Persoonlijk

Two years down, forever to go!

Vandaag is het exact twee jaar geleden dat Robert en ik trouwden. Het is tevens exact vijf jaar geleden dat we gingen samenwonen en maar liefst zes jaar geleden dat we eindelijk durfden op te biechten elkaar best wel leuk te vinden. De datum 1 juni is er dus eentje van de mijlpalen.

Even terug naar maart 2015. Met het oog op ons welbekende #projectdroomhuis en uiteraard ook vanwege allerlei romantische redenen, besloten we – tijdens het avondeten – dat het toch wel heel handig uhhhh leuk zou zijn om te trouwen. Dat het geen hele fanfare van witte jurk, op hol geslagen moeders en veel te dure diners moest worden, daar waren we het unaniem over eens. Maar hoe dan wel?

Stiekem?
Een welbekende optie is natuurlijk stiekem op maandagochtend (want gratis) trouwen. Dat hebben wij dus even overwogen. Omdat het voor ons allebei toch niet helemaal goed voelde om het in het geheim te doen, bedachten we al gauw dat dat dat niet onze manier zou zijn. Die maandagochtend daarentegen, dat klonk ons als muziek in de oren. Toen onze magic date 1 juni op maandag bleek te vallen én er nog een plekje vrij was op het gemeentehuis, hakten we de knoop door: op 1 juni gaat het gebeuren.

Niet stiekem?
Zoals ik net al zei was het voor ons geen optie om alles stiekem te doen. We zaten echter ook niet te wachten op mensen die van alles zouden regelen, mensen met meningen en ideetjes en stomme draaiboeken. Ons plan: we regelen alles zelf en lichten onze families en vrienden een dag van tevoren in. And so it happened. We gingen in het geheim op jacht naar trouwringen, shopten stiekem een leuke jurk en een mooi pak, lieten een paar weken voor de trouwdatum foto’s maken en deze foto’s gebruikten we weer om het heuglijke nieuws te verkondigen.

De reacties
Het zal je niet verbazen dat de meeste mensen het nieuws even moesten verwerken. Het is natuurlijk niet niks als je kind op zondagochtend om half tien op de stoep staat met een kaartje en zegt: “Hoi mam, ga even zitten. Morgen hoef je niet te werken want morgen gaan wij trouwen.” Gelukkig reageerde (bijna) iedereen positief en werden we door niemand vermoord. Sterker nog: heel veel mensen zeiden dat het echt iets voor ons was en dat deze move niet helemaal als een verrassing kwam.

De dag
Zo’n maandagochtendhuwelijk stelt dus echt geen bal voor. Je meld je bij de balie van het gemeentehuis, loopt achter de ambtenaar aan, neemt plaats in een klein hok, zegt allebei ‘ja’, ondertekent de papieren en (niet overdreven) vijf minuten later sta je weer buiten. Toen de formaliteiten geregeld waren, plaatsten we een bericht op Facebook en lieten we een taart met trouwfoto bezorgen op ons werk. Binnen no time stond mijn telefoon roodgloeiend. Veel tijd voor een reactie van mijn kant was er niet, want we gingen met beide gezinnen eerst koffie drinken en gebak eten en later lunchen. In de middag werd mijn schattige jurkje ingewisseld voor een trainingsbroek, deed ik nog gauw wat boodschappen en was er tijd om bij te komen. ’s Avonds hadden we vrienden en familie uitgenodigd voor een borrel, ontvingen we ontelbaar veel bloemen en kaartjes en kusjes en knuffels en genoten we ONWIJS! Wat een heerlijke dag.

Het feest
Het allerleukste aan trouwen is natuurlijk het feest. Zeker als je, net als Robert, het geven van feestjes tot kunst hebt verheven. Die party moest er komen dus en die party is er geweest. In november – dus bijna een half jaar later –  hebben wij samen met heel veel vrienden en familie vrij uitbundig gevierd dat Robert en ik al een paar maanden officieel man en vrouw waren.

En nu…
Nu zijn we dus alweer twee jaar verder. De tijd is echt voorbij gevlogen en er is ontzettend veel gebeurd. Zo zijn we vlak na ons trouwfeest verhuisd van het appartement aan het water naar de zolder van Robert zijn ouders, waar we maar liefst acht maanden gewoond hebben. In die acht maanden werd er onwijs hard gewerkt aan ons eigen #projectdroomhuis en afgelopen september was het eindelijk zo ver: we konden ons paleisje betrekken. In de afgelopen twee jaar zijn we op wintersport geweest, hebben we Ibiza bezocht, gingen we met vrienden kamperen, beleefden we fijne dagen op de boot in Zeeland en ga zo maar door. En het aller- allerleukste bewaar ik natuurlijk voor het laatst: in de afgelopen twee jaar mocht ik negen maanden lang ons eerste kindje dragen en werden we papa en mama van het allerleukste ventje op heel de aardbodem.

De afgelopen twee jaar – eigenlijk de afgelopen zes jaar – waren een feestje. Hopelijk volgen er nog heel veel gelukkige en gezonde jaren samen. Two years down, forever to go!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

2 Comments

  1. Kristel says:

    Whooooooooooooooooo, gefeliciteerd met jullie trouwdag! Een tosti om het te vieren? 😛

    1. Hoorde ik daar tosti?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *