Momlife, Persoonlijk

Mijn gedroomde thuisbevalling…

Vanaf het moment dat ik in verwachting was van Ticho, had ik heel sterk de wens om thuis te bevallen. Gewoon, in alle rust op mijn eigen plek, zonder toeters en bellen.

Regelmatig kreeg ik opmerkingen over het feit dat een thuisbevalling voor mij een droomscenario zou zijn. Want het is toch hartstikke onveilig? En stel nou dat je pijnbestrijding wilt? Of er gaat tijdens het hele proces wat mis met de baby?

Vertrouwen
Mijn persoonlijke toverwoord tijdens deze magische periode was ‘vertrouwen’. Ik had een rotsvast vertrouwen in mijn eigen lichaam, in mijn eigen kunnen. Ik voelde absoluut geen angst voor de bevalling want mijn verlangen naar ons kindje was zo sterk, dat er helemaal geen plaats was voor angst of onzekerheid. Bovendien had ik ook heel veel vertrouwen in mijn verloskundigen.

Veiligheid
Natuurlijk heb ik ook nagedacht over de veiligheid van ons kindje én die van mezelf. Feit is dat alle medische hulpmiddelen en specifieke kennis in het ziekenhuis aanwezig zijn. Mocht medisch ingrijpen noodzakelijk zijn, dan moet je dus in het ziekenhuis wezen. Ik kan me daarom heel goed voorstellen dat veel vrouwen voor een bevalling in het ziekenhuis kiezen. Het geeft een veilig gevoel.

Maar is het ook daadwerkelijk veiliger dan thuis bevallen? Om hier antwoord op te krijgen heb ik heel veel gepraat met ervaringsdeskundigen. Vrouwen die thuis zijn bevallen, vrouwen die in het ziekenhuis zijn bevallen, vrouwen die thuis zijn begonnen maar in het ziekenhuis zijn geëindigd en vrouwen die graag naar het ziekenhuis wilden maar uiteindelijk de voordeur niet meer uit kwamen. Daarnaast las ik op internet allerlei onderzoeken en sprak ik erover met mijn verloskundigen.

Uiteindelijk besloot ik dat ik me in het ziekenhuis niet veiliger zou voelen dan thuis. Dat heeft drie redenen. Ten eerste: het percentages baby’s dat tijdens de geboorte overlijdt (om maar meteen van het ergste uit te gaan) ligt niet hoger bij een thuisbevalling dan bij een ziekenhuisbevalling. De tweede reden is het feit dat wij vlakbij het ziekenhuis wonen en een ritje met de ambulance maximaal tien minuten duurt. Op het moment dat je al in het ziekenhuis bent, lig je ook echt niet binnen een minuut op de operatietafel (mocht dat bijvoorbeeld nodig zijn). De laatste reden is dat een poliklinische bevalling vaker (dan een thuisbevalling) eindigt in een medische bevalling. En het allerlaatste wat ik wilde was medisch gedoe.

Deze drie argumenten in combinatie met mijn hunkering naar rust rondom dat hele baren, zorgde ervoor dat ik écht écht écht graag thuis wilde bevallen.

De realiteit
Helaas komt een zwangerschap met weinig zekerheden. Het is goed om vooraf na te denken over je wensen en verwachtingen (want geloof me, tijdens een bevalling wil je dat écht niet) maar het biedt natuurlijk geen garanties. Toen ik na een paar extra groeiecho’s te horen kreeg dat onze garnaal toch een behoorlijke gamba bleek te zijn en ze mijn bevalling liever in het ziekenhuis begeleidden, was voor mij de keuze simpel. Veiligheid voor alles en een ziekenhuisbevalling zou het worden. Niet wetende dat ik een paar weken later ingeleid zou worden en het dus een medische ziekenhuisbevalling werd.

De volgende keer
Misschien is het nog een beetje te snel om over een volgende keer te praten want die hele bevalling is nauwelijks verwerkt en het hoofdstuk ‘zwangerschap’ zorgt nog steeds voor rillingen. Maar mocht er ooit in de toekomst eventueel wellicht heel misschien nog een keer gebaard moeten worden, reken er dan maar op dat ik linea recta naar het ziekenhuis ga. Niet omdat ik me daar zoveel veiliger voelde, maar omdat ik de ziekenhuisbevalling als enorm prettig heb ervaren. Ik werd goed geholpen, er werd adequaat opgetreden toen de ontsluiting niet vorderde en de baby in het vruchtwater had gepoept en echt alle verpleegkundigen en verloskundigen waren zo lief en geduldig. Ik vond het bijna jammer dat ik naar huis moest 😉

Ben jij thuis bevallen, koos je voor het ziekenhuis of was het een medisch verhaal? Zou je het de volgende keer graag anders zien of zonder twijfel voor dezelfde gang van zaken kiezen? Ik ben dol op ervaringsverhalen, so let me know!

Bedankt weer voor het lezen (en respect als je tot het einde van dit warrige stuk bent gekomen!).

Dit vind je misschien ook wel leuk!

4 Comments

  1. Nu 35 weken zwanger van de eerste, en weet sinds vorige week dat ik ingeleid moet gaan worden ivm een ‘te’ klein kind dus om in jou straatje te blijven een hollandse garnaal ipv een garnaal of gamba! Ik was ook heel stellig over thuisbevallen maar dat verhaal kreeg vorige week ineens een wending!
    Wel goed om te lezen dat de bevalling in het ziekenhuis je niet is tegen gevallen! over 2/3 weekjes zal ik mee kunnen praten over een ziekenhuis bevalling die ingeleid is.

    1. Dat was vast even schakelen. Ach, het allerbelangrijkste is dat je kleintje gezond ter wereld komt en dat jouw lichaam niet teveel schade oploopt 😉 Het inleiden an sich vond ik overigens geen pretje, want dat duurde zo gruwelijk lang allemaal en mijn lichaam protesteerde aan alle kanten, maar met hulp van de lieve verpleging én een ruggenprik (hoera voor de ruggenprik) is het allemaal goed gegaan en kijk ik er absoluut niet met een naar gevoel op terug. Succes met de laatste loodjes meid!

  2. Leuk artikel! Ik ben drie keer in het ziekenhuis bevallen. De laatste twee bevallingen werden ingeleid. Ik had een goed gevoel bij een ziekenhuis bevalling. Een thuis bevalling klinkt romantisch en leuk maar bevallen is nu eenmaal niet per definitie echt leuk te noemen, dus ga ik dat liever gewoon in het (voor mij) veilige ziekenhuis doen. Ik beval soepel en snel dus het was voor mij wel een grote angst om niet op tijd in het ziekenhuis te zijn!

    1. Héél herkenbaar, leuk artikel om te lezen. Ik ben ook opgenomen in het ziekenhuis aangezien mijn vliezen langdurig waren gebroken, zonder regelmatige weeën. Ik ben avonds opgenomen, met als doel inleiding volgende ochtend. Het personeel had twee bedden voor ons ingestalleerd zodat we nog even konden slapen. Dat ging niet door, de weeën zetten door en op moment dat ik ánders zou worden ingeleid is mijn zoon geboren.Bijzonder he😀 . Ik kijk op een positieve manier terug op de bealling, gynaecoloog heeft adequate ingegrepen (mbv vacuumpomp) toen hartslag van mijn zoontje omlaag ging. Ben ik hem erg dankbaar voor… Dus bii een volgende zou ik zeker weer voor het ziekenhuis kiezen, no brainer😍.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *