Momlife, Persoonlijk

Schermtijd

‘Daar krijg je vierkante ogen van’, zei mijn moeder vroeger, als ik voor de honderdste keer de videoband van Sneeuwwitje wilde kijken. Dus ging ik dan buitenspelen. Want een tablet, smartphone of überhaupt een continue verbinding met het internet bestond nog niet (hashtag bejaard).

Hoe anders is dat vandaag de dag? Opgroeien zonder al die schermen is bijna ondenkbaar want een televisie, iPad, laptop of smartphone is voor kinderen simpelweg een soort eerste (oké, misschien tweede of derde) levensbehoefte. Ik vind het heus reuze grappig als ik een dreumes met een smartphone zie swipen of een peuter rustig op YouTube zie zoeken naar Buurman & Buurman, maar hoe zit dat nou met die vierkante ogen waar mijn moeder het altijd over had?

Nou, die vierkante ogen bestaan dus niet. Maarrrrr dat betekent niet dat het een goed idee is om je (jonge) kind te vaak achter een scherm te zetten. Regelmatig worden er onderzoeken naar zogenaamde schermtijd gedaan en eigenlijk is de eeuwige conclusie: met mate en begeleiding. Voor kinderen tot twee jaar wordt bijvoorbeeld maximaal vijf minuten per dag televisie geadviseerd. Niet veel, als je het mij vraagt.

Natuurlijk heb ik ook heus nagedacht over de mate waarin ik Ticho wil blootstellen aan al dit soort apparatuur. Ik moet bekennen dat ik tijdens een huiluurtje echt wel eens een aflevering van Bumba afspeelde. Dat werkte hier namelijk als een trein: het kind was spontaan vergeten dat hij eigenlijk ontroostbaar was. Of het heel pedagogisch verantwoord is? Mwah, denk het niet. Toch maakte ik me er niet zo druk om, want Ticho is een supermakkelijk kind dat niet snel van de leg is van drukte, geluiden en ga zo maar door.

Inmiddels is mijn kleine baby niet echt een kleine baby meer (BIJNA ZES MAANDEN – NIET TE DOEN) en begint zijn eigen karaktertje aardig vorm te krijgen. Nog steeds is ‘ie heel relaxed, vindt hij alles prima en hebben geluiden en drukte weinig invloed op zijn stemming. Toch merk ik ook een verandering. Toen ik afgelopen week met pijn en moeite twee happen broccoli erin kreeg, zette ik als afleiding een afspeellijst met kinderliedjes aan. Zonder dat meneer het door had ging zo huphop het hele bakje broccoli leeg. Je raadt het al, toen zijn hapje op was en ik de kindermuziek stopte, was Tichootje het daar niet mee eens. En toen dacht ik: dit is niet goed. Ik weet helemaal niet of een zes maanden oude baby al in staat is om de boel naar zijn hand te zetten, maar mooi niet dat ik ga toegeven aan hartstochtelijk gehuil dat alleen maar stopt als Bumba om de hoek komt kijken.

Dus nu probeer ik écht de schermtijd te beperken (wat overigens hopeloos mislukte toen ik de vakantiespullen moest pakken en meneer weigerde te slapen). Ik heb namelijk graag dat Ticho zichzelf leert vermaken met een bal, wat blokken of één van de andere honderdmiljoen soorten speelgoed die door ons huis zwerven. Lijkt me voor nu iets beter voor zijn ontwikkeling zeg maar. Of hij dan helemaal geen scherm meer voor zijn neus krijgt? Jawel, want Ticho vindt het nou eenmaal ook hartstikke leuk om klap eens in je handjes te bekijken en ook dat hoort natuurlijk een beetje bij zijn opvoeding. Daarnaast is YouTube echt een lifesaver als ik aan de koffie zit, want dan kan ik éééven van de rust genieten. Maar goed, mijn streven is geen scherm meer om hem tevreden te houden of als afleiding (of nou, niet te vaak), maar maximaal een paar minuten per dag en als het effe kan dan graag naar iets kijken waar hij daadwerkelijk wat van opsteekt.

Want laten we eerlijk zijn: naast alle zogenaamde nadelen die kleven aan schermtijd – en dan met name teveel schermtijd – biedt het ook een heleboel kansen. Het leren van bekende kinderliedjes, de ontwikkeling van zijn woordenschat und so weiter. Wij gaan niet meer voor passief beeldschermpje staren, maar voor actief meezingen, kletsen en dansen. En volgens mij is zo’n televisie, tablet of smartphone dan helemaal zo’n slecht idee nog niet.

Ik ben wel heel erg benieuwd hoe andere mama’s omgaan met kinderen en schermen. Laat het me dus absoluut weten (via Instagram, Facebook, e-mail of een reactie onder deze blogpost) want ik kan nog wel wat (ervarings)tips gebruiken!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Ingeborg says:

    Ik hoor het me nog zeggen: “televisie aan kind uit”. Af en toe, maar wees je er bewust van. Ik zie ook hele jonge kinderen die alleen maar in de buggy willen met de telefoon van mama. Nou daar vind ik dan wat van… Wat jij erin stopt…
    En af en toe het goede Vb geven. Boek pakken, samen tussen de Duplo en je eigen elektronica aan de kant.
    Bedenk wel: deze generatie consumeert weer anders. Waarschijnlijk gaat dat domme gezamenlijke kassie kijken echt op zijn retour. Afijn, leuk om over te hebben 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *