat is dus morgen allemaal pas en jullie zullen volgende week zien hoe het is verlopen. Nu ga ik nog even knuffelen, Ticho zijn flesje maken en hem op bed leggen. Ik gok dat mijn bedtijd niet veel later zal zijn want van drie nachten op een luchtbed slapen knapt een mens ook niet op.

Mocht je meer updates van ons willen zien, dan moet je hierrrrrr wezen. Voor nu: bedankt voor het lezen en tot de volgende keer!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *