Momlife

De effecten van een baby deel 2

Hebben we het vorige keer gehad over wat uiterlijke mankementen als gevolg van mijn zwangerschap (ja, ik heb er wat heel moois voor teruggekregen, absoluut!), wil ik het vandaag even hebben over mijn innerlijke veranderingen. Want man, die hormonen hebben dus écht wat met me gedaan.

Ik was geloof ik een jaar of 18 toen ik met een paar vriendinnen naar de bioscoop ging om de veelbesproken verfilming van het boek ‘Komt een vrouw bij de dokter’ te zien. De film greep mij heus aan, maar toen de complete bioscoop zat te snikken bij het trieste einde, was er bij mij geen traan te bespeuren. Ik was gewoon niet zo huilerig. Eigenlijk barstte ik enkel in tranen uit als ik óf heel erg veel pijn had óf als de stress mij op miraculeuze wijze wist aan te vliegen. Maar verder, geen huilie huilie bij mij.

Tijdens de zwangerschap
Tijdens de zwangerschap hadden de hormonen een behoorlijke invloed op mijn dagelijks leven. Met dank aan die groeiende garnaal in mijn buik, hing ik namelijk 35 weken lang ie-de-re dag (meerdere keren) boven de wc. Ik had standaard een (kots)emmer op de bijrijdersstoel van mijn auto en ging zonder tandenborstel en tandpasta de deur niet uit. Maar die moodswings en emotionele toestanden bleven best wel uit (de kans bestaat dat mijn wederhelft daar anders over denkt hoor). Sterker nog: doordat ik geen anticonceptie meer gebruikte voelde ik mij stabieler than ever.

Kraamtranen
Die zwangerschap ging dus prima, ik was nog steeds mijn stabiele-en-niet-zo-emotionele zelf. Wat volgde was de kraamperiode. Er was mij een aantal dingen beloofd (lees: slaapgebrek, pijn, vervelend kraambezoek) en één daarvan was de welbekende kraamtraan. Op dag drie of vier, als de adrenaline plaatsmaakt voor extreme vermoeidheid, het geluk je overvalt en je borsten bijna ontploffen, dán ga je huilen. Maar ook hier gold: ik niet. Geen kraamtraan gezien, ook geen wankeling in mijn mood gemerkt. Dat was voor mij dus de bevestiging dat ik niet zo goed ben ik huilen.

Na de zwangerschap
En toen waren we een aantal weken verder en veranderde de situatie totáál. Inmiddels schiet ik namelijk al vol bij het afscheid van Clarence Seedorf (waargebeurd verhaal). Hoe het komt, geen idee, maar ik kan niet anders dan concluderen dat ik veranderd ben in een softie. Tranen van blijdschap, tranen van verdriet, tranen van geluk, ik heb ze inmiddels allemaal wel gehad. Nu is het heus niks om je voor te schamen, maar het is toch even wennen, die waterlanders op de meest idiote momenten. Niet alleen dat trouwens. Ik was altijd al een vrij explosief persoontje, maar tegenwoordig ga ik van -100 naar +100 en andersom in minder dan twee seconden. Ik kan extreem boos zijn, niet normaal blij of dus intens verdrietig. Anouk 2.0 met moodswings van hier tot Tokio en tranen op de meest vreemde momenten. That is.

Hoe zat dat bij jou? Veranderde het moederschap jou in een huilebalk of werd je juist wat stabieler in je emoties? Ik ben benieuwd!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *