Momlife

To ruggenprik or not to ruggenprik

Ik had het me best wel anders voorgesteld, die bevalling. Niet dat ik niet wist wat de mogelijke scenario’s waren. Ik had immers tientallen bevallingsverhalen gelezen. Toch bedacht ik dat de meest rooskleurige variant mij zou overkomen.

Het moest gewoon thuis gaan gebeuren. In mijn eigen vertrouwde omgeving, zonder toeters en bellen. De natuur zijn ding laten doen, ofzo. Het lukt heus zonder pijnbestrijding, vrouwen zijn er namelijk voor gemaakt. Ik zag mezelf al zuchtend en puffend door ons huis strompelen, voor de ontspanning een warme douche pakken om na 13 uur (want ja, één centimeter per uur en een uurtje persen) vol trots mijn zoon in mijn armen te hebben. Dat ik trots was, dat klopte. De rest: not at all.

Naar het ziekenhuis
In de 30e week van mijn zwangerschap kregen wij een groei-echo. Tijdens deze echo werd duidelijk dat onze baby een stukje groter was dan gemiddeld voor die termijn en daarom moesten wij na vier weken nog eens langskomen. Met 34 weken bleek die voorsprong op het gemiddelde nog groter en de verloskundige adviseerde ons om in het ziekenhuis te bevallen. Goed, dat was niet helemaal wat ik in gedachten had maar zij heeft verstand van zaken dus er was absoluut geen twijfel: wij gingen naar het ziekenhuis.

‘Ik adviseer een ruggenprik’
Helaas kwam onze Ticho niet helemaal op tijd – eigenlijk helemaal niet op tijd – en moesten er weeënopwekkers en die gevreesde toeters en bellen aan te pas komen. Dat mijn lichaam niet voorbereid was op de strijd die het moest gaan leveren bleek wel, want het schoot echt voor geen meter op. Het duurde en het duurde en toen ik na uren schelden, puffen en klagen nog niet eens op de helft zat sprak de verloskundige de woorden: ik adviseer een ruggenprik. Tja, en dan? Ik bedoel, ik ken de risico’s. Ik lag echter ook al bijna 28 uur in het ziekenhuis en als het op dit tempo door zou gaan dan zou het hele circus nog wel een week of vier duren. Ik besloot die ruggenprik dus te accepteren in de hoop dat het wat verlichting zou geven, het allemaal wat sneller zou gaan en ik weer een beetje op adem kon komen. Zo gezegd zo gedaan, even op je tanden bijten, die naald erin en hopsakee.

Zelf doen
Uiteindelijk bleek het voor mij de beste beslissing ooit. Die prik zat er goed in, ik voelde nauwelijks nog iets van pijn en omdat ik nu eindelijk even kon ontspannen ging het ook allemaal wat sneller. Een tevreden meisje dus. Ticho is helemaal gezond op de wereld gekomen, ik heb het overleefd, wat wil je nog meer? Nou, sommige mensen willen het dus ‘zelf doen’. Als in: ‘ik wil(de) ab-so-luut geen ruggenprik, want ik wil(de) het zelf doen’. Oké wacht even hoor. Dus als je een ruggenprik krijgt dan doe je het niet meer zelf? Dan moet je partner die weeën opvangen? Staat de gynaecoloog te persen? Ligt je buurvrouw daarna een week gehavend in bed?

Why not?
Iedere bevalling is anders, zover is duidelijk. Dat betekent ook dat iedere bevalling om een andere aanpak vraagt. Gaat het bij jou allemaal vlot of vind je de pijn te doen? Dan is een ruggenprik misschien niet het beste plan. De nadelen wegen in dat geval niet echt op tegen de voordelen. Maar duurt het (net als bij mij) eeuwen, zit er geen schot in de zaak, kun je de weeën niet meer wegpuffen of is de pijn onhoudbaar? Waarom zou je het dan niet doen? Ieder zijn eigen bevalling, ieder zijn eigen keus.

En als iemand nog één keer tegen mij zegt “Oh, je bent bevallen met een ruggenprik? Ik wilde geen pijnbestrijding, ik wilde het graag zelf doen” dan zorg ik er persoonlijk voor dat diegene het de volgende keer niet meer zelf kan doen. High five!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

5 Comments

  1. Rianne van Dam says:

    You go girl!

    1. Ahw thanks Rihanna!

  2. Ik heb mede dankzij de ruggenprik een geweldige bevalling gehad waar ik heel goed op terug kan kijken.. als mensen er bij mij naar vragen merk ik toch dat ik het gevoel krijg alsof ik me ervoor zou moeten schamen. Erg vind ik dat eigenlijk want juist door die prik kijk ik op een fijne en mooie bevalling terug.

    1. Jaa hier ook hoor. Als die ruggenprik er niet was geweest dan was het gewoon niet te doen en nu vond ik het prima. Dat gevoel van schaamte herken ik wel ja, alsof ik dan een of andere slapjanus ben geweest. Maarrrrr die mensen voelde niet wat ik voelde. En uiteindelijk heeft het er inderdaad voor gezorgd dat ik nu helemaal niet angstig ben voor de naderende bevalling. Ik overweeg om de ruggespraak bij het inchecken gewoon al te vragen haha!

  3. Hier de andere kant. Geen pijnbestrijding omdat dit niet mogelijk was. Terwijl ik het toch echt graag had gehad!

    Voornamelijk pijnloos door mijn ontsluitingsweeën heen, zelfs niet echt in de gaten gehad dat er al iets aan de gang was, naar plotseling persweeën.
    Verloskundige kwam bij ons thuis, constateerde volledige ontsluiting (uurtje na begin van de persweeën). Ik kon niet meer naar het ziekenhuis en moest het zonder pijnbestrijding doen. Dat had ik toch graag heel anders gehad. Enige “voordeel” bij mij was dat na een half uur, na aankomst verloskundige, mijn kleine draak al op de wereld was. Ondanks een hele korte bevalling en dus niet heel lang van mn stukkie ging van de pijn, hadden ze zo een ruggenprik mogen gebruiken.

    Wel of geen pijnbestrijding hangt van zoveel af. En wat een ander daar van vindt…?!?! Zou mij ook echt een worst zijn. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *