Persoonlijk

Van #projectdroomhuis naar #projectdroomtuin

Vorig jaar rond deze tijd waren we net begonnen met het bouwen van ons droomhuis. Of nou ja, ik zeg wel ‘we’ maar eigenlijk nam ik niet zo heel actief deel aan het hele proces. Want terwijl heel veel lieve mensen om ons heen druk bezig waren met het realiseren van ons huis, was ik druk bezig met het uitbroeden van een baby. 

Op de dag dat wij voor het eerst onze kleine Frummel op de echo mochten bewonderen, ging ook de eerste paal de grond in. Het was ook op die dag dat wij onze ouders vertelden dat er een baby op komst was. Je zult begrijpen dat 11 maart 2016 de boeken in ging als spannend en heel bijzonder. 

Wat volgde waren zeven hele intensieve maanden. Ik was zelf continu kotsmisselijk, hing minimaal twee keer per dag boven de wc/emmer/plantenbak/prullenbak/gootsteen/wastafel en ondertussen waren er zo ontzettend veel lieve mensen kei- en keihard aan het werk om ons huis voor de bevalling af te krijgen. Als ik er nu aan terugdenk dan besef ik me zo goed hoe gezegend wij zijn met die tientallen helpende handjes. Het is een behoorlijke uitdaging geweest, de planning was bijna niet te doen, maar het is mooi wel gelukt. Voor beeldmateriaal van het hele proces:

  • Dit was hoe het stuk grond er helemaal in het begin bij lag.
  • Na een paar weekenden hard werken was de grond redelijk klaar voor het echte werk.
  • Hier werden de openslaande deuren geleverd.
  • Toen we net wereldkundig hadden gemaakt dat er een baby on the way was en we even gingen checken hoe het met de babykamer gesteld was…
  • Het dak werd erop gezet. Hoogtepuntje, letterlijk! Niet lang daarna werden ook de dakpannen gelegd.
  • Inmiddels was ik al zo’n dertig weken zwanger, dus de tijd begon te dringen. Liefste liefste liefste Robert ging elke vrije minuut klussen.
  • Mijn bijdrage stelde niet veel voor en meestal faalde ik keihard.
  • Bijna bewoonbaar. Zo trots en blij.
  • Kleinigheidje houd je altijd. Inmiddels 38 weken in verwachting en gesetteld in ons nieuwe paleisje.

Toen ik 35 weken zwanger was van Ticho stond de verhuizing op het programma en daarna kon #projectdroomhuis worden afgesloten. Inmiddels wonen wij alweer dik een half jaar op het mooiste plekje van Papendrecht – al zeg ik het zelf – en genieten we iedere dag van het licht, de ruimte, de heerlijke keuken, de warme houtkachel en gewoon van het fijne thuis. Ik geloof niet dat ik iemand zou aanraden om zo’n groot project te beginnen als je in verwachting bent, maar man, ik ben zo ontzettend gelukkig met het eindresultaat. 

Dus #projectdroomhuis is (op wat afwerkingsdingen na) klaar. En nu? Nou, nu hebben we dus #projectdroomtuin. Ons huis komt namelijk met een aardig stukkie grond en voor iemand zonder groene vingers of enig verstand van planten en bomen is dat een behoorlijke uitdaging. We zijn het erover eens dat er veel gras moet komen, een grote schuur en een soort veranda/tuinhuis voor heel veel barbecues en lange zomeravonden. Verder wat onderhoudsvrije bomen en planten, een mooie schutting en uiteraard wat leuks voor Ticho. Ik heb wat inspiratie opgedaan:

We hebben hier inmiddels wel besloten dat we in ieder geval voor de zomer losbarst een groot terras aan ons huis willen zodat we buiten kunnen zitten/eten/slapen/spelen. De rest van de tuin zal tijdens de zomer en volgend voorjaar gefikst moeten worden. Na #projectdroomhuis dus weer een nieuwe uitdaging voor Team de Jong-Zwager. Het enige probleempje dat nog even opgelost moet worden is het feit dat Robert graag een geit (of een ander soort dier) wil en ik geloof niet dat ik daar heel erg op zit te wachten…

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *