Momlife, Persoonlijk

Not so fitmom

Op het moment van schrijven is het woensdagochtend en heb ik me toch een partijtje zware benen. Niet normaal. Gisterenavond heb ik weer eens gesport en terwijl ik voor mijn zwangerschap rustig tien kilometer ging hardlopen of fanatiek kon squatten, is van die sportiviteit weinig meer over.

In mijn vorige leven, pak ‘m beet twee jaar geleden, was sporten echt mijn nummer één hobby. Ik denk dat ik zeker vijf dagen per week ‘iets’ ging doen. De ene keer was dat vijf snelle kilometers hardlopen, soms waren het er tien of twaalf (dat was dan iets minder snel) en ik ging sowieso altijd twee keer per week aan de haal met kettlebells en dat soort geneuzel.

Toen ik net in verwachting was, ging ik vrolijk door met die actieve lifestyle. Hardlopen lukte nog prima en ook wat krachtdingetjes hield ik aardig vol. Doordat ik wel heel erg veel last had van misselijkheid en moeheid moest de sportfrequentie iets omlaag en met een week of twintig was het einde oefening. Toen heb ik me aangemeld bij zo’n zwangerschapsgymtoestand en dat uurtje per week was mijn enige lichaamsbeweging (ik vond het overigens een feestje, die gym). Dat beviel uitstekend.

Nu is Ticho alweer dik zes maanden oud en heb ik – net als tijdens de tweede helft van de zwangerschap – een enorm gebrek aan sportlust. Ik heb inmiddels heus wel weer wat bewogen hoor. Sterker nog, zeven weken na het baren deed ik mee aan mijn eerste korfbaltoernooitje. Bij iedere sprong dacht ik dat ik in mijn broek pieste en na afloop moest ik heel erg aan de beademing, maar ik had wél bewogen. Daarna ben ik volgens mij nog eens gaan hardlopen en heb ik een keer of drie zo’n kettlebell opgetild, maar mijn voornaamste lichaamsbeweging de afgelopen zes maanden bestond uit wandelen met de kinderwagen. Ik lijk in de verste verte niet meer op de oude versie van mezelf als het op sporten aankomt.

Ik heb er vooral geen zin in. Je moet weten dat zo’n baby een energieslurpende aangelegenheid is en dat ik na een dag hard werken liever ga babyknuffelen in plaats van hardlopen. Zodra het kind dan eindelijk slaapt, zo rond 19.30, ben ik toe aan koffie en rust. En daar moet verandering in komen. Die laatste zwangerschapskilo’s gaan er namelijk niet af door dat gesjok achter die wagen en van op de bank hangen met Netflix (en een zak chips) knapt een mens ook niet op. Dus daar ging ik gisterenavond met het voornemen om écht mijn best te doen. Al na tien minuten voelde ik heel mijn benen vol lopen en wist ik dat ik vandaag (en morgen waarschijnlijk nog meer) kapot zou gaan van de spierpijn. Maar ik heb het wel gedaan.

Mijn doel op korte termijn is simpelweg één keer per week iets aan kracht te doen en één keer te gaan hardlopen. Laat ik dat nu eerst maar eens een paar maanden volhouden en dan zien we wel weer verder. Hoe zit dat bij andere mama’s? Zijn jullie na de zwangerschap fanatiek gaan sporten om die kilo’s kwijt te raken of hadden jullie (ook) last van een sportdip? Please zeg me dat ik niet de enige ben…

Dit vind je misschien ook wel leuk!

2 Comments

  1. tamara says:

    Zooo herkenbaar!! Ik ben nu ben 7 maanden mama en voorheen deed ik ook aan zeker 3 tot 4 x van sporten… maar nu is dat ver te zoeken…..

    1. Hahaha negen maanden op en negen maanden af toch 😉 Alles op z’n tijd denk ik maar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *