Persoonlijk

Recensie: Help Mijn Man Is Klusser

Een verzoekje dit keer want, vraag me niet hoe het kan, ik had totáál gemist dat er een nieuw seizoen Help Mijn Man Is Klusser was begonnen. En laat nou uitgerekend dát programma uitermate geschikt zijn voor een korte evaluatie van mijn hand, want eerlijk is eerlijk, die deelnemers komen vaak van een andere planeet (én ik heb het afgelopen jaar wat ervaring met klussen opgedaan – kijk hier, hier, hier en hier maar even).

Ik kan niet anders dan concluderen dat dat ook dit keer weer het geval was. Sterker nog: Nick en Annemarie kwamen niet alleen van een ándere planeet, ze hadden ook nog nooit van elkáárs planeet gehoord. Mannen komen van Mars en vrouwen komen van Venus en dan in het kwadraat, zeg maar. Zelden zo’n ongemakkelijke toestand op de Nederlandse TV gezien.

Nick en Annemarie wonen ergens in Brabant in een best wel mooi huis. Of nou ja, in de garage van dat best wel mooie huis, want dat mooie huis zelf is min of meer onbewoonbaar. Nick heeft namelijk de complete binnenkant gesloopt, maar had het daarna zo druk met zijn ambtenarenbaantje dat het opbouwen er ff bij ingeschoten is. De afgelopen twee jaar (TWEE JAAR) had hij nauwelijks tijd om te klussen en Annemarie, tsja, die klaagt wel maar accepteert tegelijkertijd al twee jaar lang dat er geen verwarming is, ze de toilet met emmers water moet doorspoelen en dat ze haar (kleine) kinderen moet wassen in een speciekuip (het leek de aflevering van Het Beste Voor Je Kind wel). Dat brengt me meteen bij zo ongeveer het enige positieve dat ik heb kunnen ontdekken aan de situatie van onze deelnemers: ze gooien niet zomaar de handdoek in de ring, wat hun relatie betreft. Want geloof me, ik had mijn man verzopen in de speciekuip, vervolgens mijn spullen en kinderen gepakt en was vertrokken. Houdoe en de groeten. Met je speciekuip. Maar Annemarie deed geen van dat alles. Nee, Annemarie schreef John Williams een brief, om haar man op te geven voor Help Mijn Man Is Klusser.

Goed, wat zich vervolgens op mijn beeldscherm voltrok kan ik niet zo goed omschrijven. Het hing van ongemakkelijkheid aan elkaar en leek nog het meeste op een aflevering van Buurman en Buurman. Zonder met elkaar te communiceren (ik betwijfel of Nick überhaupt stembanden heeft) deden ze samen een poging de slaapkamers van de kinderen te isoleren. “Voor de gezelligheid hoeven ze toch niet samen te klussen want ze zeggen toch niks tegen elkaar”, sprak de échte klusjesman en I could not agree more. Ik heb werkelijk met stijgende verbazing zitten kijken. Gelukkig bleef die vreemde verhouding tussen Nick en Annemarie ook Ome John niet onopgemerkt en om ze een handje te helpen organiseerde hij een gesprek tussen de twee. “Welke activiteiten kunnen wij ontwikkelen om ons dichterbij mekaar te brengen?”, was de eerste vraag die Nick stelde. Voor iemand die in principe niet meer zegt dan enkel ‘ja’ en ‘nee’ én werkzaam is als ambtenaar vond ik dit eigenlijk best wel knap, maar echt, ik haakte VOLLEDIG af.

Terug naar het huis, waar – ik kan niet anders zeggen – flink doorgewerkt is. Al het leidingwerk, de electra, een nieuwe ketel, de badkamer en twee hele toffe slaapkamers voor de kids: het is voor elkaar. De kinderen kunnen onder een normale douche in plaats van in een speciekuip, ze kunnen spelen op hun eigen kamer (op de kamer van zoonlief ligt zelfs wat speelgoedgereedschap, maar daar zal ik nu geen grap over maken) in plaats van in de koude garage en slapen in hun eigen bedje in plaats van op een matras op de grond naast papa en mama. “Nick, ik geef jou even het laatste woord. Wat wil je tegen ze zeggen?”, vraagt John, refererend aan het klusteam dat zich het leplazerus gewerkt heeft.

En waar je dan een knuffel of op z’n mínst een stevige handdruk verwacht, sprak Nick de woorden: “Goed gedaan. Top. Dankjewel.” Hij zei nog net geen A je to.

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *