Momlife

Van laten huilen krijgt je kindje verlatingsangst…

“Laat maar even huilen, dat is goed voor zijn longetjes.” Ik kan me dus niet voorstellen dat er mensen zijn die hier serieus naar luisteren. Maar goed, ik ben maar één van velen, dus er zullen ongetwijfeld heel veel mensen met een andere mening zijn.

De verpleegkundige van het consultatiebureau zei het bij haar allereerste bezoekje bij ons thuis meteen: “Je mag ‘m best even tien minuutjes laten huilen hoor.” Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Nu weet ik heus wel dat je niet voor ieder piepje van je baby naar de wieg hoeft te rennen, maar haar advies ging regelrecht tegen mijn kersverse moedergevoel in. Hoe bedoel je laten huilen? Deze kleine schattige verrimpelde opgevouwen garnaal heeft mij nodig dus dan ben ik er, dacht ik.

Het is volgens mij al since forever een onderwerp van discussie. Sommigen beweren dat je je kind verwent als je ‘m meteen gaat troosten, anderen zeggen dat je je baby aan de verlatingsangst helpt als je ‘m laat huilen. Ik zit persoonlijk in het laatste kamp (maar dan wel de genuanceerde versie, hoor). Ik ben er namelijk van overtuigd dat als mijn kleine baby – die van voren nog niet eens weet dat hij van achteren leeft en het woord manipulatie de komende vijf jaar niet eens uit kan spreken – huilt, er iets aan de hand is. Een boertje dat dwars zit, een vieze luier, honger of simpelweg behoefte aan een knuffel. Dus geef ik hem dat. Verwen ik hem dan? Mwah, zo zou ik het niet noemen. Volgens mij kun je van liefde, geborgenheid en veiligheid nooit teveel hebben en is verwennen dus onmogelijk. Als er één ding is wat ik mijn kind mee wil geven, dan is dat dat hij weet dat ik er altijd voor hem ben. Dat laat ik niet zien door hem huilend moederziel alleen in zijn bedje te laten liggen.

Nu heb ik wel enigszins makkelijk praten want Ticho is een vet relaxte baby. Hij slaapt al vanaf het begin prima in zijn eigen bedje, gebruikt zijn duim in plaats van een speen (dat kan volgens mij nog wel wat schelen als je baby zijn of haar speentje kwijt is), valt negen van de tien keer rustig in slaap (en als ‘ie wat ligt te mopperen dan laat ik hem echt wel gewoon mopperen – ik laat hem alleen niet huilen en overstuur raken), drinkt zijn flesjes leeg en de krampjes verdwenen na het gebruiken van Infacol als sneeuw voor de zon. De afgelopen zes maanden heeft hij heus wel eens keihard gehuild, maar het is slechts twee keer voorgekomen dat ik er radeloos van werd.

De eerste keer was onze derde nacht samen. Ik lag nog ietwat gehavend in bed, deed sowieso amper een oog dicht ’s nachts, was doodmoe en gigantisch onzeker. Alsof hij het aanvoelde, zette hij het op een krijsen en hield daar niet meer mee op. Je begrijpt: complete paniek. Honger? Vieze broek? Krampjes? Was ‘ie misschien niet tevreden met zijn ouders? Lag zijn familiewieg niet lekker? Had ‘ie het koud? Of toch warm? Ik probeerde van alles, maar het hielp allemaal geen zak. Die nacht was by far de zwaarste tot nu toe. De stress, angst (je haalt je echt van alles in je hoofd) en vermoeidheid, ik dacht dat ik gek werd. Toen de kraamverzorgster de volgende ochtend arriveerde en mij als een wandelend lijk aantrof, schoof ze meteen de wieg inclusief baby naar een andere kamer en sommeerde mij om weer even de ogen te sluiten. Ik was gesloopt.

De tweede keer was toen Ticho negen dagen oud was. Het was de eerste dag zonder kraamverzorgster én zonder Robert en het kind werd hysterisch. Natuuuuuurlijk dacht ik weer dat het aan mij lag, dat hij gewoon liever bij de kraamverzorgster was en dat ik alles fout deed. Toen Robert aan het eind van de middag thuis kwam zei ik: “Pak hem NU van mij over, want anders word ik gek.” Yep, said that. Ik had oorsuizen van het gegil en kreeg hem met geen mogelijkheid stil.

Maar verder? Geen extreme huilbuien hier. En daar prijzen wij onszelf heel gelukkig mee. Ik ben wel heel benieuwd hoe dit bij andere kleintjes gaat. Merk jij verschil tussen echt huilen en ‘aandacht-huilen’? En laat jij je kindje wel eens (langer) huilen? Waar trek je de grens? Ik weet dat dit een precair onderwerp is en dat er nogal extreme stromingen in deze situatie zijn. Voel je vrij om te reageren, maar houd het alsjeblieft wel netjes en vriendelijk. Dankjewel!


Volg je mij al op Facebook?
Volg je mij al op Instagram?

Dit vind je misschien ook wel leuk!

6 Comments

  1. Onze kleine gup heeft de eerste 2/3 maanden gigantisch veel gehuild en ook bij ons zei het consultatiebureau: “laat ‘m gerust een kwartiertje huilen hoor.” Nu was ik zo onzeker als de pest, maar hoorde ik dan wel snel weer het verschil tussen een échte huil en een “zeur”huiltje als meneer tegen zijn slaap aan het vechten was. Overigens was zijn gigantische huilperiode te danken aan verborgen reflux.

    We hebben het advies van het consultatiebureau destijds welgeteld 1x geprobeerd en dat was meer dan genoeg. De kleine is nu 4,5 maand en ik heb tot nog toe nog nóóit een huiltje gehoord die onnodig was. Volgens mij merk je (als die tijd ooit komt, laten we het er op houden dat niemand die bespaard blijft) snel genoeg wanneer je kind iets niet zint waar jij toch iets anders over denkt.. 🙂

  2. Hoi Anouk! Ik heb net je stuk gelezen en ik moet zeggen, ik ben blij met je nuancering op het eind. Ik reageer ook eigenlijk bijna nooit, maar ik voel me nu toch geroepen om het wel te doen 🙂 ik ben namelijk heel erg fan van je blog, je schrijft leuk en ik vind je blogs eigenlijk altijd leuk. Toch vind ik deze een lastige, en dat is misschien wel precies omdat, zoals je zelf ook al zegt, dit onderwerp lastig is.

    Ook ik heb een zoontje, van januari 2017 dus nu 4 maanden 🙂 ook ik ben helemaal gek op mijn kindje, maar hij kan huilen! Vanaf het begin al, hij deed niets anders dan huilen! Ziekenhuis, huisarts, cb, osteopaat, alles hebben we afgelopen. Ik kan je zeggen, dat is zwaar. En op een gegeven moment móet je hem dan wel even laten huilen. Gewoon, hem in z’n bedje leggen en even zelf tien minuten naar buiten, om even tien minuten géén gehuil te horen. Het liefst zou ik m’n kind ook niet laten huilen, maar ik weet inmiddels wel dat dat niet in alle situaties mogelijk is… Gewoon, omdat je anders zelf gék wordt.

    Gelukkig gaat het inmiddels (iets) beter, maar hij huilt nog steeds standaard als hij naar bed moet of moet slapen. Hij zet het op een brullen en houdt het rustig een uur vol als ik er niet heen ga (maar dat doe ik wel hoor). Dus ja, ook al krijgt iedereen lieve baby’s en is iedereen gek op z’n kind, niet iedereen krijgt een mákkelijke baby. En ik denk dat daarin een groot verschil zit tussen wel of niet (even) laten huilen!

    1. Dit klinkt heel herkenbaar..
      Ons meisje heeft de eerste 8 weken ook KEIHARD gehuild.. non stop.. niks hielp.. en zo 8 uur achtereen met als enige pauze de fles (hoe houdt ze dat vol!).. radeloos wordt je er van.. wat een onmacht..
      Na 8 weken had ze een ademstop.. bleek veroorzaakt door verborgen reflux icm een verkoudheidsvirus.. daarnaast bleek ze koemelkallergie te hebben.. sinds alle aanpassingen in de voeding gaat het vele malen beter en is ze echt een ander kindje, maar dan nog..
      Afentoe heeft ze een bui dat ze huilt en we niet weten wat er is, en niks lijkt te helpen en ik al uren bezig ben met haar.. dan gaan je oren tuiten..
      Dan laat ik haar ook even gillen, gewoon om even zelf te resetten en niet gek te worden..
      Heb daarnaast ook nog een peuter die aandacht nodig heeft..

    2. Hi dames, jeetje, wat lijkt het me heftig om een baby te krijgen die veel huilt. Daar wordt je als newmom onzeker én radeloos van, kan ik me zo voorstellen. Dat ‘laten huilen’ dan soms echt even nodig is dat begrijp ik helemaal. Als al het andere toch geen zin heeft, dan maar even deur dicht en bijkomen. Ik ben er trouwens van overtuigd dat iedereen zijn mom-decisions maakt op basis van liefde, dus een ‘fout’ is er niet zo snel. Enneee, gelukkig ken ik weinig tieners die heel de dag huilen en je ’s nachts wakker houden, dus het is maar tijdelijk 😉 Supermama’s, keep up the good work!

  3. Rosalie says:

    Eigenlijk ben ik het helemaal met je eens. Alleen waren wij niet gezegend met een makkelijke/tevreden baby. Op een gegeven moment kon je geen stap zetten want meneer hing aan je been en slapen in zijn eigen bed, no way. Nouuu als je zin maar vooral de kracht hebt om ongeveer 4x per nacht er uit te gaan slaapte hij wel in zijn eigen bed. Uit eindelijk gaat het nu overdag beter en kan ik ook even een was tussendoor draaien of een boterham smeren. Alleen na 13 maanden geen nacht te hebben doorgeslapen hebben wij sinds 2 weken hier toch besloten om hem te laten huilen. Dit kan zo’n 3 kwartier aanhouden, erg zwaar en moeilijk uit te houden maar hij slaapt sindsdien wel door tot een uur of 6 en wordt rustig en wacht hij zonder te huilen tot ik naar hem toe kom, ook is hij de gehele dag veel vrolijker. Nog steeds denk ik dat laten huilen niet perse goed is voor een kindje maar ook moest ik ergens een grens trekken… op lange termijn is slaap tekort gewoon funest zowel lichamelijk als fysiek.

    1. Wow, maar na 13 maanden begrijp ik je helemaal hoor. En ook als je dit na vijf maanden had gedaan. Lijkt me enorm pittig als je kindje niet slaapt en huilt (vooral die combi). Respect voor jou hoor! Hopen dat hij snel doorheeft dat ’s avonds in slaap vallen niet eng is en het echt wel weer ochtend wordt en dat papa en mama er dan ook weer zijn 🙂 Bedankt voor je reactie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *