Momlife

De baby die er niet uit wilde is vandaag een half jaar!

Op 15 februari 2016 had ik de eerste positieve zwangerschapstest in mijn handen. Het was een heel licht streepje, maar ik zag ‘m wel. De tweede test die ik deed, zo eentje van Clearblue, was echter negatief. ‘Niet zwanger’, stond erop. ‘Zie je wel, jij ziet dingen die er niet zijn’, zei Robert. Het was misschien ook wel een beetje vroeg om te testen, maar ik wist zó zeker dat ik zwanger was. 

Afijn, op 16 februari was ook de firma Clearblue overtuigd van het feit dat er een baby in mijn buik zat en een week later (er zat een vakantie tussen) belde ik de verloskundige. Zij rekende heel snel uit hoe ver ik ongeveer moest zijn en wanneer  ik dan voor de eerste echo terecht kon bij het echocentrum. Een paar weekjes later lag ik voor het eerst op die tafel en sprak de echoscopiste de woorden: je bent nu zes weken en drie dagen zwanger en de uitgerekende datum is 31 oktober.

Nou is er weinig zeker in ’t leven, maar dat ik absoluut niet pas zes weken en drie dagen zwanger was, daar was ik heilig van overtuigd. Simpelweg onmogelijk. Bij de echo die volgde bleek dat mijn rekenvaardigheden best oké zijn want ik werd een paar dagen vooruit gezet. De nieuwe uitgerekende datum: 27 oktober. Dat kwam al meer in de richting, al dacht ik zelf dat daar nog best wat dagen vanaf konden. Goed, 27 oktober werd dus omcirkeld in de agenda, ik stelde alle mogelijke zwangerschapsapps in (favoriet was die van Ouders van Nu) en volgde daarmee met militaire precisie de voortgang van het hele proces, ik regelde mijn verlof, zorgde dat ons huis bewoonbaar was (dat deed Robert eigenlijk), kocht een kinderkamer en teveel kleren en op 27 oktober was ik er he-le-maal klaar voor.

En toen het na de langste negen maanden van mijn leven EINDELIJK duedate was, gebeurde er dus niks. Noppes nada niente. De baby, die naar mijn idee sowieso al een week eerder had moeten komen, had het prima naar zijn zin daar binnen en maakte geen enkele aanstalten om eruit te komen. Je moet weten dat ik tussen week dertig en week veertig een aantal extra echo’s heb gehad, omdat mijn baby een tikkeltje buiten de groeicurve schoot. Met name de hoofdomtrek zat behoorlijk aan de bovenkant. Je zult dus begrijpen dat ik met iedere dag voorbij de 27e oktober meer angst kreeg voor het feit dat die halve kleuter er ook nog uit moest.

Het werd 28 oktober, 29 oktober, 30 oktober en 31 oktober. Op laatstgenoemde datum bracht ik een bezoekje aan de gynaecoloog. Omdat de bevalling wegens de omvang van de baby sowieso in het ziekenhuis zou plaatsvinden én omdat het niet de bedoeling was dat het kind te lang bleef zitten (want nou ja, het moest er ook nog uit snap je) werd er een strippoging gedaan. Mislukt. Er was namelijk nog geen enkele actie down there. Alles zat nog potdicht. Gelukkig begreep de gynaecoloog ook dat er nu best wel een einde aan dit veel te lange verhaal moest komen, dus spraken we af: donderdag 3 november om 10 uur zou ik me melden in het ziekenhuis en ging zij dat grote eigenwijze kind een handje richting de uitgang helpen. Ze zei ook nog iets over dat ‘ie natuurlijk ook eerder uit zichzelf kon komen, maar daar luisterde ik niet eens meer naar.

Nou, wat er vervolgens precies gebeurde zal ik hier niet uitgebreid delen maar laten we het erop houden dat ik donderdagochtend om 10 uur de allereerste medicatie kreeg toegediend en dat onze eigenwijze (en ook best wel grote) Ticho zich VRIJDAGAVOND OM KWART VOOR ELF pas liet zien. Dat is dus pak ‘m beet 37 uur en een ruggenprik later, vandaag dus precies een half jaar geleden.

Dit was op donderdag toen de eerste medicatie net was toegediend en ik geduldig lag te wachten op actie. Er gebeurde echter vrij weinig en achteraf bleek dat Ticho niet echt onder de indruk was van al het geweld om hem eruit te krijgen…

 

Robert vond het ook allemaal maar lang duren dus die keek ondertussen een seizoen Voetbalvrouwen…

Het was een tijdrovende aangelegenheid, maar wat ze zeggen is waar: de scherpe randjes vergeet je. Vandaag is onze knappe baby alweer zes maanden bij ons. De allerleukste zes maanden van mijn leven met de allerleukste baby ever. Ik vond het hele zwanger zijn erg zwaar en heel lang duren, maar onze Ticho was het meer dan waard!

 

Dit vind je misschien ook wel leuk!

5 Comments

  1. Zwanger zijn was ook niet mijn ding. Ik had veel klachten en ben er veel te ongeduldig voor. Zes maanden alweer, de tijd gaat echt snel!
    Liefs

    1. Toen ik zwanger was dacht ik ook: dit doe ik nooit meer. Inmiddels ben ik al wel weer een beetje vergeten hoe lamlendig ik me voelde hoor. We hebben er wat moois voor terug gekregen he 😉 Dankjewel voor je berichtje! X

  2. Rianne says:

    Wat een leuk stuk! Grappig hoe iedereen het anders beleeft, ik vond zwanger zijn héérlijk, kon mij niet lang genoeg duren! 🙂 ons mannetje is nu vier maanden, en die eerste maanden daarentegen… zwaar! Daarvan roep ik wel eens, ‘ doe ik nooit weer!’ 😉

    1. Haha ja dat is precies het omgekeerde! Ik was overigens superblij met die kleine in mijn buik hoor, maar door de misselijkheid vond ik het best pittig allemaal. En ik heb niet zoveel geduld. Of nou ja, geen negen maanden. 🙂

  3. Leuk om te lezen! Wat een wachten hè…
    Ik was 23 oktober uitgerekend en uiteindelijk kwam zoonlief pas op 4 november ter wereld (yep, zelfde geboortedatum als Ticho 😉 )

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *