Persoonlijk

(A)social – mijn verhaal

Vandaag heb ik een iets ander verhaal dan normaal, maar ik heb vooraf gewaarschuwd: deze website is mijn eigen rommelblog. Daar is dus ruimte voor alles waar ik over wil schrijven en as we speak wil ik het hebben over het asociale gedrag op social media (en eigenlijk op het hele internet).

Laat ik maar beginnen met mijn eigen ervaring. Voor mijn werk schrijf ik regelmatig een artikel op NEXTNOW.nl, een soort blog speciaal voor jongeren, met de focus op studie en werk. Zo heb ik onder andere geschreven over het minimumloon, over op kamers gaan, over verschillen tussen mannen en vrouwen op de werkvloer én schreef ik een stukje over managementwoorden.

Ik had, zoals ik zo af en toe wel eens doe, de link op mijn persoonlijke Facebook gedeeld en binnen een dag was het gebeurt: het halve internet had het gelezen én had een mening gevormd. Niet over het schrijfsel, maar over mij. Een dom wicht, een hersenloos wijf, een domme trut, een kansloze weetikveelwat, name it en ik ben zo genoemd. Door wildvreemden. Door mensen die mij nog nooit gesproken hebben. Door mensen die blijkbaar zo weinig zinnigs te doen hadden dat ze de moeite namen om mij uit te schelden. Er waren zelfs mensen (ik verzin dit niet) die mij gingen Googlen, vervolgens ergens in de krochten van het internet mijn masterscriptie vonden, deze gingen lezen en vervolgens met een (keurig, dat wel) lijstje kwamen met moeilijke woorden die ik daarin gebruikt had. Serieus.

Nou ben ik niet zo heel erg snel onder de indruk, maar ik was best even van slag. Bij de eerste tien negatieve commentaren dacht ik zelfs heel naïef ‘huh, maar waarom zegt deze persoon dit, want hij kent mij toch helemaal niet?’. Dat gevoel ging snel over hoor, ik kon het naast me neerleggen (meestal keek ik even op het profiel van de hater en moest dan toch smakelijk lachen) en voelde me niet meer persoonlijk aangevallen. Maar tot op de dag van vandaag achtervolgd die blogpost inclusief bijbehorende foto mij en zo nu en dan laait de discussie weer op. En soms is dat dus best irritant. Ik ben namelijk niet echt een dom wicht of een hersenloos wijf.

Of ik spijt heb van die betreffende blogpost? Nee, helemaal niet. Het was gewoon een vrijdagochtend-schrijfsel, een grapje met collega’s, met als gevolg de bezoekersaantallen van NEXTNOW die door het dak gingen (stonden we meteen mooi op de kaart), mijn collega’s hebben er behoorlijk om gelachen en mijn vrienden en vriendinnen hadden er een dagtaak aan om foto’s van die gigantische sukkels op te sporen en deze naar mij door te sturen. Maar het frustreert me wel enorm dat mensen denken dat ze op internet altijd maar alles mogen zeggen. Dat het blijkbaar heel erg oplucht om een wildvreemde via social media uit te schelden. Dat er mensen zijn die achter hun veilige computertje totaal voorbij gaan aan het gevoel van een ander. Wat ik zeg: tot op de dag van vandaag krijg ik zo nu en dan weer een bericht via Facebook, Twitter, LinkedIn of Instagram en tot op de dag van vandaag vind ik dat stom. Heel stom.

Heb jij wel eens last gehad van internetbashers? En hoe ben je daar mee omgegaan? Ik ben ontzettend benieuwd 🙂

 

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *